ไม่อยากบ่นแบบนี้เลย แต่นี่เป็นความรู้สึกจริงๆ ขณะนี้ “วันเวลาช่างเดินหน้ารวดเร็วเหลือเกิน” สัปดาห์หนึ่งผ่านไปอีกแล้ว

สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ไม่มีอะไรใหม่ ไม่มีอะไรให้ประหลาดใจ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้น ชีวิตดำเนินไปได้เรื่อยๆ อย่างที่ควรจะเป็น

พอสามารถออกกำลังกายได้ตามปกติแล้ว ก็สามารถคาดการณ์แผนการออกกำลังกายในสัปดาห์ได้ บวกกับปัจจัยในครอบครัวอีกหลายประการทำให้ตัดสินใจเลือกวันศุกร์เป็นวันอดล้างพิษอีกครั้ง

คราวนี้รู้สึกว่าทรมานในระหว่างวันอีกเช่นกัน เหตุผลหนึ่งมาจากสภาพอากาศที่ร้อนระอุนั่นด้วย ส่วนสถิติประจำสัปดาห์ก็ขยับขึ้นมาใกล้เคียงปกติได้แล้ว

ผลการชั่งน้ำหนักเมื่อเช้าได้ความว่าเข็มเล่นกลวิ่งวนอยู่แถวๆ แปดสิบแปดกิโลครึ่งอีกครั้ง ความแปรปรวนน่าจะอยู่ที่ตัวตาชั่งเองหรือเป็นเพราะมื้อดึกที่อุตริกลับมาในระหว่างสัปดาห์ก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ ไม่อยากเป็นกังวลกับมันมากนักเดี๋ยวจะพาอารมณ์เศร้าหมองกลับมา จะยิ่งมีปัญหากันใหญ่

การดำเนินชีวิตให้เป็นปกติต่อไปคงเป็นเรื่องที่ทั้งต้องใช้ความพยายามและไม่ต้องใช้ความพยายาม จะปล่อยให้เป็นไปเรื่อยๆ ก็ดูชีวิตจะไร้หลักคิดไปหน่อย จะคิดมากะเกณฑ์ให้มากก็ออกจะเครียดเกินไป รักษาวิถีให้อยู่ในเส้นเพื่อเป้าหมายที่ตั้งไว้น่าจะเป็นแผนการดำเนินชีวิตที่อยู่กลางๆ ได้

ไม่อยากคิดมาก เดี๋ยวจะเซ็งกันไปใหญ่