น่าเสียดายที่ได้ออกวิ่งในเช้าที่อากาศเย็นอย่างนั้นเพียงแค่วันเดียว เช้าวันเริ่มสัปดาห์นี้เป็นวันสิ้นสุดโปรแกรมล้างพิษตับและถุงน้ำดีพอดี จำเป็นต้องหยุดวิ่งไปอีกวัน ส่วนเช้าต่อมาก็เตรียมตัวออกเดินทางไปทำธุระของครอบครัวที่อำเภอหนองใหญ่ จังหวัดชลบุรี

เช้าวันอังคารควรจะได้ออกวิ่งตามปกติ แต่เหตุการณ์ที่ได้ขับรถยางแบนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ปรากฏไปจนรู้ตัวอีกทีก็แวะพักที่อำเภอบ้านบึง ชลบุรี คิดเป็นระยะทางกว่าร้อยห้าสิบกิโลเมตรนั้นทำให้ไม่สามารถข่มตาลงนอนได้ตามปกติอีกแล้ว หลังจากแก้ปัญหาเพื่อให้ทำธุระเสร็จเรียบร้อย ระหว่างทางกลับกรุงเทพก็มีความคิดที่ว่ายางล้อหลังด้านซ้ายอาจจะแบนมาตั้งแต่ที่บ้านแล้วก็ปรากฏขึ้นลางๆ

กลับมาถึงบ้านก็มีหลักฐานให้เห็นชัดเจนว่าเป็นอย่างที่คิดจริงๆ แล้วจะให้หลับตานอนได้เหมือนคืนที่ผ่านๆ มาได้อย่างไร สมองก็เอาแต่ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเพื่อจะได้เพิ่มความระมัดระวังก่อนการเดินทางให้ดีที่สุดในครั้งต่อๆ ไป

นอนไม่หลับไปเสียสองคืน และต้องพักการวิ่งไปถึงสี่วันติดต่อกัน มาบังคับตัวเองได้อีกครั้งก็เพราะหากไม่รีบกลับมาวิ่ง เป้าหมายที่ควรสำเร็จก่อนปีใหม่ก็จะไม่เป็นจริง

วิ่งตามปกติเสียสองวัน คืนวันศุกร์ก็มีอาการเจ็บที่ข้อเท้าซ้ายขึ้นมาอีก กลัวว่าจะวิ่งไม่ได้ก็เลยต้องพึ่งยาแผนปัจจุบันกันเอาไว้ เช้าวันเสาร์ก็ว่ิงให้ช้าลงเพื่อสังเกตอาการต่างๆ จนสามารถทำระยะได้ถึงเก้ากิโลโดยไม่สนใจว่าจะต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นอีก

น้ำหนักกลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง น้ำหนักชั่งเม่ือเช้าอยู่ที่แปดสิบห้ากิโลอีกแล้ว ทั้งที่พยายามพิจารณาอาหารการกินแต่ละมื้อ แต่ก็ไม่สามารถรักษาตัวเลขเอาไว้ที่เดิมได้ บอกตัวเองว่าอย่าไปห่วงกังวลมากนัก หากเครียดไปเดี๋ยวสถานการณ์จะแย่ลงไปอีก

สัปดาห์สุดท้ายของปีจะต้องมีวันที่ไม่ได้วิ่งตอนเช้าอีกเพราะยังมีกิจของครอบครัวที่ต้องทำอยู่ แต่จะพยายามทำให้เป้าหมายที่ตั้งไว้สำเร็จ เป็นรางวัลส่งท้ายปี เป็นกำลังใจที่พาตัวเองผ่านช่วงเวลาเลวร้ายครั้งล่าสุดมาได้