แก้ตัวไม่ได้หรอกว่าไปเที่ยวตลาดร้อยปีสามชุกมาเมื่อวานแล้วสนุกกับการกินจนทำให้น้ำหนักตัวที่ชั่งเมื่อเช้านี้ขึ้นไปวิ่งเล่นอยู่แถวๆ เก้าสิบสองถึงเก้าสิบสามกิโลแล้ว ทั้งที่ได้ข้าวห่อใบบัวกลับมากินตอนเย็น ตามด้วยขนมโก๋อ่อนสูตรโบราณหนาวเจี๊ยบจากร้านพัชรีอีกหนึ่งกล่อง (ห้าชิ้น สิบห้าบาท)

และคงจะเอากางเกงขายาวมาเป็นตัวชี้วัดอีกไม่ได้แล้วเช่นกัน เพราะแม้จะรู้สึกว่าเอวกางเกงคับขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงกับต้องแข่มวพุง บวกกับพลังจิตที่อ่อนแอลง ไม่สามารถบังคับตัวเองให้หยุดมื้อค่ำได้อย่างเด็ดขาด นี่เองที่เป็นสาเหตุให้น้ำหนักตัวที่วาดภาพไว้สวยหรูว่าจะลดลงกลับดีดขึ้นไปอย่างแรง

ความคิดฟุ้งซ่านไปถึงขนาดที่ตั้งใจไว้ตอนที่หาอะไรใส่ปากในคืนวันพุธว่าเช้าวันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมาจะตั้งใจวิ่งเหยาะๆ ให้ได้สิบกิโลเพื่อเผาผลาญมื้อค่ำที่ทำลงไป แล้วเป็นไง ทิ้งทฤษฎีเรื่อง “เผาผลาญของเมื่อคืน” ไปได้เลย

ว่าแต่หลังจากวิ่งเสร็จกลับมีเรื่องน่ายินดีเรื่องหนึ่งคือการออกกำลังด้วยไนกี้พลัสนี้ทำได้ครบสองร้อยครั้งแล้วในวันพฤหัสนั้นเอง

สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ไม่มีอะไรกวนใจจนถึงกลับต้องหยุดออกกำลัง แต่กลับมุ่งมั่นจะเอาน้ำหนักลงให้จงได้ แม้จะไม่สำเร็จดังหวัง แต่สามารถสร้างสถิติการออกกำลังใหม่ให้เกิดขึ้นได้ นั่นคือสามารถทำระยะทางได้ถึงหกสิบกิโลเมตรในหนึ่งสัปดาห์

สำหรับแผนการออกกำลังสำหรับปีใหม่ยังคงไม่มีอะไรใหม่ ยิ่งเห็นน้ำหนักตัวดีดขึ้นไป ความคิดความสงสัยว่าต้องผึ่งการอดล้างพิษก็กลับมาวนเวียนอีก แต่นั้นอาจจะทำให้ต้องเสียการออกกำลังไปถึงสองวันต่อสัปดาห์

ส่วนแผนการสร้างกล้ามเนื้อก็ยังไม่มีความคืบหน้าเพราะยังไม่รู้จะเอาเวลาส่วนไหนของวันดี ค่อยๆ คิดไปคงหาได้เอง

และมีความสนใจในเรื่องการสร้างพลังจิตให้เข้มแข็งขึ้นอยู่เหมือนกัน โดยหวังว่าจะช่วยให้สั่งจิตไม่ให้กินมื้อค่ำได้สำเร็จ เท่ากับว่ามีอีกเรื่องคือหาเวลาสำหรับสวดมนต์พระคาถาชิณบัญชรเพื่อการนี้เป็นการบ้านสำคัญ