มันช่างน่าเศร้าเสียจริงชีวิตนี้ สัปดาห์นี้ได้วิ่งเพียงสองวันเท่านั้นเอง แรกทีเดียวก็ตั้งใจว่าจะลดระยะต่อวันลงหน่อยแต่วิ่งให้ได้ครบทุกวัน เอาเข้าจริงเริ่มเช้าวันอังคารก็ไม่สดชื่นเอาเสียเลย ต่อเนื่องมาถึงวันพุธ พอวันพฤหัสอาการเจ็บที่ข้อหัวแม่เท้าซ้ายก็กำเริบอีกแล้ว
เกาต์เพื่อนเก่ากลับมากวนใจอีก หมดสภาพทั้งกายและใจเลยจริงๆ ทำให้วิ่งได้เท่านี้เอง
ผลตามมาก็คือน้ำหนักตัวที่ชั่งเมื่อเช้าได้ความว่าเกือบจะแตะเก้าสิบกิโลแล้ว หากยังไม่ได้ออกกำลังอีกน้ำหนักตัวคงจะขยับขึ้นไปเรื่อยๆ เป็นแน่
แม้จะรู้ตัวบ้างว่าหากไม่ได้ออกกำลังก็ควรลดอาหาร แต่เอาเข้าจริงก็เอาไม่อยู่เหมือนกัน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกันนอกจากรักษาตัวให้หายเร็วที่สุดแล้วกลับมาออกกำลังให้หนักเข้าไว้
แผ่ส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรผู้เบียนเบียนให้เจ็บป่วยไปแล้ว หวังว่าจะกลับมาได้ในเร็ววัน