คำแนะนำ 12.5 ข้อของ Phillip Ardagh

คำแนะนำ 12.5 ข้อของ Phillip Ardagh

อาร์เดอร์ได้ฝากคำแนะนำสำหรับนักเขียนใหม่มา 12 ข้อครึ่ง ได้แก่
1. เลือกใช้ถ้อยคำด้วยความระมัดระวัง
2. สร้างให้ตัวละครสมจริง
3. ให้ความสำคัญกับการเล่าเรื่องโดยเลือกวิธีการที่น่าสนใจ
4. ลองผิดลองถูกในการทำงานเขียน บางคนชอบวางแผนตั้งแต่ต้นจนจบ แต่บางคนก็ไม่ทำเช่นนั้น นักเขียนจะเรียนรู้วิธีที่ตนถนัดจากประสบการณ์
5. แก้ไขทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า
6. พักงานที่เขียนเสร็จไว้ชั่วขณะก่อนนำมาอ่านทบทวนใหม่
7. อย่าถามความคิดเห็นใครเพียงเพื่อหวังคำชม
8. เขียนเรื่องให้สมจริง สมเหตุสมผล แม้บางครั้งอาจขี้เกียจจนอยากจะมั่ว
9. เขียนให้เร้าใจน่าสนใจติดตาม
10 .หากความคิดตีบตัน ขอให้เริ่มด้วยคำถาม “อะไรจะเกิดขึ้นถ้า” (what if)
11. หยุดเขียนเมื่อรู้ว่าจะเขียนอะไรต่อ เพราะบางครั้งหากวันนี้เขียนซะจนหมด พรุ่งนี้จะเริ่มใหม่ลำบากยากเย็น
12. เป็นตัวของตัวเอง หาน้ำเสียงของคุณให้พบ
12.5 สนุกกับการเขียน หากการเขียนคือการเติมเต็มภายในตน

หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ชีวิตจะดำเนินไปได้ไม่ดีนักถ้าขาดการเขียน ซึ่งเราๆ ท่านๆ ก็รู้กันอยู่ว่าการเขียนเป็นเรื่องที่ต้องปฏิบัติอย่างจริงจัง ไม่ใช่เรื่องทำเล่นๆ

แต่จะยังไงก็ตามเถอะอาร์เดอร์ขอเพียงให้คุณ ‘สนุก’ กับมันเท่านั้นแหละ!

ที่มา คอลัมภ์ปรัชญาเปื้อนหมึก จุดประกายวรรณกรรม นสพ.กรุงเทพธุรกิจ 10 ก.พ. 2551

บ่นเรื่องการแต่งตัวของผู้หญิงสมัยนี้

เห็น blog นี้เลยไปคุยไว้นิดหน่อยครับ ➡ …..ภาพวันเสาร์ บอกสาว ๆ ว่าอย่าก้มจนเกินเหตุจะไม่งาม…..

ผมเห็นว่าผู้หญิงสมัยนี้แต่งตัวเพื่ออวดโฉมโนมพรรณของเธอกันอย่างเต็มที่เลยครับ ไม่สนใจเลยว่าจะเหมาะสมหรือไม่ ขอให้ได้อวดเป็นพอใจ

เสื้อก็คอกว้างคว้านลึก แต่เดินตัวตรงก็อวดเนินและร่องอกกันเห็นๆ

ส่วนกางเกงก็เอวต่ำสุดๆ แม้ไม่ก้มไม่เงยก็ปล่อยให้ขอบกางเกงในตัวเองออกมาอวดเสียอย่างนั้น

ถ้าเป็นกระโปรงจะสั้นมาก ผมเป็นว่ามันเป็นอุปสรรคต่อการทำงานของพวกเธอมากเลย จะนั่งจะก้าวเดินก็พาลจะอนาจารทุกเวลา พวกเธอไม่คิดบ้างหรือว่ากระโปรงสั้นขนาดนั้นจะทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเธอตกต่ำจนไม่ผ่านการประเมินผลได้เหมือนกัน

เสรีภาพบ้านเราไม่ได้มาพร้อมกันหน้าที่พลเมือง กระทรวงศึกษามัวแต่ปกป้องผลประโยชน์ส่วนตัวกันอยู่ ไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้หรอก