เล่าต่อจากสัปดาห์ที่แล้วว่าเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ก็ขอพักหนึ่งวันแล้ว มาได้วิ่งต่อในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ก็กลายเป็นวันเดียวของสัปดาห์ที่ได้ออกกำลัง นั่นเพราะวันที่เหลือนั้นต่างก็มีภารกิจ มีสภาพอากาศและมีสภาพร่างกายเข้ามาแทรก

อาการต่างๆ เช่นแพ้อากาศ จาม น้ำมูกไหล ไอและเจ็บคอ จนกระทั่งเช้าวานนี้ก็มีอาการเจ็บในกล้ามเนื้อของฝ่าเท้าด้านขวาเข้ามาแทนอาการก่อนหน้าที่ค่อยๆ จางหายไป อาศัยน้ำผึ้งผสมมะนาวอยู่หลายวันเหมือนกันเพื่อเพิ่มวิตามินซีให้กับร่างกาย อาศัยแช่เท้าในน้ำเย็นอยู่หลายวันเช่นกันเพื่อบรรเทาอาการที่ข้อเท้าและที่ฝ่าเท้า

ส่วนอาการเศร้าซึมที่เข้ามากระทันหันในเช้าวันพฤหัสนั้นต้องใช้ความนิ่งเข้าบรรเทา เมื่อบุรุษผู้ครองศรัทธาและความเคารพนับถือมายาวนานกว่ายี่สิบห้าปีจากไป ถึงจะรู้อาการอยู่แล้วแต่ความสะเทือนใจก็ยังถาโถมเข้ามาจนไม่เป็นอันทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จนกระทั่งวางสติไว้ที่ความตั้งใจจะทำสิ่งใหม่เพื่ออุทิศแด่บุรุษผู้จากไป ก็ค่อยๆ กลับสู่ความปกติได้บ้าง

ทั้งสัปดาห์ทำได้เพียงเท่านี้ เป้าหมายเรื่องระยะทางและการแข่งขันแทบจะหมดไปเลย

ยังมีอะไรต้องทำอีกพอสมควรเพื่อให้งานอุทิศเดินหน้าไปได้ ส่วนอาการเจ็บที่ฝ่าเท้าก็ต้องผึ่งยาเคมีอีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหายจนออกวิ่งได้อีกเมื่อไร

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้ามารู้ตัวก็ทานมื้อเช้าและอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้วว่าลืมไปสนิท ผลที่ได้ก็ยังอยู่ที่เดิมคือแปดสิบเจ็ดกิโลกรัม น่าสนใจเหมือนกันเพราะตลอดสัปดาห์มีทั้งมื้อดึกและมื้อใหญ่อยู่เนืองๆ รวมถึงบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่นที่กินไปให้คุ้มเงินโดยปราศจากความอร่อยเพราะอารมณ์เริ่มซึมเศร้า

ยังมีอะไรรออยู่ข้างหน้าอีกหลายอย่าง ทั้งหมดนั้นต้องเตรียมต้องปรับต้องรักษาเพื่อให้ผ่านไปได้ และทุกอย่างต้องผ่านไปได้