เริ่มต้นออกกำลังกายได้เพียงสองวันก็ต้องหยุดพักยาวอีกครั้ง อาการเริ่มออกตั้งแต่เช้าวันจันทร์ มันรู้สึกติดขัดตามข้อไปหมด โดยเฉพาะข้อหัวแม่เท้าซ้าย แรกทีเดียวก็คิดว่าคงเป็นอาการปกติ ได้วิ่งออกกำลังกายไปแล้วคงค่อยๆ คลายอาการไป ที่ไหนได้อาการค่อยๆ หนักขึ้นแทน

อาการข้ออักเสบแบบโรคเก๊าต์ที่ข้อหัวแม้เท้าซ้ายชัดเจนเต็มที่ในตอนเย็นวันจันทร์นั่นเอง เป็นการปิดฉากเดือนมิถุนายนและปิดฉากรอบการออกกำลังกายที่ครึ่งปีอย่างน่าเศร้าเสียนี่กระไร

ผมไม่ได้สงสารตัวเองจนหดหู่เศร้าหมอง ผมพยายามคิดว่าอาการข้ออักเสบนี้เกิดจากการกินอะไรเข้าไป ไม่มีสาเหตุจากอะไรอย่างอื่นเป็นแน่ ต้องเป็นเพราะอะไรที่กินเข้าไปนั้นอย่างแน่นอน

พลันในความคิด ผมตัดสินใจอดล้างพิษในวันรุ่นขึ้นทันที หากอาหารที่กินเข้าไปมันเป็นพิษต่อร่างกาย ก็ขออดล้างพิษเสียหนึ่งวันเป็นการโต้ตอบ พอดีที่มะละกอที่ซื้อไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนสุกทันกิน

แม้เช้าวันพุธจะยังไม่ถึงกับหายขาด แต่ก็ถือว่าการอดล้างพิษน่าจะส่งผลบ้างก็แล้วกัน …แรกเริ่มเดิมทีคิดจะอดจนกว่าจะหายเลยทีเดียว

เดี้ยงอยู่หลายวัน จนวันนี้ถึงจะพอก้าวเดินไปมาเกือบจะเป็นปกติได้ แต่ยังมีอาการเจ็บและเสียวที่ข้อหัวแม่เท้าซ้ายอยู่ ยังไม่หายสนิท สงสัยต้องพักให้หายสนิทก่อน ขืนออกวิ่งอีกครั้งจะไม่หายดี เดี๋ยวเกิดบาดเจ็บขึ้นมาอีก

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้านี้วิ่งขึ้นไปอยู่ที่แปดสิบเก้ากิโลอีกครั้ง ครึ่งปีที่ผ่านไปแต่ความก้าวหน้ายังไปไม่ถึงครึ่งทางเสียที

สถิติของเดือนมิถุนายนและของสัปดาห์นี้ก็ออกมาตามอัตภาพเช่นนี้แล…

สิ่งเดียวที่พยายามประคองไว้สุดกำลังก็คือ “ใจ” นอกจากจะต้องไม่ตกต่ำลงไปแล้วยังต้องพยายามเดินหน้าต่อไปให้ได้อีกด้วย

ก้าวไปสักก้าวได้หรือยัง?