พัก ฟื้น

วิ่งชนกำแพงแบบเบาไปเมื่อเสาร์ที่แล้วกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพักยาวเป็นสัปดาห์เลยทีเดียว ความพยายามปรับปรุงคุณภาพการนอนแฝงด้วยความเข็ดขยาดกับสภาพหมดเรี่ยวหมดแรงที่ว่าเป็นคู่ตรงข้ามที่เกิดขึ้นจริง บอกกับตัวเองว่าเมื่อไหร่ที่มันจะพร้อม มันก็พร้อมของมันเองนั่นแหละ คิดมากไปก็พาจะเครียดเสียเปล่าๆ

เครียดแล้วก็จะพาอารมณ์งุ่นง่านและออกหาของกินใส่ปาก ทั้งที่เรียนรู้ครั้งแล้วครั้งเล่าว่าร่างกายจะทำงานได้ไม่ดียามนั้น ภารกิจต่างๆ ก็นำความเครียดมาให้มากพอแล้ว น่าจะเอาเวลาไปพักผ่อนกายและใจดีกว่า

ว่าแต่ละปล่อยเลยตามเลยก็ดูจะไร้อนาคตสิ้นดี เช้านี้ตั้งใจจะลุกขึ้นมาใช้หน้าหนาวให้คุ้มอีกครั้ง ถึงจะพักมาเป็นสัปดาห์ก็ขอสั่งตัวเองให้ทำระยะสิบกิโลเมตรให้สำเร็จ ตามนี้

Summary Week 201303

เหมือนจะฟิ้นกลับมาได้ พยายามกลับมาวิ่งออกกำลังตอนเช้าอีก วันไหนมีภารกิจก็ผลัดไป อย่าปล่อยให้พักจนฝืดจนเฉื่อย น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าขึ้นมาอีกครึ่งกิโลกว่าอยู่ที่เก้าสิบสี่จุดสี่กิโลกรัมแล้ว ผลจากการงดออกกำลังเห็นได้ชัด

หากฟื้นแล้วคงได้ทำสิ่งดีๆ เพื่อสุขภาพต่อไป ย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่าภารกิจสำคัญที่รออยู่ข้างหน้าต้องการร่างกายที่แข็งแรงมากพอ