สองวันแล้วที่ผมได้ปรึกษาพูดคุยกับนาย tum แห่ง Freemac dot NET เพื่อนสนิทที่มิตรภาพยืนยาวเกินกว่า 20 ปี

ผมมีปัญหาเรื่องการสื่อสารกับผู้คนรอบข้างมาตลอดชีวิตของผม ทำให้ผมเป็นคนคุยไม่เก่งเพราะจะคุยกับใครก็ไม่ค่อยได้มรรคได้ผลเสียเท่าไหร่ เพื่อน tum แนะนำความว่าเขาจะสามารถพบเห็นลักษณะการพูดคุยของผมว่าเป็นสีขาวและสีดำได้เสมอ นั่นก็เพราะผมเติบโตมาในสังคมที่ใช้เหตุและผลเป็นหลัก จึงควรที่จะหาสีเทาเข้ามาใช้บ้าง

ตัวผมเองก็มีความปรารถนาจะสร้างและใช้จินตนาการ ทำให้อยากปลีกตัวออกจากสังคมเดิมๆ ที่อยู่มา ก็พบว่าจริงแล้วสังคมยังมีอีกสังคมหนึ่งที่ใช้อารมณ์เป็นแรงผลักดันในการดำรงชีวิต ผมเองก็สนใจที่จะศึกษา แต่จนแล้วจนรอดวิธีสื่อสารที่มีแต่สีขาวและสีดำของผมก็ไม่สามารถเข้าถึงอัตลักษณ์ของสังคมนี้ได้ แถมยังมีโอกาสสร้างปัญหาให้กลัดกลุ้มได้ไม่น้อย

ทำให้ผมยิ่งสับสนกับปัญหาส่วนตัวว่าความสามารถในการสื่อสารของผมนั้นเป็นตัวปัญหาที่ใหญ่เสียจริง เช่นนี้แล้วความมุ่งหมายที่อยากจะเป็นนักเขียนคงเป็นไปไม่ได้

เพื่อน tum ก็แนะนำต่อว่า ผมมักจะใช้คำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ เสมอ และที่สำคัญได้แนะนำต่อว่า

จริงแล้วการเขียนหนังสือ มันเป็นการนำเสนอวิธีคิด หากผู้เขียนนำเสนอความคิดของผู้เขียน หนังสือนั้นจะ dominate คนอ่าน แต่ถ้าผู้เขียนนำเสนอวิธีคิด หนังสือนั้นจะ educate คนอ่่าน

นี่ช่างเป็นคำแนะนำที่ถูกต้องตรงใจของผม ผมอยากจะเขียนหนังสือที่สามารถช่วยพัฒนาคนอ่านได้ กระบวนการเขียนหนังสือนั้นมีขั้นตอนการทบทวนให้เนื้อหาออกมาดีที่สุดอยู่แล้ว ปัญหาในการสื่อสารของผมคงไม่เป็นปัญหาแน่

จึงรีบบันทึกเรื่องนี้ไว้