เช้านี้ต้องกลับไปล้มตัวลงนอนอีกครั้งหลังจากที่ออกไปปฏิบัติกิจเสร็จ เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ ต้องลุกขึ้นมาดูโทรทัศน์จนดึกดื่น

ก่อนที่จะเดินกลับไปยังที่นอน ก็แวะขึ้นตาชั่งเสียก่อน ตาที่พล่ามัวมองเห็นเข็มหยุดอยู่ที่เก้าสิบสี่กิโลครึ่งเหมือนเดิม

ผมยอมรับแล้วว่าวันปีใหม่นั้น มีผลต่อชีวิตผมเข้าจริงๆ แล้วคราวนี้ ไหนจะต้อง enjoy eating ในวาระสำคัญนี้ แถมยังมีความหดหู่เรื้อรังตามมาสะกิดอารมณ์อยู่เนืองๆ ทำให้ผมกลับมาหาอะไรกินตอนกลางคืนอีกครั้ง ผมเสียใจมากกับเรื่องนี้ แต่ก็ต้องใช้ความพยายามในการตั้งหลักกันใหม่อยู่เหมือนกัน

ยังดีที่วันพฤหัสกับวันเสาร์ยังสามารถบังคับต้วเองให้ออกกำลังได้บ้าง เริ่มตั้งแต่เดิน ตามด้วยลุกนั่งและยกน้ำหนักตามเคย น่าจะช่วยได้บ้าง

เรื่องอารมณ์นี้ค่อนข้างสำคัญ ผมเข้าใจแล้วว่านักดนตรีที่ติดเหล้าหรือมีอาการ Manic Depression นั้นเป็นอย่างไร ขณะที่ผมเองสามารถกำหนดสติได้บ้างเป็นครั้งคราว ก็น่าจะได้มรรคได้ผลเพื่อจะนำพาชีวิตไปสู่วิถีแห่งสุขภาพดีได้เหมือนกัน

จงพยายามต่อไป…