เขียนหนังสือมากๆ ก็หลงเหมือนกันว่าไม้มลายและไม้ม้วนใช้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ มีบทอาขยานที่ท่องจำมาแต่เด็กเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขียนถูกต้องได้ หากสงสัยก็เพียงระลึกถึง

ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ มิหลงใหลใครขอดู
จะใคร่ลงเรือใบ ดูน้ำใสและปลาปู
สิ่งใดอยู่ในตู้ มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
บ้าใบ้ถือใยบัว หูตามัวมาใกล้เคียง
เล่าท่ิองอย่าละเลี่ยง ยี่สิบม้วนจำจงดี

กาพย์ยานี ๑๑

หากใครคิดว่าการท่องจำเป็นเรื่องล้าสมัย แปลว่าเขามองอะไรเพียงด้านเดียว เพราะผมเติบโตมากับการท่องจำให้เข้าใจและนำไปใช้ ไม่ใช่การท่องจำเพื่อสอบ