สัปดาห์นี้เริ่มต้นอย่างมีความหวังว่าเดือนใหม่คงจะก้าวหน้าได้อย่างเป็นรูปธรรม แผนการว่ิงก็คงแต่ละสัปดาห์ก็ต้องหักไปสองวันคือวันที่ออกไปทำงานข้างนอกบ้านกับวันรุ่งขึ้นที่ลุกแทบไม่ขึ้น แต่สัปดาห์นี้มีวันศุกร์อีกหนึ่งวันเพราะเกิดอุบัติเหตุขึ้นเล็กน้อย จนขอนอนตื่นสายเสียหนึ่งวันแถมต่อเนื่องมาถึงเช้าวันเสาร์เสียอีกด้วย

สัปดาห์นี้จึงสะสมได้แค่เบาะๆ เพียงเท่านี้

อุบัติเหตุที่ว่าก็คือหลังจากทำระยะทางได้ถึงสิบกิโลอีกครั้งในทันทีที่ได้นอนอย่างเต็มที่เมื่อคืนวันพุธ แผนการกินบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่นในมื้อเที่ยงวันพฤหัสก็ต่อเนื่องในทันที

ทุกครั้งที่แวะไปกินบุฟเฟต์มักจะปิดท้ายด้วยกาแฟเอสเปรสโซหนึ่งแก้ว แต่เอสเปรสโซร้อนแก้วนี้ทำงานได้อย่างดีจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันทั้งคืน ลุกขึ้นลุกลงที่นอนอยู่หลายรอบ จนตีสองแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มารู้สึกตัวอีกทีก็เจ็ดโมงเช้าแล้ว ต้องรีบออกไปทำธุระอื่นๆ ต่อจึงตื่นนอนอย่างเป็นทางการ

ดูเหมือนปัญหาการนอนยังคงต่อเนื่องมาถึงคืนถัดมาทำเอาเช้าวันเสาร์หลังจากออกไปปฏิบัติภารกิจประจำสัปดาห์แล้วก็เลยอู้ไม่วิ่งเสียอีกวัน

เช้านี้ก็ลืมชั่งน้ำหนักเสียอีก มานึกขึ้นหลังจากออกวิ่งไปได้สักพัก (เหมือนเดิม) แถมวิ่งไปได้ครึ่งทางฝนก็ปรอยลงมาเหมือนจะทดสอบจิตใจว่าจะหยุดวิ่งเสียตรงนั้นหรือเปล่า

แต่หลังจากที่อู้ไปหลายวัน เช้านี้จึงวิ่งต่อจนครบแปดกิโลตามแผน แล้วเดินขึ้นตาชั่งได้ผลอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลครึ่ง

ความรู้สึกติดค้างกับบุฟเฟต์มื้อเที่ยงวันพฤหัสยังรบกวนจิตใจอยู่ ดูเหมือนจะรบกวนพฤติกรรมให้ต้องออกหาอะไรกินเป็นมื้อดึกอีกครั้ง แถมสัปดาห์หน้ามีวันสำคัญกลางสัปดาห์เลย ไม่รู้ว่าจะได้ชำระแค้นด้วยมื้อเที่ยงหรือไม่อย่างไร

กลายเป็นจิตใจกำลังลุ่มหลงอยู่กับการกินอีกครั้งแล้วหรือนี่ ???