ขอบคุณพี่ ทม 6578 กะดึก

แม่ผมสอนก่อนจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพว่า “เข้าไปทำงานในกรุงเทพต้องพบกับผู้คนมากมาย จะพูดจะจาอะำไรก็ให้เกรงใจคนที่โง่กว่าเราบ้างนะ

เป็นการทิ้งท้ายบทสนทนาที่มีมาตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมงบนถนนช่วงสั้นๆ แต่ใช้เวลาเดินทางยาวนาน ราวกับผู้คนมากมายจากไหนไม่รู้นัดกันมาสัญจรบนถนนสายนี้ร่วมกัน

ผมเกือบจะไม่ได้ใช้บริการรถแท็กซี่คันนี้แต่แรกแล้ว แต่แม่ผมปรี่ขึ้นไปนั่งแถมยืนยันกับพี่โชเฟอร์ว่าไม่ต้องห่วงรถไม่ติดแน่นอน รถเคลื่อนจากรพ. รามาธิบดีมาติดอยู่หน้าสวนจิตรลดา พี่โชเฟอร์ก็เริ่มบทสนทนาว่าประทับใจแม่ผมนัก ใจหนึ่งไม่อยากรับมาทางนี้ แต่จะบอกปฏิเสธแล้วให้ลงรถไปเลยก็เกรงใจ เสียงหัวเราะระคน บทสนทนาพรั่งพรู กำแพงระหว่างกันพังทลาย

ผมชอบคุยกับคนขับรถเพราะอยากรับแบ่งประสบการณ์มาบ้าง เป็นการเรียนรู้ทางอ้อม เย็นวันนี้ แม้การจราจรจะสาหัสเพียงใด เวลาล่วงเลยไปรวดเร็วแค่ไหน กลับรู้สึกผ่อนคลายตลอดทางก็ด้วยได้แลกเปลี่ยนพูดคุยกันอย่างดี

มีหลายคำพูดที่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินจากคนที่เรียนมาน้อยแต่หัวใจบริการล้นเปี่ยม จิตสำนึกของการเป็นคนดีของสังคมสูงกว่าคนที่มีคะแนนนิยมหลายคนยิ่งนัก

จนมาได้คำสอนระดับปรัญชาข้างต้นนั้น หากจะละเลยไม่บันทึกไว้ก็หมายความว่าการสนทนามาตลอดทางนั้นมันหาค่าอะไรไม่ได้เสียอย่างนั้น

นั่นเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของการสนทนา และนี่เป็นโชเฟอร์แท็กซี่ที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมา

ขอบคุณที่รับผมและแม่มาส่งที่บ้าน ขอบคุณที่มุ่งมั่นทำงานบริการอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรีในตัวอย่างที่สุด ขอบคุณที่เป็นคนดีของสังคมอย่างแท้จริง

ขอบคุณมากครับพี่ ทม 6578 กะดึก