เมื่อบ่ายวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมมีความต้องการใช้กล่ิองพัสดุขนาด ก ไก่ ที่จำหน่ายโดยไปรษณีย์จึงแวะไปยังที่ทำการไปรษณีย์ข้างโรงเรียนเขมะฯ อีกเช่นเคย

ทันทีที่ผลักประตูกระจกเข้าไป ผมก็ปรี่ไปยังตู้กระจกที่วางผลิตภัณฑ์ของไปรษณีย์เพื่อความแน่ใจว่ายังมีกล่องขนาดนี้จำหน่าย และเพื่อเป็นการตราวจสอบราคาขายอย่างรวดเร็วไปในตัว

แต่ที่โต๊ะหน้าตู้กระจกนั่นมีน้องนักเรียนเขมะฯ กำลังง่วนอยู่กับภาระกิจของเธอ แต่ทันทีที่ผมปรี่เข้าไปมองสิ่งของในตู้ น้องคนนั้นก็เข้าใจว่าข้าวของที่เธอว่าอยู่บนโต๊ะนั้นอาจจะรบกวนสายตาของผม จึงรีบรวบเก็บสัมภาระพร้อมกับกล่าวคำว่า “ขอโทษค่ะ”

อืม…แท้จริงแล้วไม่มีแม้กระทั้งเศษผงจากน้องเธอบดบังทัศนวิสัยอันใดเบื้องหน้าของผมเลยแม้เพียงน้อย แค่ผมได้ยินคำกล่าวสั้นๆ ตรงนั้นก็เกิดความรู้สึกเกรงใจและประทับใจระคนกันไป

น้อยครั้งมากที่ผมจะได้ประสพกับกริยามารยาทที่งดงามเช่นนี้จากคนรุ่นราวคราวเดียวกับน้องเธอจริงๆ สมัยนี้ หรือแทบไม่ได้พบเจอเลยกระัมัง

หากแม้นผมจะไม่รู้สึกประทับใจ…ก็คงเป็นการไม่ให้เกียรติน้องเธออย่างไม่น่าให้อภัย