พอจะเริ่มเดินไปได้ก็พยายามรักษาระยะการก้าวเพื่อให้คืบหน้าไปได้อย่างต่อเนื่อง จนผ่านไปครึ่งเดือนก็สามารถสะสมระยะทางได้ครึ่งหนึ่งของเป้าหมายได้แล้ว ถือว่าน่าพอใจไม่น้อย

ความตั้งใจที่จะวิ่งตอนเย็นด้วยอีกรอบ การณ์กลับกลายเป็นเรื่องไม่น่าอภิรมย์เสียเท่าไหร่นัก เพราะหน้าร้อนเคลื่อนเข้าสู่บ้านเราเต็มที่แล้ว พื้นปูนหน้าบ้านที่ใช้วิ่งตอนเช้า พอตกเย็นก็ได้สะสมความร้อนไว้จนอิ่มหนำเสียแล้ว แดดแรงๆ ของเมืองไทยหน้าร้อนไม่เคยปราณีใคร ส่งผลให้ขณะวิ่งไปก็ต้องดูดซับไอร้อนที่คายออกจากพื้นปูนไปด้วยเช่นกัน แม้จะวางแผนการวิ่งไว้เพียงห้ากิโล เพียงเลยครึ่งทางได้ไม่นาน ร่างกายก็ออกอาการเปลี้ยกว่าตอนเช้าที่วิ่งไกลกว่าเสียอีก

อย่างไรก็ดี สัปดาห์นี้ก็สามารถเก็บระยะเติมที่ขาดไปในสัปดาห์ก่อนได้ด้วยเหมือนกัน

เรื่องต่อมาก็คือสภาพของรองเท้าวิ่งที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาตั้งแต่เริ่มใช้ไนกี้พลัสไอพ็อด ถึงวันนี้ใกล้จะครบสองปี สะสมระยะทางมาเกือบสี่พันกิโลเมตรแล้ว ที่สึกหรอไปมากก็คือพื้นด้านนอกโดยเฉพาะด้านส้นเท้าที่ต้องรองรับน้ำหนักขณะวิ่ง เป็นภาระหนักหน่วงตลอดมา สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมานี้จึงเป็นช่วงที่ต้องค้นหารองเท้าคู่ใหม่เพื่อภารกิจสำคัญในอนาคต

แรกทีเดียวก็คิดว่าจะเปลี่ยนเมื่อครบเวลาสองปี แต่สิ่งที่สังเกตพบแต่เนิ่นๆ ก็คือสภาพร่างกายเมื่อเริ่มวิ่ง รู้สึกได้ว่าเมื่อยที่ส้นเท้ากว่าที่เคย ต้องวิ่งไปเลยครึ่งทางเสียก่อนจึงจะค่อยๆ เข้าที่ ความรู้สึกอย่างนี้ไม่เคยมีมาก่อน ส่วนการวิ่งเมื่อครบระยะทาง ก็รู้สึกเมื่อยล้ามากขึ้น รู้สึกว่ามีอาการชาที่เอวแผ่นหลังด้านซ้ายเป็นพักๆ กลัวไม่น้อยว่าอาการเหล่านี้จะยิ่งทำให้เสียสุขภาพ หากยังฝืนวิ่งด้วยรองเท้าอายุมากๆ ต่อไป

จึงคิดต่อไปว่าจะเลื่อนมาเป็นเมื่อครบระยะทางสี่พันกิโล คาดว่าสิ้นเดือนนี้ก็จะถึงแล้ว ยังมีเวลาอีกราวสองสัปดาห์ในการตามหารองเท้าคู่ใหม่

ส่วนน้ำหนักตัวชั่งเมื่อเช้าอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลครึ่ง อย่างที่บอกไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กังวลเรื่องน้ำหนักตัวมากนัก ถือว่าทำหน้าที่รับผิดชอบที่มาอยู่ให้สมบูรณ์ หากสามารถเดินหน้าอะไรที่อยากทำไว้ด้วยก็จะดีมาก พยายามออกกำลังให้ได้ตามเป้าหมาย ผลที่จะตามมาเป็นอย่างไรก็ยอมรับ

แต่ในใจลึกๆ ก็ยังหวังว่าน้ำหนักตัวจะสามารถลดลงไปเรื่อยๆ ได้อยู่ และพยายามไม่เครียดกับมันให้มากนัก