ผมเป็นนักศึกษาปีแรกของสาขาวิชาไทยคดีศึกษา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้เรียนรู้เหตุการณ์เมื่อครั้งต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ว่า สยามประเทศจำเป็นต้องเปิดประเทศด้วยการเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจจากแบบพอยังชีพไปเป็นการผลิตตามความต้องการของตลาด
สมัยนั้นเราถูกกดดันอย่างหนักทางเศรษฐกิจโดยมีการเมืองแบบนักล่าอาณานิคมอยู่เบื้องหลัง วิธีดำเนินการแบบของอังกฤษนั้นนุ่นนวล ขณะที่ฝรั่งเศสนั้นนิยมใช้กำลัง เราถูกเรือรบของฝรั่งเศสลอยลำเข้ามาปิดปากแม่น้ำเจ้าพระยา แต่ด้วยพระอัจฉริยภาพของพระเจ้ากรุงสยามที่นำพาชาติผ่านพ้นวิกฤตต่างๆ มาได้
แต่เมื่อไม่นามมานี้ มีข่าวการเดินทางมาของผู้นำฝรั่งเศสสมัยนี้ เป็นการเยือนประเทศไทยในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน การพบกันของผู้บริหารประเทศทั้งสอง กอรปกับความรู้สึกเปรียบเทียบอันเนื่องมาจากฐานความรู้ที่ผมได้ศึกษามานั้น ทำให้เกิดความคิดขึ้นมาเองว่าสมัยก่อนเราต้องอดทนต่อสู้อย่างหนักเพื่อรักษาเอกราชจากการรุกรานของฝรั่งเศส แต่สมัยนี้ดันกับตาลปัตรตรงที่ผู้บริหารประเทศตั้งหน้าตั้งตาจะยกเอกราชไปให้เขา ไม่ว่าจะมีเหตุปัจจัยอะไรผลักดัน ไม่ว่าจะมีเหตุผลมากมายเป็นน้ำท่วมทุ่ง มันก็ไม่สามารถลบล้างความรู้สึกว่าเรากำลังถูกคนบางคนขายชาติของเราให้คนอื่นเพียงเพื่อประโยชน์ส่วนตัว เสียอย่างนั้น
นักเขียนการ์ตูนชาวฝรั่งเศสได้บรรยายความคิดในใจของผมออกมาได้อย่างชัดเจนโดยเราทั้งสองไม่ได้เคยพบปะสังสรรค์กันมาก่อน
ยิ่งศึกษามากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบว่าประวัติศาสตร์มันทำซ้ำตัวมันเองอยู่เสมอ โดยเฉพาะยุคสมัยของทรราชย์และเผด็จการ ที่เกิดขึ้นอีกครั้งในขณะนี้
จะต่างกันตรงรายละเอียดบ้างก็เป็นไปตามยุคสมัยนั้นๆ เอง
ทำไมคนไทยจึงอดทนต่อเรื่องเหล่านี้ได้มากที่สุดในโลก? ทำไม?