คำแนะนำ 12.5 ข้อของ Phillip Ardagh

อาร์เดอร์ได้ฝากคำแนะนำสำหรับนักเขียนใหม่มา 12 ข้อครึ่ง ได้แก่
1. เลือกใช้ถ้อยคำด้วยความระมัดระวัง
2. สร้างให้ตัวละครสมจริง
3. ให้ความสำคัญกับการเล่าเรื่องโดยเลือกวิธีการที่น่าสนใจ
4. ลองผิดลองถูกในการทำงานเขียน บางคนชอบวางแผนตั้งแต่ต้นจนจบ แต่บางคนก็ไม่ทำเช่นนั้น นักเขียนจะเรียนรู้วิธีที่ตนถนัดจากประสบการณ์
5. แก้ไขทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า
6. พักงานที่เขียนเสร็จไว้ชั่วขณะก่อนนำมาอ่านทบทวนใหม่
7. อย่าถามความคิดเห็นใครเพียงเพื่อหวังคำชม
8. เขียนเรื่องให้สมจริง สมเหตุสมผล แม้บางครั้งอาจขี้เกียจจนอยากจะมั่ว
9. เขียนให้เร้าใจน่าสนใจติดตาม
10 .หากความคิดตีบตัน ขอให้เริ่มด้วยคำถาม “อะไรจะเกิดขึ้นถ้า” (what if)
11. หยุดเขียนเมื่อรู้ว่าจะเขียนอะไรต่อ เพราะบางครั้งหากวันนี้เขียนซะจนหมด พรุ่งนี้จะเริ่มใหม่ลำบากยากเย็น
12. เป็นตัวของตัวเอง หาน้ำเสียงของคุณให้พบ
12.5 สนุกกับการเขียน หากการเขียนคือการเติมเต็มภายในตน

หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ชีวิตจะดำเนินไปได้ไม่ดีนักถ้าขาดการเขียน ซึ่งเราๆ ท่านๆ ก็รู้กันอยู่ว่าการเขียนเป็นเรื่องที่ต้องปฏิบัติอย่างจริงจัง ไม่ใช่เรื่องทำเล่นๆ

แต่จะยังไงก็ตามเถอะอาร์เดอร์ขอเพียงให้คุณ ‘สนุก’ กับมันเท่านั้นแหละ!

ที่มา คอลัมภ์ปรัชญาเปื้อนหมึก จุดประกายวรรณกรรม นสพ.กรุงเทพธุรกิจ 10 ก.พ. 2551

ทิพยเนตร แห่งวินาที จ้องภาษาตาไปพูดกับดวงดาว ดูราวผู้อยู่ชั่วนิจนิรันดร์ บนหลืบผาสูงนั้นมีแมงมุมหนึ่ง บรรจงถักรูปนานาบุปผชาติเบิกบานแย้มไว้กลางใย กระทั่งราชินีแห่งแมลงปีกสีทอง และผีเสื้องามทั้งหลายต่างหลงใหล บินมาติดใยตายมากมาย แมงมุมตะกรุมตะกรามกินทั้งเหลือเป็นอาหารสำรองไว้อีกมากมาย จนเพื่อนแมงมุมอื่นๆ ยกย่องเป็นเศรษฐี

มันรำพึงว่า ฮะฮ้า แมงมุมเอ๋ย ถ้าหากเจ้าถักรูปถุงทองคำไข่มุกเพชรมณีไว้กลางใย หมู่มนุษย์จะหลงใหล มาติดใยล้มตายลง เสมือนแมลงเป็นมั่นคง เราจะลองดูไหมล่ะ

แมงมุมเฒ่าห้าม อย่า เราจงเลิกใช้วิธีเช่นนั้น อย่าหลอกลวงใคร ดอกไม้ล่อต่อหน้า แล้วเอาเขี้ยวขย้ำข้างหลัง เสียความงามแห่งวิญญาณ อย่าเอาความดีเป็นทาสรับใช้ความชั่วเลย ตราบกาลอวสานแมงมุมและบางเหล่าสัตว์เดรัจฉานเชื่อฟัง

แต่บังเอิญชาวป่าดึกดำบรรพ์หมู่หนึ่ง ได้ยินคำสนทนาของเดรัจฉานเหล่านั้น ชาวป่าเถื่อนดึกดำบรรพ์รู้สึกจับใจในความเฉลียวฉลาดของแมงมุม จึงเก็บสิ่งบาปกลอุบายนั้น มาทะนุถนอมเป็นสมบัติในนิสัยสืบโคตรตระกูลมนุษย์ มาตราบเท่าทุกวันนี้

กวีนิพนธ์ ‘แววตาของเวลา’ โดยอังคาร กัลยาณพงศ์