Category Archives: gratitude diary

ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ 2551 จึงอยากขอบคุณผู้ให้การสนับสนุนการออกกำลังกายตั้งแต่เริ่มอย่างจริงจังอีกครั้งตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2549 โน่น จนทำให้สภาพร่างกายทุกวันนี้รู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมมาก ความรู้สึกทรุดโทรมเพราะอายุที่มากขึ้นก็น้อยลงไปเยอะ ขอขอบคุณ – ครอบครัว สำหรับการสนับสนุนทุกรูปแบบไม่ว่าจะเป็นเวลา กำลังกาย งบประมาณและอื่นๆ อีกมากมายไม่มีวันหมด – นาย tum เพื่อนสนิท สำหรับคำแนะนำที่ดีมากและยังช่วยจุดประกายการออกกำลังกายอย่างถูกวิธีเพื่อการลดน้ำหนักที่ได้ผลอย่างแท้จริง – คุณเรียว แห่ง TheRyo’s Gym สำหรับบทความดีๆ ที่มีคำแนะนำมากมายตั้งแต่เรื่องโภชนาการ การเผาผลาญไขมัน การสร้างกล้ามเนื้อ ไปจนถึงการใช้งาน Nike+iPod Sport Kit – คุณกั้ง แห่ง SiamPod สำหรับแหล่งรวมข้อมูล iPod และ Nike+iPod … Continue reading →

หลังจากได้เปลี่ยนกาแฟภูฟ้าแล้วก็แวะได้ดู directory ของ Siam Tower พบว่าสำนักงานของ Apple อยู่ที่ชั้น 25 ของที่นี่เอง อีกสองสัปดาห์จะมาเข้าอบรมเรื่อง Cocoa Programming ที่นี่ จากนั้นก็มุ่งหน้าร้านคิโนคุนิยะ ในสยามพารากอนที่เมื่อวานดูหนังสือ Cambridge Grammar เอาไว้ กะว่าจะลองถามดูว่าอาจจะพอมีเหลือที่สาขาอื่นอยู่บ้าง ขึ้นลิฟต์แก้วไปเลย เพราะที่ชั้นสาม ทางออกจะเป็นทางเข้าร้านพอดี มุ่งหน้าที่ชั้นหนังสือ ไม่เห็นวางอยู่ที่เดิม สงสัยขายไปแล้ว จึงลองมองหาดูทั่วๆ ชั้น ก็พบว่าวางตัวอยู่ชั้นล่างลงมา คงมีการจัดระเบียบประจำวันหรือไร จึงหยิบไปสอบถามที่บริการลูกค้าอีกครั้ง ได้ความว่าที่สาขาอื่นก็ไม่มีแล้ว ผมจึงสนทนาต่อว่าผมลองค้นในเว็ปไซต์ของทางร้านก็ไม่พบหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน ได้คำอธิบายว่าข้อมูลบนเว็ปไซต์นั้นจะไม่มีข้อมูลของสาขานี้ จะมีแต่ของอีกสองสาขาที่เปิดมาก่อน เป็นการยืนยันว่า เล่มนี้เป็นเล่มสุดท้ายจริง เจ้าหน้าที่ก็แนะนำว่าหากเปลี่ยนปกใหม่ก็จะดูเรียบร้อยกว่านี้ ผมก็ชี้ให้ดูว่าที่สันหนังสือยังมีรอบขีดข่วนและคราบเปื้อนอยู่บ้าง จึงลองหยอดไปว่าอย่างนี้น่าจะลดราคาให้หน่อย … Continue reading →

พอทราบว่ากาแฟที่ซื้อมายังไม่พร้อมทาน ก็เลยไปตั้งกระทู้สอบถามเพื่อนๆ ที่ Freemac dot NET เอาไว้ ได้ความรู้มากเลยครับ [นอกเรื่อง] สอบถามการบดเมล็ดกาแฟสด พอตอนค่ำวานนี้ก็ได้คำแนะนำจากพี่สะใภ้ว่าเขาน่าจะรับเปลี่ยนเป็นการรับประกันความพอใจ มีกฏหมายอยู่ เช้านี้ 11 โมงลองโทรไปถามดูว่าผมซื้อมาผิดจะขอเอาไปเปลี่ยนได้ไหม ผลปรากฏว่า……. ทางร้านเข้าใจครับ เพราะถุงของกาแฟชนิดเม็ดคั่วและชนิดคั่วบดมันเหมือนกัน ต่างกันตรงป้ายติดนิดเดียวเอง มีโอกาสที่จะหยิบผิดได้ ปกติจะไม่สามารถเปลี่ยนได้ แต่กรณีนี้เปลี่ยนได้ เที่ยงนี้จึงรีบบึ่งรถเมล์ไปเลยครับ ถึงที่ร้าน เจ้าหน้าที่เห็นผมถือถุงกาแฟมาก็ถามเลยว่าจะเอามาเปลี่ยนใช่ไหม เชิญหยิบถุงใหม่ได้เลย เสร็จแล้วผมก็ถามว่าจะตรวจสอบใบเสร็จไหม ได้คำตอบว่าไม่เป็นไร ผมก็รีบขอบคุณในการบริการและให้เกียรติขนาดนี้ (Customer Service – Customer Satisfaction) ข้อสังเกตครับ ที่ชั้นวางกาแฟเมื่อวานนี้จะวางอยู่รวมๆ กันอยู่ข้างๆ ใบชาของภูฟ้าเอง แต่วันนี้เปลี่ยนเป็นแยกชนิดเม็ดคั่วและคั่วบดออกเป็นสองกลุ่มอย่างชัดเจน และมีป้ายบอกขนิดให้เห็นได้อย่างชัดเจน … Continue reading →

