ไม่มีอะไรพิเศษเช้านี้ ทำกิจตามปกติแล้วก็เดินขึ้นตาชั่ง ผลออกมาอยู่ที่เก้าสิบสี่ ชั่งอยู่สองสามรอบเพื่อความแน่ใจ ก็ได้อย่างเดิม

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา อยู่ๆ ก็เกิดหมดไปเสียเฉยๆ เลย ไม่อยากออกกำลังอะไรทั้งนั้น คงเป็นเพราะความเครียดหลายเรื่องที่จูงมือเดินเข้ามาทักทายอยู่ เกิด emotional eating อยู่บ้างเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนมันไม่อยากทำอะไรมากนัก รอให้ที่ทำอยู่มันเสร็จสิ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่อยากจะริเริ่มอะไรใหม่ขึ้นมาอีก อารมณ์แบบนี้เป็นอุปสรรคต่อความก้าวหน้า

นับว่ายังดีที่พอจะคุมพฤติกรรมการกินไม่ให้เลยเถิดไปมากกว่าที่ควร แล้วความมุ่งมั่นที่จะออกกำลังกายหล่ะจะฟื้นฟูอย่างไร นั่งคิดวางแผนไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน คงทำได้เท่านี้

อะไรหล่ะที่จะช่วยบรรเทาความเครียดทั้งหลาย เท่าที่ทำได้ตอนนี้คือนั่งดูมัน ดูสิมันจะมาไม้ไหน มันจะทำอะไรเรา พร้อมกับควบคุมความคิดไม่ได้ฟุ้งซ่านนัก นั่งดูไป ค่อยๆ คุมไป ก็พอจะนิ่งได้ แต่ไม่หายเครียด หลังจากเจริญสติให้มากเข้าไว้แล้ว ก็เห็นช่องทางว่าต่อไปต้องเจริญปัญญา ปัญญาระดับปริญญาตรีที่ได้มากตั้งสิบปีแล้วก็ไม่เคยช่วยแก้ปัญญาที่ว่านี้เลย

ค่อยๆ เจริญสติและปัญญาต่อไปก็แล้วกัน