หากเป็นวันนี้เมื่อเดือนที่แล้ว ผมคงได้แต่นั่งปลื้มกับงาน Freemac dot NET meeting Vol. 2 อยู่ เป็นการออกงานสังคมของผมครั้งแรกในรอบหลายปี

แต่เช้านี้หลังจากเข็มตาชั่งดีดขึ้นป้วนเปี้ยนอยู่ราวเก้าสิบเจ็ดเก้าสิบแปดกิโล ความหดหู่ดูเหมือนจะกลับมาทักทายอยู่ไม่ไกลออกไปนัก

แม้ว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมบังคับตัวเองให้ออกกำลังกายได้ถึงสี่วัน แต่งานเลี้ยงรวมญาติเพื่อสืบสานรสชาติอาหารจีนแคะขนานแท้และดั้งเดิมเมื่อวานนี้คงมีผลอยู่ไม่น้อย อีกประเด็นปัญหาหนึ่งคงเป็นพฤติกรรมการกินจุบจิบตอนกลางคืนที่ยังไม่สามารถควบคุมได้เบ็ดเสร็จคงหลอกหลอนอย่างนี้อยู่ต่อไป

ไม่รู้จะจัดการตัวเองอย่างไรอยู่เหมือนกัน สมองตอนนี้ตั้งใจแต่จะอ่านหนังสือเรียนเทอมนี้ให้จบเร็วที่สุดอย่างเดียว

อ้วน…เครียด…กินข้าว…