แม่ผมสอนก่อนจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพว่า “เข้าไปทำงานในกรุงเทพต้องพบกับผู้คนมากมาย จะพูดจะจาอะำไรก็ให้เกรงใจคนที่โง่กว่าเราบ้างนะ” เป็นการทิ้งท้ายบทสนทนาที่มีมาตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมงบนถนนช่วงสั้นๆ แต่ใช้เวลาเดินทางยาวนาน ราวกับผู้คนมากมายจากไหนไม่รู้นัดกันมาสัญจรบนถนนสายนี้ร่วมกัน ผมเกือบจะไม่ได้ใช้บริการรถแท็กซี่คันนี้แต่แรกแล้ว แต่แม่ผมปรี่ขึ้นไปนั่งแถมยืนยันกับพี่โชเฟอร์ว่าไม่ต้องห่วงรถไม่ติดแน่นอน รถเคลื่อนจากรพ. รามาธิบดีมาติดอยู่หน้าสวนจิตรลดา พี่โชเฟอร์ก็เริ่มบทสนทนาว่าประทับใจแม่ผมนัก ใจหนึ่งไม่อยากรับมาทางนี้ แต่จะบอกปฏิเสธแล้วให้ลงรถไปเลยก็เกรงใจ เสียงหัวเราะระคน บทสนทนาพรั่งพรู กำแพงระหว่างกันพังทลาย ผมชอบคุยกับคนขับรถเพราะอยากรับแบ่งประสบการณ์มาบ้าง เป็นการเรียนรู้ทางอ้อม เย็นวันนี้ แม้การจราจรจะสาหัสเพียงใด เวลาล่วงเลยไปรวดเร็วแค่ไหน กลับรู้สึกผ่อนคลายตลอดทางก็ด้วยได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกันอย่างดี มีหลายคำพูดที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินจากคนที่เรียนมาน้อยแต่หัวใจบริการล้นเปี่ยม จิตสำนึกของการเป็นคนดีของสังคมสูงกว่าคนที่มีคะแนนนิยมหลายคนยิ่งนัก จนมาได้คำสอนระดับปรัญชาข้างต้นนั้น หากจะละเลยไม่บันทึกไว้ก็หมายความว่าการสนทนามาตลอดทางนั้นมันหาค่าอะไรไม่ได้เสียอย่างนั้น นั่นเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของการสนทนา และนี่เป็นโชเฟอร์แท็กซี่ที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมา ขอบคุณที่รับผมและแม่มาส่งที่บ้าน ขอบคุณที่มุ่งมั่นทำงานบริการอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรีในตัวอย่างที่สุด ขอบคุณที่เป็นคนดีของสังคมอย่างแท้จริง ขอบคุณมากครับพี่ ทม 6578 กะดึก

เย็นนี้หลังจากเรียน Advance Cocoa Programming วันแรก ก็เดินออกมาซื้อแผ่น CD และ DVD เปล่าของ Verbatim ที่เพิ่งเห็นเข้ามาขาย ราคาเท่าไหร่ก็ต้องยอมจ่ายเพราะหาซื้อยากเหลือเกิน จากนั้นก็แวะไปร้านหนังสือเสียหน่อย เพราะเมื่อพักกลางวันพี่ที่เรียนด้วยกันบอกว่าแกไปดูให้แล้วว่าเจ้า Programming in Objective-C ยังเหลืออยู่เล่มหนึ่ง วันก่อนคิดจะสั่งซื้อจาก Amazon.com อยู่เหมือนกัน แต่ยังห้ามใจไว้อยู่ หากหาได้ในบ้านเราก็คงตัดสินใจซื้อไม่ยากนัก หลังจากเดินไปมาอยู่หน้าชั้นหนังสือพักหนึ่ง แน่ใจแล้วว่าหาเองไม่เจอแน่จึงเลือกจะไปถามพนักงานขาย เช่นเดียวกับเมื่อพักกลางวันที่ร้านหนังสืออีกร้านหนึ่ง ก็ต้องให้เขาช่วยค้นในคลังข้อมูลก่อนจะคว้าหนังสือ ภาษา C สำหรับงานควบคุมไมโครคอนโทรเลอร์ MCS-51 หลังจากที่ได้เคยค้นข้อมูลจากหน้งสมุดแห่งโลกว่ามีหนังสือสอนการเขียนภาษา C สำหรับ MCS-51 ภาษาไทยดีๆ สักเล่มไหม ขณะที่พนักงานกำลังไปดูที่ชั้นหนังสือให้ ก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มนี้อยู่ตรงหน้า … Continue reading →

