สัปดาห์นี้เริ่มต้นด้วยการหยุดพักอีกครั้ง ทันทีที่ตื่นเช้ามาในวันอาทิตย์ก็รู้สึกเจ็บที่ข้อหัวแม่เท้าเหมือนเดิม จึงตัดสินใจแช่น้ำเย็นเพื่อบำบัดเสียแต่เนิ่นๆ เป็นการใช้วันหยุดประจำสัปดาห์ตั้งแต่วันแรก

วันที่เหลือจึงบอกตัวเองว่าต้องวิ่งให้ได้ทุกวัน พยายามตื่นให้เช้าหน่อยเพื่อที่จะวิ่งได้ในเวลาที่ควันรถยนต์ไม่มากนัก แต่เอาเข้าจริงก็ตื่นเช้าได้บ้าง ตื่นสายบ้าง ไม่ได้ฝืนมากนัก แต่พยายามตื่นขึ้นมาวิ่งวันละสี่สิบห้านาทีให้ได้ต่อเนื่อง สำหรับเรื่องควันรถที่คอยรบกวนก็ได้แต่ทำใจ

อาการเพี้ยนของเซนเซอร์ยังคงมีอยู่สม่ำเสมอ จึงยังคงยึดเอาเวลาเป็นเป้าหมาย หากวันไหนจะสามารถวิ่งต่อไปได้อีกสักหน่อย ก็วิ่งไปจนถึงห้าสิบนาที สถิติก็เป็นไปตามอัตภาพเหมือนเดิม

ว่าแต่เช้านี้ลืมขึ้นชั่งน้ำหนัก มานึกขึ้นได้ก็ตอนที่เริ่มวิ่งไปสักครู่หนึ่งแล้ว จึงตัดสินใจว่าวิ่งเสร็จแล้วค่อยชั่งก็แล้วกัน ผลที่ได้ก็คือน้ำหนักมาอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลกรัม น้ำหนักจริงคงจะต้องมากกว่านี้เพราะวิ่งไปห้าสิบห้านาที รีดเหงื่อไปได้มาก

การคุมน้ำหนักออกจะถึงทางตันอย่างไรไม่รู้ กางเกงขายาวเริ่มรู้สึกคับ หัวเข่าทั้งสองข้างมีอาการเสียว ไม่แน่ใจว่าเป็นผลมาจากโรคเกาต์ด้วยหรือเปล่า ตลอดสัปดาห์จึงยังคงกินชาหญ้าหนวดแมว น้ำขิง และแช่เท้าในน้ำเย็นอยู่ แต่ที่กลัวก็คือมื้อดึกที่ยังคงดำเนินไปเหมือนจะเป็นปกติ กลัวว่าน้ำหนักเริ่มจะวิ่งขึ้น จึงส่งสัญญาณมาบอกผ่านทางหัวเข้า พยายามคุมมื้อเย็นและมื้อดึกให้ได้อยู่สองสามวัน จะพยายามคุมต่อไป

แผนการออกกำลังยังคงไม่มีอะไรใหม่ จะพยายามวิ่งให้เร็วขึ้นและนานขึ้นเพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพและความมั่นใจอีกสักระยะ ก่อนที่จะเพิ่มหรือปรับรูปแบบไปบ้าง รอดูด้วยว่าผลการตรวจร่างกายในวันพฤหัสฯ หน้านี้จะเป็นอย่างไร