อ่านข่าวเช้านี้แล้วเกิดอาการเจ็บปวดในฐานะที่ยังเป็นนักศึกษามสธ. ยังเคารพครูบาอาจารย์โดยที่แต่ไหนแต่ไรมานักเรียนนักศึกษาไทยให้ความเคารพท่านมาตลอด ผิดกับสมัยนี้ที่ครูที่มีตำแหน่งใหญ่โตไม่ได้แสดงออกถึงจิตวิญญาณที่น่าจะหลงเหลืออยู่ในมโนสำนึกบ้างแม้เพียงน้อยนิด

ลองมาอ่านดูว่าทำไม

“ภาวิช” อัดนร.ถ่วงตรวจข้อสอบล่าช้า จี้หาคะแนนโอเน็ต

“เราพบว่า มีนักเรียนจำนวนมาก ไม่ได้มีปัญหาเรื่องคะแนน แต่ก็ขอตรวจดูกระดาษคำตอบ ทำให้ สทศ.เสียเวลาตรวจสอบให้กับผู้ที่มีปัญหาจริงๆ เช่น ที่ศูนย์ตรวจคะแนนฯ จุฬาฯ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม มีผู้ยื่นขอตรวจคะแนน 600 คน เป็นนักเรียนที่ไม่มีปัญหาเรื่องคะแนนถึง 400 คน และยังพบว่า เด็กนักเรียนบางคนย้ำคิดย้ำทำ โดยตรวจสอบคะแนนหลายครั้ง โดยเคยไปตรวจที่ศูนย์ตรวจสอบคะแนนฯ ม.เกษตรศาสตร์แล้ว และมาขอตรวจอีกครั้งที่ศูนย์ตรวจคะแนนฯ จุฬาฯ” ศ.(พิเศษ) ดร.ภาวิช กล่าว

นี่หรือครับคำพูดที่ออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้มีวุฒิภาวะระดับครู ให้สัมภาษณ์แต่ละครั้งยิ่งทำให้นักเรียนเสียใจ ไม่มีเลยเมตตา จิตวิทยาของครูผู้ประเสริฐ

อยากถามว่าใครเป็นคนสร้างปัญหาในการสอบ A-NET, O-NET ครั้งนี้ ประกาศผลตั้งกี่รอบแล้วมั่วไปหมด แล้วใครที่ไหนเขาจะมั่นใจในผลนั่นเล่า พอเขาทำการตรวจสอบซ้ำ (Double Check) ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของระบบตรวจสอบอยู่แล้ว กลับมาพูดด้วยวาจาที่ไม่สำนึกในความรับผิดชอบแม้แต่น้อย ไม่เข้าใจเรื่องระบบตรวจสอบ หรือไม่ต้องการให้มีการตรวจสอบ ก็อาจสงสัยในพฤติการณ์ได้ไม่น้อย

แล้วคะแนนที่ประกาศไปล่าสุดนั้นจะลบทิ้งภายในวันสองวันนี้หรืออย่างไร ทำไมจะขอเข้าไปตรวจสอบบ้างไม่ได้เลยหรือ เรื่องแบบนี้ต้องมีหน่วยงานบริการอยู่แล้ว และผลสอบก็ต้องเก็บไว้ไม่น้อยกว่า 4-5 ปี งบประมาณที่เสียไปนั้นมันเงินภาษีของประชาชนทั้งนั้น นายภาวิชกินเงินเดือนจากไหนหรือจากกองทุนของประเทศเล็กๆ แถวนี้

ไม่มีความพร้อมในการจัดการเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ทำไมถึงต้องดันทุรังกันเข้าไป แล้วยังไม่รู้จักเตรียมแผนรองรับเพื่อแก้ปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นอีก ภาษาคนทำงานโรงงานเขาว่าถนัดแต่ดับเพลิงที่เกิดขึ้นตรงหน้า นี่ก็แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไปวันหนึ่งๆ พอตรวจสอบเข้ามากหน่อยก็ บ่น ด่า ดูถูก ถึงขั้นอยากจะเอาชีวิต อย่างนี้หรือผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองนี้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมประเทศไทยไม่มีวันเจริญ เพราะพื้นฐานของคนในชาติคือการศึกษานั้นถูกคนเพียงหยิบมือเดียวข่มขืนกระทำชำเราเสียจนหมดสภาพถึงเพียงนี้ ไม่ต้องถามหาความรับผิดชอบ จะให้สะกดคำคงจะไม่สามารถสะกดได้ หมดสภาพ หมดศรัทธา หมดอนาคต

บ่ายวันนี้สอบเสร็จอย่างรวดเร็วเพราะเป็นข้อสอบปรนัย 120 ข้อ และแล้วการสอบไล่ภาค 2/2548 ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เป็นปกติที่ทางมสธ.จะส่งใบแจ้งกำหนดการสอบไล่มาให้ก่อนเพื่อเตรียมตัวให้ถูกวันและเวลา ครานี้มีหมายเหตุตัวเล็กๆ ไว้ด้วยว่า ย้ายสนามสอบ แหม…ถ้าใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์ตามหลังด้วยสักสองสามตัวคงเร้าใจไม่น้อย

