เช้านี้สะดุ้งตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่าๆ เมื่อคืนนอนแต่หัวค่ำเพราะเหนื่อยล้าจากการตัดต้นมะม่วง ที่สะดุ้งตื่นง่ายอาจจะเพราะร่างกายได้นอนพอแล้วหรือเปล่าไม่ทราบ แต่เสียงของรถเก็บขยะที่มาตอนนั้นดังพอที่จะช่วยปลุกได้ พอตื่นแล้วก็นอนต่อตอนนั้นไม่หลับ ประจวบกับข้าศึกมาจ่อที่ประตูเมืองแล้ว

พลิกตัวอยู่ไม่นานก็ตัดสินใจลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำดีกว่า ปลดทุกข์ออกไป จากนั้นก็เดินขึ้นตาชั่งได้ความว่าขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบห้าครึ่งเฉยเลย เฮ้อ…เมื่อวานเหนื่อย ก็เลยสวาปามตอนเย็นมากไปหรือเปล่า สงสัยตะหงิดๆ อยู่

นั่งไปนั่งมาสักพักก็เอนหลังลงไปอีกครั้งเพราะยังพอมีเวลา ตื่นมาอีกทีใกล้จะหกโมงเช้าออกไปทำกิจธุระให้เรียบร้อย เข้าบ้านมาก็พร้อมเข้าห้องน้ำอีกครั้ง พร้อมหนังสือพิมพ์ประจำวัน เสร็จแล้วก็เดินขึ้นตาชั่งอีกครั้ง อยากรู้ว่าผลจะเป็นอย่างไร ถ่ายท้องออกไปราวๆ ครึ่งกิโลได้ มีอย่างนี้ด้วย

สัปดาห์ที่ผ่านมาได้เริ่มออกกำลังตั้งแต่วันอังคาร พร้อมเจ้า iPod ที่เพิ่ง burn in ผ่านไป เริ่มจากเดินบนเครื่องออกกำลังสิบนาทีเพราะเครื่องหนักมาก จากนั้นก็ไปเดินอยู่ที่ลานหน้าบ้านอีกสามสิบนาที ลมพัดเอื่อยๆ ทำให้เหงื่อไม่เปียกเสื้อ แต่หัวใจเต้นขึ้นไปถึงหนึ่งร้อยยี่สิบครั้งต่อนาที วัดเมื่อเดินเสร็จ ก็น่าจะได้อะไรบ้าง

จากนั้นก็ไปต่อด้วยลุกนั่งหรือ sit up เป็นชุดละยี่สิบครั้ง สองชุด มีพักระหว่างชุดบ้าง พอเสร็จก็ถอดถุงเท้ารองเท้าออก เพื่อไปนั่งยกน้ำหนักขนาดลูกละหกกิโล เริ่มที่แขนขวาแล้วสลับมาแขนซ้าย ชุดละสิบสองครั้ง ติดต่อกันห้าชุด รวมกันก็ได้หกสิบครั้ง เป้าหมายอยู่ที่ลุกนั่งชุดละสามสิบ สองชุด ส่วนยกน้ำหนักชุดละสิบสอง สิบชุด อย่างที่เคยทำได้มาก่อน สักปีสองปีที่แล้วนั่น

แต่ทำไมน้ำหนักยังไม่ลงให้เห็นเนื้อเห็นหนังบ้างเลย ทั้งๆ ที่พยายามคุมอาหารประจำมื้อไปด้วยแล้ว สงสัยเตาเผาพลังงานในต้วยังจุดไม่ติด คงต้องดูไปอีกสักระยะหนึ่ง ดูความเปลี่ยนแปลงด้านอื่นๆ ตามไปด้วย

ตลอดวันนี้ก็เข้าคอร์ส ‘อดล้างพิษ หนึ่งวัน’ ด้วยการกินมะละกอเพียงอย่างเดียว คงไม่ช่วยให้ขนาดของกระเพาะเล็กลงไปกว่านี้ แต่ก็คงช่วยล้างพิษได้บ้าง ระหว่างวันจิตใจก็วิ่งตามหาอาหารญี่ปุ่นแบบบุฟเฟต์อยู่เรื่อยๆ อืม…จะทนได้ขนาดไหนกันนี่

สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ต้องยกยอดมาเขียนวันนี้เพราะสนุกสนานกับหลายเลิฟที่ไม่ได้พบกันหลานวันจนไม่อยากทำอะไรอีก เห็นไหมว่าความอ้วนออกฤทธิ์บั่นทอนร่างกายแล้ว

ช่วงนี้ตื่นช้าขึ้นมาพบกับอากาศที่เย็นลงกว่าปกติ ก็แน่หล่ะเข้าหน้าหนาวแล้วนี่ สังเกตได้อยู่ว่าอุณหภูมิลดลงมาอยู่ที่ยี่สิบเก้าองศาเซลเซียสตั้งแต่ราวๆ หกโมงเย็น เช้าขึ้นมาปรอทดิจิตอลบอกตัวเลยยี่สิบห้าองศาเซลเซียสหราอยู่เลย น่าสังเกตว่าจริงแล้วอุณหภูมิที่ไม่ได้ลดลงมากมายอะไร แต่ร่างกายแสดงออกถึงความไม่สมดุยล์ด้วยการจามและคัดจมูก น้ำมูกไหลออกมาง่ายๆ ชั้นไขมันที่สะสมมาเป็นทุนนั้นไม่ได้ช่วยต่อต้านอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปได้เลย

ขึ้นชั่งน้ำหนักตั้งแต่เช้าวานนี้ ได้ความว่าเข็มชี้ลงมาต่ำกว่าเก้าสิบห้ากิโลเล็กน้อย ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาก็คุมอาหารไปตามธรรมดา จะมีโอกาสขึ้นรถเมล์ไปเดินเล่นในเมืองอยู่บ้างก็ช่วยใช้พลังงานไปพอสมควร แม้ว่าวันพฤหัสจะฉลองหนังไทยด้วยบุฟเฟ่อาหารญี่ปุ่นจนอิ่มแปร้อยู่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เข็มตาชั่งชี้สูงกว่าที่เคย

แต่ปัญหาก็คือยังไม่ได้เริ่มออกกำลังกายตามที่ตั้งใจไว้ จะรอไอพ็อดดอกหรือ ก็มาแล้วไง พี่ชายพามาให้ตั้งแต่วันเสาร์แล้ว อืมสองวันมานี้กำลังเร่ง burn in เครื่องอีกสักหน่อย

จริงแล้วทฤษฎีลดน้ำหนักที่ยึดถืออยู่เสมอมาคือการจุดไฟในเตาเผาพลังงานในร่างกายอย่างที่ครูถือศีลสอนไว้ การที่ชั้นไขมันที่มีอยู่เป็นทุนไม่ช่วยกันความหนาวเย็นได้ ก็ต้องพึ่งเจ้าเตาเผาพลังงานในตัวนนี่แหละ มานั่งนึกว่าเกือบสิบปีก่อน เคยใส่เสื้อยืดชั้นเดียว นุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียวสู้ความหนาวเย็นของอุทยานแห่งชาติน้ำหนาวมาแล้ว จำได้ว่าขณะนั่นอุณหภูมิอยู่ราวๆสิบเจ็ดองศาได้ สงสัยตัวเองมากมายว่าแค่ยี่สิบห้าองศานี่ไม่ไหวแล้วหรือ

สัปดาห์นี่จะพยายามจุดไฟให้ติดเสียที