วันนี้ได้ฤกษ์เข้าเมืองอีกครั้ง ด้วยว่าคุณ FunkyDog เพื่อนสมาชิกและ moderator ของ Freemac dot NET อุตสาห์หอบเอา iCurve มาบริจาคถึงที่ มิใยต้องให้ท่านลำบากด้วยเล่า ผมจึงเดินทางไปรับที่ Siam Center อันเป็นศูนย์กลางการเดินทาง เมื่อพบกันจึงตัดสินในไปนั่งคุยกันต่อที่ Au Bon Pain สนุกสนานเฮฮากันไปแม้เนื้อหาจะจริงจัง แล้วจะเครียดไปทำไมเล่า กว่าชั่วโมงผ่านไป ก็สมควรแก่เวลา ผมจึงได้แยกย้ายกลับบ้าน ขณะที่คุณ FunkyDog ไปทำธุระต่อ วันเวลาของพี่ท่านเพิ่งเริ่มต้นช่วงบ่ายๆ ของวันนี้เอง กลางทางที่สนามหลวง ผมแวะซื้อหนังสือ ‘ธรรมิกสังคมนิยม’ ของท่านพุทธทาส อินทปัญโญ โดยสำนักพิมพ์สุขภาพใจ ที่ผมอยากได้มานานแล้ว ประจวบกับรอบๆ สนามหลวงมีมหกรรมหนังสือธรรมะ … Continue reading →

เมื่อบ่ายวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมมีความต้องการใช้กล่ิองพัสดุขนาด ก ไก่ ที่จำหน่ายโดยไปรษณีย์จึงแวะไปยังที่ทำการไปรษณีย์ข้างโรงเรียนเขมะฯ อีกเช่นเคย ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป ผมก็ปรี่ไปยังตู้กระจกที่วางผลิตภัณฑ์ของไปรษณีย์เพื่อความแน่ใจว่ายังมีกล่องขนาดนี้จำหน่าย และเพื่อเป็นการตราวจสอบราคาขายอย่างรวดเร็วไปในตัว แต่ที่โต๊ะหน้าตู้กระจกนั่นมีน้องนักเรียนเขมะฯ กำลังง่วนอยู่กับภาระกิจของเธอ แต่ทันทีที่ผมปรี่เข้าไปมองสิ่งของในตู้ น้องคนนั้นก็เข้าใจว่าข้าวของที่เธอว่าอยู่บนโต๊ะนั้นอาจจะรบกวนสายตาของผม จึงรีบรวบเก็บสัมภาระพร้อมกับกล่าวคำว่า “ขอโทษค่ะ” อืม…แท้จริงแล้วไม่มีแม้กระทั้งเศษผงจากน้องเธอบดบังทัศนวิสัยอันใดเบื้องหน้าของผมเลยแม้เพียงน้อย แค่ผมได้ยินคำกล่าวสั้นๆ ตรงนั้นก็เกิดความรู้สึกเกรงใจและประทับใจระคนกันไป น้อยครั้งมากที่ผมจะได้ประสพกับกริยามารยาทที่งดงามเช่นนี้จากคนรุ่นราวคราวเดียวกับน้องเธอจริงๆ สมัยนี้ หรือแทบไม่ได้พบเจอเลยกระัมัง หากแม้นผมจะไม่รู้สึกประทับใจ…ก็คงเป็นการไม่ให้เกียรติน้องเธออย่างไม่น่าให้อภัย

เพิ่งกลับมาถึงบ้านก็ไม่รอช้าที่จะบันทึกขอบคุณพี่คนขับ Sport Rider คันนั้น หลังมื้อกลางวันนี้ก็ตกลงกันว่าจะหาที่เดินย่อยอาหารสักนิด จึงมุ่งหน้าไปกลับรถที่ใต้สะพานพระราม ๕ เพื่อตรงไปยังติวานนท์ หลังกลับรถมาตั้งลำสำเร็จ พี่ Sport Rider คันนี้ก็เพิ่งเลี้ยวขวามาจากพิบูลสงครามพอดีเหมือนกัน จึงชลอรถและเปิดไฟเลี้ยวซ้ายไว้ ทั้งๆ ที่โดยมารยาทแล้วเราต้องรอให้เขาไปก่อน เราชลอ พี่เขาก็ชลอเหมือนกัน เป็นอันเข้าใจว่าพี่เขาให้ทางแล้ว จึงเบนรถออกทางซ้าย และยกมือส่งสัญญาณขอบคุณไป ไม่รู้ว่าพี่เขาจะเห็นหรือเปล่า น้ำใจบนท้องถนนแม้จะหายากหน่อยในยามนี้แต่ก็ไม่ถึงกับเหือดแห้งไปจนหมดแล้ว และใครที่มักก่นด่าผู้หญิงว่าขับรถไม่ได้เรื่อง ผมไม่เคยเห็นด้วยกับข้อนี้อยู่แล้ว ขอบคุณพี่ Sport Rider อีกครั้งครับ