เช้านี้ต้องทำข้อสอบวิชา 12302 เศรษฐกิจไทย ด้วยความทุลักทุเล เพราะเมื่อคืนถูกแมลงเจ้ากรรมรบกวนเสียหลายยก เช้านี้จึงนับครั้งที่หาวไปไม่อาจถ้วนได้ แทบอยากจะนอนเสียก่อนค่อยตื่นขึ้นมาทำข้อสอบต่อ เพราะเวลาพอเหลืออยู่ ก่อนเข้าสอบตอนบ่ายในวิชา 12303 สังคมไทย จึงถือวิสาสะนั่งหลับตรงหน้าห้องสอบเสียเลย รีบมาจับจองที่ตั้งแต่เที่ยงวันเลยไปได้ไม่นานนัก แต่ก่อนจะหลับได้จัดการเปลี่ยนเก้าอี้นั่งเสียก่อน โดยหาเก้าอี้ตัวที่ใหญ่ที่สุดในห้องมาไว้ตรงโต๊ะที่คาดว่าจะได้นั่งแน่ เพราะห้องหนึ่งสอบกันหลายวิชาๆ ละหลายคน

ทั้งนี้เพราะความรู้สึกทรมานจากการต้องนั่งเก้าอี้ตัวเล็กมาตั้งแต่เมื่อวานบ่ายขณะสอบวิชา 12304 ความเชื่อและศาสนาในสังคมไทย โดยไม่รู้มาก่อนด้วยว่าวิชานี้มีข้อสอบทั้งปรนัยและอัตนัย สมองนอกจากต้องใช้ประมวลความรู้ที่ศึกษามาเพื่อเขียนอธิบายความเป็นคำตอบแล้วต้องใช้สั่งการให้ขยับตัวไปมาเพื่อลดความรู้สึกเจ็บปวดบั้นท้ายขณะนั่งด้วย ไม่ต่างจากเช้าวันนี้ที่ต้องนั่งสอบไป หาวไป ขยับตัวไป เพื่อขจัดความเจ็บปวด จากน้ำหนักตัวเองที่มากเกินมาตรฐาน

แต่ผมไม่ปักใจเชื่อเสียทั้งหมดว่าปัญหาเกิดจากตัวผมเท่านั้น แม้ว่าคนอื่นที่มาสอบเหมือนกันไม่เห็นเขามีอาการ …ก็แต่ละคนคงต้องรวมกันสักสองสามคนกระมังจึงจะหนักเท่าผม ที่ว่าอย่างนั้นไม่ใช่เพราะอัตตาล้นเกินแต่อย่างใด แต่เพราะผมยังจำได้ดีว่าผมไม่เคยประสบปัญหาอย่างนี้ในโรงเรียนเทพศิรินทร์ที่ผมเรียนเมื่อกว่า 20 ปีก่อนนั้น ผมจำได้ดีว่าผมไม่ได้มีรูปร่างเล็กไปกว่าปัจจุบันมากมายนัก แถมหน้าที่เวรทำความสะอาดห้องนั้น ต้องมีการยกแก้าอี้ขึ้นไว้บนโต๊ะด้วยเสมอ นับครั้งไม่ถ้วนที่ต้องสัมผัสด้วยมือไม่ใช่ด้วยบั้นท้ายเท่านั้น แต่ที่แน่กว่านั้นก็คือเก้าอี้สมัยเรียนนั้นสามารถรองรับท่าทางการนั่งหลับหงายคอตั้งกับพนักพิงของผมได้อย่างดี หลับสนิทจนเกือบถูกทำโทษ!!!

ด้วยข้อมูลต่างๆ ในอดีตนั้นทำให้ผมสรุปความเอาอย่างร้อนใจว่า เก้าอี้ของเด็กมัธยมสมัยนี้มีขนาดต่างจากสมัยที่ผมนั่งเรียนเมื่อก่อนอย่างแน่นอน แต่ไม่อาจสรุปสาเหตุได้ว่าจะเป็นเพราะสรีระของเด็กสมัยนี้เล็กกว่าสมัยผม อันเนื่องมาจากการพัฒนาเศรษฐกิจสมัยใหม่เน้นแต่เงินในกระเป๋าผู้มีอันจะกินที่ยังไม่อิ่มแถมยังยื้อแย่งกันมาบริหารประเทศ จนลืมเรื่องสุขภาพอนามัยของคนในชาติ หรือเพราะงบประมาณในการสนับสนุนการศึกษาบ้านเราถูกจัดสรรไปเข้ากระเป๋าใครตามรายทางเสียก่อนจะมาถึงเด็กนักเรียนจนทำให้เงินที่สามารถจัดสร้างเก้าอี้นักเรียนสมัยก่อนหนึ่งตัว ต้องนำไปซอยเป็นเก้าอี้ให้ได้สามถึงสี่ตัว มิฉะนั้นเด็กนักเรียนกว่าครึ่งอาจต้องนั่งกับพื้นเรียน ผมไม่อาจทราบได้จริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านนี้เมืองนี้ ผมคงต้องรวบรวมสมาธิทั้งหมดประมวลเนื้อหาสาระความรู้ในชุดวิชานั้นออกมาทำข้อสอบไปก่อน หากมีโอกาสคงได้รู้ดีกัน…