เคหะคลองจั่น – ท่าเตียน

ticket006_051215.jpg

ข้างบนนั้นเป็นตั๋วรถเมล์สาย 44 ที่วิ่งจากเคหะคลองจั่น ถึง ท่าเตียน วันนี้ผมขึ้นจากนางเลิ้งไปท่าช้างเพื่อข้ามไปโรงพยาบาลศิริราชในตอนสาย พอตกบ่ายผมก็ขึ้นกลับจากท่าช้างมายังนางเลิ้งเพื่อมารับรถส่วนตัวที่ฝากไว้ให้ซ่อมประตูหลังด้านซ้ายมือ

ตั๋วทั้งสองใบนี้น่าสนใจขึ้นมาในทันทีในขากลับของผมเพราะรับจากกระเป๋ารถคนเดียวกัน

ขณะที่เร่งซอยเท้าจากท่าช้างมายังป้ายรถเมล์ด้านนอก ก็พบว่าสาย 44 คันนี้กำลังจะออกจากป้าย มิใยต้องรอคันหลังอย่างที่เที่ยวมาเมื่อสายวันนี้ด้วยเล่า จึงเคลื่อนตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปโบกรถโดยสัญชาตญาณ

รถบนถนนที่คับคั่ง บวกกับอารมณ์ใจเย็นของคนขับก็ช่วยให้ผมได้ขึ้นรถโดยไม่สะดุดปัญหาอะไร มาเอะใจก็ตอนได้นั่งในตอนหน้าของรถใกล้คนขับคล้ายเมื่อสาย เอ…รูปพระองค์นี้ที่ติดอยู่หน้ารถ พี่โชเฟอร์หัวฟูเล็กน้อย นี่มันคนเดียวกันกับรถที่นั่งมาเมื่อสายไม่ผิดแน่นอน ไม่ช้ากระเป๋า (หรือกระปี๋ดี เพราะพี่เขาเป็นผู้หญิง) ก็มาเปลี่ยนเงิน 7 บาทเป็นตั๋วโดยธรรมดาหน้าที่

สิ่งแรกที่ผมคิดในหัวก็คือนี่เป็น เดจา วู หรือเปล่า เป็นประสบการณ์ที่น่าสนุกที่ผมยังไม่เคยพบมาก่อนตั้งแต่ขึ้นรถเมล์มากว่า 20 ปีนี้ เลยเก็บเรื่องนี้มาค้นข้อมูลในคลังข้อมูลแห่งโลก ได้ความว่า

Déjà vu
The term déjà vu (French: “already seen”, also called paramnesia) describes the experience of feeling that one has witnessed or experienced a new situation previously.
The experience of déjà vu is usually accompanied by a compelling sense of familiarity, and also a sense of “eerieness” or “strangeness”. The “previous” experience is most frequently attributed to a dream, although in some cases there is a firm sense that the experience “genuinely happened” in the past.
ที่มา Wikipedia

มันไม่ใช่อย่างที่คิด แต่ไม่เป็นไร

ขณะที่เตรียมสแกนรูปตั๋วรถเมล์ทั้งสองใบนี้ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิด 1 ขวบของหลานตัวน้อยของผม ทายาทรุ่นที่ 4 คนแรกของครอบครัวพอดิบพอดี…