ผมเฝ้ามองการปรับตัวของสังคมอยู่เหมือนกันครับ ผมตั้งสมมติฐานว่าเมื่อสถานะการณ์ถึงขีดแย่ที่สุด มันจะค่อยๆ ปรับตัว และเข้าสู่สภาวะที่สมดุลย์ด้วยตัวเอง แต่ยังพิสูจน์ไม่ได้หน่ะครับ ยังเก็บข้อมูลได้ไม่มากพอ

ส่วนเรื่องความเน่าเฟะของสภาพสังคมปัจจุบัน หากมองด้วยกรอบความคิดของคนสมัยนี้ก็จะว่ามันทันสมัยที่สุดแล้ว อย่าทำตัวเชย น่ารำคาญ

แต่หากมองด้วยกรอบที่ใช้ปัญญาเป็นจุดอ้างอิง (reference point) ก็อ่านค่าได้ว่ามันไม่มีความลึกซึ้งในทางปัญญา มันมีแต่รูปลักษณ์ภายนอกหรือเปลือกเท่านั้น

แล้วเราจะเลือกเอาอะไรเป็นหลักคิดเพื่อขับเคลื่อนสังคมต่อไปดี ความพอใจในความสุขฉาบฉวย หรือความลึกซึ้งในวิถ๊ชิวิตพอเพียง

มันเป็นเรื่องน่าอดสูใจ ในกรอบความคิดส่วนตัวของผมเอง

วันนี้ไปสอบที่โรงเรียนชินโนรสวิทยาลัย เพิ่งทราบเหมือนกันว่าชื่อของโรงเรียนคือพระนามของ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส สมเด็จพระสังฆราช องค์ที่ ๗ ของไทยและที่สำคัญก็คือเพิ่งทราบว่าพระองค์ท่านเป็นผู้ประพันธ์โครงบทนี้

พฤษภกาษร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา

– กฤษณาสอนน้องคำฉันท์

ที่ใช้สอนใจคนไทยมานาน และอาจารย์บุญชัยก็อัญเชิญมาประกอบสอบผู้ฟังอย่างเราอยู่เสมอๆ

เป็นศิริมงคลแก่ชีวิตจริงๆ ที่ได้สักการะพระรูปท่านที่โรงเรียนด้วย

ข้อมูลเพิ่มเติม

• สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส

ผ่านพ้นไปด้วยดีกับการสอบไล่ภาค 1/2548 ของ มสธ. ตอนแรกก็กลัวเหมือนกันว่าจะยากไหม แต่ก็ผ่านไปได้หมด โดยเฉพาะวิชาเมื่อวานตอนช่วงเช้า 12301 วิวัฒนาการการเมืองไทย เพราะเร่งอ่านหน่วยเรียนให้จบโดยเร็วที่สุด ส่วนของวันนี้ก็ใช่ย่อย ช่วงเช้า 10201 ประวัติศาสตร์ไทย และช่วงบ่าย 10151 ไทยศึกษา วิชาหลักของหลักสูตรไทยคดีศึกษาที่เลือกเรียน

การได้เคร่งครัดในการจัดเวลาอ่านหนังสือจะเป็นการเริ่มต้นสร้างวินัยให้ตัวเองเพื่ออ่านหนังสือให้ได้มากขึ้นอย่างที่ตั้งใจไว้

เช้านี้ขณะทำข้อสอบก็ไม่อาการง่วงเหงาหาวนอนเหมือนกัน ทั้งที่นอนมาเต็มที่ ผิดกลับเมื่อวานที่นอนไม่ค่อยหลับเมื่อคือก่อนสอบ แต่ตอนสอบก็ไม่มีอาการเท่าไหร่ คงตื่นเต้นกระมัง

อาการง่วงเรื้อรังมาจนถึงช่วงเที่ยงขณะทบทวนวิชาอยู่ จะงีบหลับสักครู่ก็เกรงว่าจะเลยเถิด

เมื่อถึงเวลาสอบสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดก็เกิดขึ้น ขณะทำสอบอยู่นั้น เสียงเพลงสนุกสนานครื้นเครงก็ล่องลอยมาจากวัดที่อยู่ข้างโรงเรียนที่สอบนั้นตลอดเวลา แบบไม่มีขาดช่วง หรือ non stop แหม…เกือบของขึ้นอยู่เหมือนกัน เพราะความรู้สึกเมื่อครั้งพักอยู่ที่โคราช จะมีซุ้มคาราโอเกะข้างทาง สร้างเสียงเพี้ยนๆ ขึ้นมารบกวนการนอนได้ถึงชึ้น 4 ของอาคาร เป็นอันว่าต้องเปิดแอร์นอนตลอดเพื่อกั้นเสียงเพื้ยนๆ แบบนั้น

แต่นี่ไม่เพี้ยนหน่ะสิ เสียงใสเหมือนฟังอาจารย์สันทนาการร้องปลุกใจตอนเข้าค่ายลูกเสือเมื่อครั้งยังเด็ก จะแตกต่างไปก็เพียงเพลงคราวนี้เป็นเพลงแนวผู้หญิงหาผัวเสียส่วนมาก

ก็ต้องใช้เทคนิคทางจิตเพื่อกำหนดย้ายความสนใจจากเสียงที่แผดลั่นอยู่นั้นให้ตรึงอยู่กับข้อสอบทั้ง 120 ข้อนี้ ไม่อย่างนั้นได้ลงทะเบียนสอบซ่อมแน่!

จนแล้วจนรอด จนทำข้อสอบเสร็จเสียงเพลงนั้นก็ยังไม่มีเค้าว่าจะจบลง งานรื่นเริงยังไม่เลิกรา

สมองส่วนหนึ่งก็ใช้เรียบเรียงแนวเรื่องที่เขียนอยู่นี้ อีกส่วนก็ทำข้อสอบไป แหม…มันช่าง preemtive multitasking จังน่ะ กลับมาถึงบ้านแล้วก็ไม่รอช้าที่จะเขียนเรื่องนี้ให้เสร็จ

สงสัยเหมือนกันว่าคนกลุ่มนั้นจะรู้ไหมนี่ว่าเขาได้ทำกรรมเอาไว้ด้วยการส่งเสียงรบกวนนักศึกษาที่เข้าสอบวันนี้เข้าอย่างจัง

หรือว่าเขาตั้งใจมาช่วยไม่ให้ความรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนกำเริบ!!!