ผลนั้นก็คือน้ำหนักตัวที่ดีดขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลเป็นที่เรียบร้อยแล้วในการชั่งเช้าวันนี้ เหตุนั้นก็คือมื้อค่ำที่ยังไม่ยอมหยุดลงง่าย คงจะมีก็แต่วิธีเข้านอนแต่หัววันเอาไว้ก่อนแล้วกระมัง จะได้ไม่นั่งฆ่าเวลาด้วยการดูโทรทัศน์ไป สักพักก็เดินไปเปิดตู้กับข้าวหาอะไรมาขบเคี้ยวไป

สัปดาห์ที่ผ่านมาไม่ได้ออกกำลังกายถึงสองวัน เป็นเพราะร่างกายไม่พร้อมจะทำเช่นนั้น แต่ยังพร้อมที่จะหาอะไรใส่ปากเคี้ยวกลืนตลอดทั้งวัน

ดีที่มีการแข่งขันในระบบไนกี้พลัสที่จะเอาระยะทางที่เราวิ่งไปแปลงเป็นเงินบริจาค จึงสามารถกระตุ้นตัวเองให้กลับมาออกกำลังได้บ้าง สัปดาห์ที่ผ่านมาจึงทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้

พอรู้ตัวแล้วว่าต้องสะสมระยะทางเพื่ออะไร เริ่มต้นเช้าวานนี้จึงอยากที่จะทำระยะทางถึงสิบกิโลเมตรในวันหยุดเสาร์อาทิตย์อีกครั้ง แต่ครานี้เป็นการวิ่งเหยาะๆ จึงช่วยย่นระยะเวลาจากเกือบๆ สองชั่วโมงเหลือเพียงชั่วโมงเดียวได้

อีกใจหนึ่งก็อยากวิ่งแบบนี้ไปจนถึงสิ้นปี แต่หลังจากเช้าวันนี้ก็รู้สึกว่าถ้าหักโหมเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อข้อหัวเข่า

เอาเป็นว่าถึงสิ้นเดือนนี้ขอทำระยะทางให้ไม่น้อยไปกว่าเดือนที่แล้วเป็นพอ เพราะแผนการออกกำลังสามารถปรับเปลี่ยนไปทุกรูปแบบแล้วขณะนี้ ขึ้นอยู่กับภาระกิจประจำวันนั้น

ส่วนเป้าหมายเรื่องน้ำหนักตัวยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถควบคุมพฤติกรรมการกินได้ดีแค่ไหน ขอตั้งใจไว้ก่อนก็แล้วกันว่าจะต้องทำให้เหลือเก้าสิบกิโลให้ได้ภายในสิ้นปีนี้

เสาร์อาทิตย์นี้ไม่ง่วงเหงาหาวนอนระหว่างวันเหมือนสัปดาห์ก่อน เหตุเพราะตั้งใจเข้านอนแต่หัวค่ำ และสามารถตื่นนอนตั้งแต่ยังไม่สว่างได้อย่างดี จนทำให้สามารถทำระยะทางได้เป็นอย่างดี แม้ความเร็วจะไม่ดีมากอย่างที่เคย …ไม่เป็นไร

หมายถึงนิสัยการกินมื้อค่ำที่กลับมาอีกแล้วหาได้เป็นอื่นไป แม้ยามเย็นจะอิ่มหนำสำราญดีอยู่ แต่พอหมดข่าวภาคค่ำ ก็ราวกับมีระบบอัตโนมัติสั่งให้เดินไปหาอะไรมาเคี้ยวเล่น ราวกับมันกลายเป็นสันดานไปเสียแล้ว

พยายามวิเคราะห์หาสาเหตุอยู่ ไม่ใช่เพราะมื้อเย็นไม่สุขพอ ไม่ใช่เพราความเครียด ไม่ใช่เพราะน้ำตาลในเลือดต่ำเกินไป น่ากลัวอย่างแรงว่าเดี๋ยวจะกลายเป็นนิสัยถาวรหากจะปล่อยไปเรื่อยๆ

ที่น่ากลัวอีกอย่างคือบังคับตัวเองให้หยุดไม่ได้ มีแต่มานั่งเศร้าเมื่อเสร็จสมอารมณ์หมายอยู่ถ่ายเดียว

ยังดีที่สัปดาห์ที่ผ่านมายังสามารถรักษาการวิ่งเหยาะๆ ไว้ได้สม่ำเสมอดี มากบ้างน้อยบ้างไม่มีปัญหา สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ ดีถึงขนาดที่สามารถทำระยะทางได้ถึงห้าสิบกิโลเมตรอีกครั้ง ขณะที่น้ำหนักตัวก็ยังวิ่งเล่นอยู่แถวๆ เก้าสิบกิโลอยู่เหมือนเดิม แม้ว่าเมื่อวันอังคารจะมีรายการพิเศษเป็นบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่นที่รอคอยมานานก็ตาม

