หลังจากตื่นตกใจกับน้ำหนักตัวที่พุ่งขึ้นอย่างแรง ความต้องการออกกำลังกายให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ตามมาเพราะเป็นหนทางเดียวที่สามารถลงมือได้ทันที ประกอบกับแผนการวิ่งไกลประจำสัปดาห์ทำให้เริ่มต้นด้วยระยะสิบกิโลเมตรโดยไม่มีลังเล

จากนั้นมุ่งมั่นว่าสัปดาห์นี้จะต้องออกวิ่งให้ได้ทุกวันด้วยแผนการวิ่งปกติเจ็ดร้อยแคลอรี่ จะได้ระยะทางวันละประมาณแปดกิโลเมตร และก็สามารถทำได้สำเร็จตามต้องการ เป็นครั้งแรกในรอบปีที่สามารถออกวิ่งได้ครบทุกวัน แถมยังทำระยะสะสมประจำสัปดาห์ได้มากที่สุด ถือว่าเป็นการให้รางวัลกับตัวเองได้เหมือนกัน ตามนี้

และในวันจบสัปดาห์ เป้าหมายการวิ่งหนึ่งร้อยยี่สิบห้ากิโลเมตรภายในห้าสัปดาห์ก็บรรลุในเวลาเพียงสามสัปดาห์

มั่นใจลึกๆ ว่าผลตอบแทนกลับมาจะเป็นความแข็งแรงของร่างกายโดยรวมอย่างแน่นอน

แต่แล้วน้ำหนักที่ชั่งเช้านี้ก็สร้างความหวาดหวั่นอีกครั้งเมื่อได้เห็นตัวเลขเก้าสิบกิโลครึ่ง แทบจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากสัปดาห์ก่อนแม้จะได้ออกวิ่งจะเหงื่อโทรมกายทุกเช้าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

ต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่างเป็นแน่ เป้าแรกที่คิดก็คืออาหารการกิน ถึงแม้จะพยายามคุมมื้อเย็นและหลังจากนั้น ประกอบกันพยายามเลื่อนเวลาตื่นนอนให้เร็วขึ้นเพื่อจะได้ออกกำลังในสภาพอากาศที่ไม่ร้อนนัก แต่ก็ยังมีบางค่ำที่เผลอเรอกับการกิน และอาจจะเป็นเพราะปริมาณอาหารในมื้อกลางวันที่ค่อนข้างเน้นหนัก

ช่วงนี้สภาพอากาศตอนกลางวันล่วงจนบ่ายถึงตอนเย็นไปอุปสรรคต่อการดำเนินชีวิตปกติอย่างมาก มีความต้องการดื่มน้ำเพิ่มขึ้น แถมด้วยการกินจุบจิบเพื่อบรรเทาอารมณ์หงุดหงิด แต่ก็พยายามเลือกกินผลไม้มากกว่า ถึงกระนั้นก็อาจจะมีอะไรผิดพลาดอยู่จนได้เห็นตัวเลขน้ำหนักเช้านี้

พยายามไม่เครียดกับตัวเลขนั้นแต่ก็ไม่อาจละเลยได้ คงต้องปรับกิจกรรมต่างๆ ระหว่างวันให้สมดุลย์ยิ่งขึ้น คงต้องมีการฝืนกายฝืนใจบ้าง ส่วนหลังนี่คงหนักเอาการเลยเหมือนกัน

ภารกิจของครอบครัวรออยู่ข้างหน้าในสัปดาห์นี้ จึงพยายามสะสมเอาไว้ตั้งแต่สองวันแรกของสัปดาห์ เมื่อภารกิจสองวันติดต่อกันผ่านไปก็พยายามกลับมาออกกำลังกายอีกครั้งตามปกติ

แต่คืนวันพุธนั่งกับพื้นติดตามสถานะการแผ่นดินไหวแถวหัวเกาะสุมาตราจนหวั่นเกรงกันว่าจะมี ‘ซึนามิ’ เข้าชายฝั่งอันดามันทางภาคใต้ของประเทศ ผลก็คือการกลับมาออกวิ่งอีกครั้งในเช้าวันพฤหัสต้องสิ้นสุดลงอย่างกระทันหันเนื่องจากมีอาการเจ็บที่เข่าซ้ายขึ้นมาเมื่อผ่านระยะทางสองกิโลกว่าๆ ไปเล็กน้อย พยายามฝืนวิ่งต่อไปด้วยหวังว่าอาการจะหายไปเองเหมือนอย่างเคยกับส่วนอื่นของขา

แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น จำเป็นต้องหยุดวิ่งทันทีเพราะไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้อีก ต้องพึ่งยาเคมีช่วยโดยพลันเพื่อวันข้างหน้า เช้าต่อมา สามารถออกกำลังได้ตามปกติแล้วจึงเดินหน้าแผนการวิ่งเลขตองแปดตามที่เพื่อนนักวิ่งถามถึงไว้ เรื่องสำคัญอีกอย่างคือเช้าวันศุกร์นี้เป็นวันครบรอบห้าปีกับการวิ่งด้วยไนกี้พลัสอีกด้วย นับว่าได้ฉลองไปในตัว

ปิดท้ายสัปดาห์ด้วยระยะที่ลดลงมานิดหน่อยเนื่องจากมีภารกิจของครอบครัวอีกครั้ง ทั้งสัปดาห์สามารถสะสมระยะทางได้พอสมควรตามนี้

ตลอดสัปดาห์นี้ต้องสู้กับอากาศที่ร้อนจัด พยายามบรรเทาด้วยน้ำเย็น น้ำชาผลไม้เย็นๆ อีกทั้งยังไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมไม่ดีหลังมื้อเย็นได้ ทำให้น้ำหนักที่เห็นเช้านี้อยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลกรัมไปแล้ว กลัวอย่างเดียวว่าความหดหู่จะกลับมาครอบงำและวงเวียน อ้วน-กิน-เครียด จะหวนกลับมาอย่างเป็นทางการแน่

ถึงเวลาต้องลงมือเปลี่ยนแปลงอะไรต่ออะไรที่ดำเนินมาหลายเดือนหลังน้ำท่วมบ้านนี้ จริงแล้วระหว่างวิ่งตอนเช้าก็มีความคิดจะปรับเวลาการตื่นนอน การออกกำลังกาย จนถึงต้องจัดเวลาเพื่อเก็บข้าวของมากมายที่เก็บย้ายไปก่อนน้ำท่วม คิดต่อไปว่าจะต้องปรับการกินมื้อเย็นและบังคับตัวเองไม่ให้กินอะไรอีกหลังจากนั้น ยังไม่รู้ว่าจะทำได้แค่ไหน

เจ้าความเคยชินนี่มีฤทธิ์น่ากลัวจริงๆ จะสู้กับมันอย่างไรดี