มันคือฝันที่เป็นจริงหรือไร สามสี่วันที่ผ่านมานี้ผมได้เห็นอากาศเย็นระดับสิบเก้าองศาจากตัวเลขบนหน้าจอของเจ้าปรอทดิจิตอลในบ้านผมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ขณะที่ผมเพิ่งบ่นคิดถึงไปเมื่อสัปดาห์ก่อน
เช้านี้อาการคันสมองเกิดขึ้นขณะที่ออกเดินไปปฏิบัติกิจในซอยที่ต้องอาศัยแสงจากเสาไฟส่องทางว่า น่าจะลองวัดอุณหภูมินอกบ้านบ้าง กลับเข้ามาถึงพาเจ้าปรอทตัวเก่งไปยืนท้าความหนาวเย็นกลางแจ้ง
ช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมงที่มันยืนท้าลมหนาวอยู่ตรงนั้น อุณหภูมิทิ้งตัวลงไปอย่างแรงจนถึงสิบสี่องศา ไม่เกี่ยวอะไรกับหุ้นที่ตกไปเป็นร้อยจุดเมื่อวันก่อนที่ชวนให้สมน้ำหน้าพวกค้ากำไร แต่นี่เป็นอุณหภูมิที่ผมไม่เคยเห็นเลยในช่วงสิบปีที่ผ่านมาของกรุงเทพมหานคร จากนั้นก็พาปรอทตัวเก่งกลับเข้าในตัวบ้าน สักพักก็วิ่งขึ้นไปหยุดอยู่ที่สิบแปดองศา ไม่เกี่ยวอะไรกับค่าเงินบาทต่อเงินสหรัฐฯ ที่ต้องจ่ายมากขึ้น ตามคำเรียกร้องของคนที่ไม่เคยพอใจเมื่อเสียประโยชน์ แต่เฉยเมยเสมอเมื่อได้ประโยชน์
สัปดาห์ที่ผ่านมาอากาศในกรุงเทพเย็นลงไปกว่าเดิมอีก ไม่ได้ช่วยเร่งให้อยากออกกำลังกายแต่อย่างใด เพราะตั้งใจไว้เองอยู่แล้วว่าจะเริ่มออกกำลังอีกครั้ง เริ่มต้นด้วยการเดินต่อเนื่องนานประมาณสี่สิบนาทีถึงหนึ่งชั่วโมง เจ้าไอพ็อดตัวน้อยมีส่วนช่วยเสริมสร้างบรรยากาศได้ไม่น้อย จากนั้นก็มาลุกนั่ง sit-up สองถึงสามชุด ชุดละยี่สิบครั้ง กล้ามเนื้อหน้าท้องระหว่างวันเริ่มตึงตัว สนุกดี และจบด้วยการยกน้ำหนักหกกิโล ห้าถึงสิบชุด ชุดละสิบสิบครั้ง ทั้งแขนซ้ายและแขนขวา แต่กล้ามเนื้อแขนนี่ไม่ตึงแล้ว สงสัยต้องเพิ่มให้หนักขึ้นไปอีก
เริ่มเรียนรู้แล้วว่าการสร้างกล้ามเนื้อนี่เองที่จะเป็นการจุดไฟในเตาเผาภายในร่างกาย เพราะกล้ามเนื้อเหล่านี้จะต้องใช้พลังงานในระหว่างวัน ยิ่งมีกล้ามเนื้อมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้พลังงานมากขึ้นอีก
แต่เรื่องหนึ่งที่ตามมาก็คือ ดันไม่สามารถคุมอาหารมื้อเย็นได้ดีเท่าที่ควร แม้จะเปลี่ยนเป็นไม่กินอาหารหนัก กลับกลายเป็นกินอาหารเล็กๆ น้อยๆ หลายอย่างเข้าไปแทน ดีที่เช้านี้ชั่งน้ำหนักแล้ว พยายามมองเข้าข้างตัวเองว่ายังคงอยู่ที่เก้าสิบสี่กิโลอยู่เหมือนเดิม
อากาศที่เย็นฉ่ำจะคงอยู่ต่อไปถึงกลางเดือนหน้าตามคำพยากรณ์หรือไม่ ไม่รู้ รู้แต่ว่าหลังจากออกกำลังกายแล้ว ต้องคุมอาหารมื้อเย็นให้อยู่ด้วย เพราะเพื่อนชื่ิอท้องร้องอยากคุยด้วยตอนกลางคืน
ไม่เกี่ยวอะไรกับความโลภของพ่อค้าที่สนใจแต่ความมั่งคั่งของตัวเอง ไม่เคยเห็นสนใจว่าสังคมจะแย่ลงแต่อย่างไร ธุระไม่ใช่