อาการบาดเจ็บที่หัวเข่าขวาเองก็รบกวนจิตใจไม่น้อย จะไม่วิ่งก็ไม่ได้ จะวิ่งก็กลัวว่าจะบาดเจ็บไปใหญ่ เท่าที่สังเกต หลังจากวิ่งไปได้สักสามกิโลกว่าทุกอย่างก็ดูเข้าที่ เหมือนระยะก่อนหน้าเป็นการอบอุ่นร่างกาย ทำให้ความรู้สึกอยากวิ่งต่อเมื่อถึงเป้าหมายที่หกร้อยแคลอรี่มีอยู่เรื่อยๆ นี่คือข้อดีของการตั้งเป้าไว้ต่ำ แต่ทำจริงให้ได้เกินกว่านั้น มีผลดีทางจิตวิทยาไม่น้อยเลย

อยากให้ร่างกายรักษาตัวเองให้หัวเข่าขวาหายจากอาการบาดเจ็บได้ แต่ก็ไม่ลืมที่จะประคบเย็นและพึ่งยาสมัยใหม่ด้วยเหมือนกัน

ใกล้จะหมดปีแล้ว เป้าหมายใหม่ต้องเริ่มต้นในไม่ช้านี้ ซ้อมมือเอาไว้ก่อนได้เลย อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง เริ่มจากหยุดมื้อค่ำให้สำเร็จ ค้นหาสาเหตุให้เจอ จะได้แก้ไขปัญหาที่ต้นตอ

— สัปดาห์นี้ก็ต้องล่ามาอีกวัน เพราะเมื่อวานเล่นกันต้นตาลหลานเลิฟที่เพิ่งครบสามขวบพอดีได้ครึ่งวันก็รู้สึกหมดพลัง ต้องพักสมองก่อน ไม่ใช่หลานดูดไปเพราะเริ่มรู้ความและขี้เล่นมากขึ้น แต่เป็นอะไรก็ยังไม่รู้ แต่เป็นเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ที่ต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อออกไปปฏิบัติหน้าที่สำคัญ คงต้องติดตามอาการไปอีกสักระยะ

นั่นเป็นความหวังและเป้าหมายสำหรับการออกกำลังกาย เป็นการก้าวเข้าสู่ยุคที่สองของสุขภาพก็ว่าได้ หลังจากเริ่มออกกำลังกายมาตั้งนานแล้ว น้ำหนักไม่เห็นจะลงเสียที เขียนบล็อกบ่นเรื่องนี้ไว้ไม่น้อยเหมือนกัน

จนกระทั่งตัดสินใจเลือกหาไนกี้พลัส+ไอพ็อด สปอตคิตมาร่วมทาง ความเป็นไปได้เรื่องสุขภาพที่ดีกว่าก็เห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เดินไปเดินมา สนุกบ้าง เบื่อบ้าง อยู่นานกว่าหกเดือน มาถึงหน้าหนาวปีนี้ก็ถึงเวลาสำหรับการวิ่งแล้ว

การเดินอย่างหนักเป็นการสร้างพื้นฐานที่แข็งแรงสำหรับการเดินได้อย่างดี สัปดาห์ที่ผ่านมานี้สามารถยิ่งเหยาะๆ ได้คล่องมากขึ้น ยังไม่ต้องการวิ่งเร็วๆ หรอก และก็ยังไม่ต้องการวิ่งทางไกลมากนักเหมือนกัน เป้าหมายการวิ่งทุกวันนี้จึงยังคงความเร็วไว้แค่วิ่งเหยาะเพื่อเป็นการสร้างความแข็งแรงให้กับร่างกายอีกหน่อย ระยะทางหรือระยะเวลาก็พอให้ไม่น้อยไปว่าที่เคยเดินได้ก็เป็นพอ

น่าสนใจตรงที่ว่าหลังจากได้หยุดพักไปหนึ่งวันเมื่อวันพุธ กลับมาวิ่งในวันรุ่งขึ้นและวันต่อๆ มาสามารถทำสถิติได้ดียิ่งขึ้น ดีขนาดที่เช้าวานนี้สามารถวิ่งได้ไกลขึ้น และทำความเร็วต่อกิโลเมตรได้อย่างดีอีกด้วย เมื่อแรกที่เห็นสถิติการวิ่งในเช้าวันพฤหัส ยังไม่อยากเชื่อตัวเองสักเท่าไหร่ จึงต้องทดลองซ้ำในวันต่อๆ มาอีกจนแน่ใจว่าอุปกรณ์ประกอบการวิ่งไม่มีส่วนใดส่งข้อมูลที่ดีเหลือเชื่อออกมา เห็นอย่างนี้แล้วก็มีกำลังใจ

แม้ว่าสถิติระยะทางและระยะเวลาในการออกกำลังตลอดสัปดาห์จะไม่ได้ดีไปกว่าที่เคย แต่สถิติความเร็วนั้นดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

ขณะเดียวกันของขบเคี้ยวมื้อดึกก็ยังไม่หนีหายไปไหน เข้าใจเอาเองว่ายังมีความกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าอยู่ไม่น้อย น้ำหนักตัวก็มากขนาดนี้ ก็ต้องกลัวเข่าเสียเป็นธรรมดา แต่อีกใจหนึ่งก็ยังยึดหลัก “ไม่ฝืนอย่างไหว” ไว้อย่างแข็งแรง มีความหวังลึกๆ ว่าอาการบาดเจ็บเหล่านี้จะหมดไปเมื่อฝืนออกกำลังอย่างเหมาะสมไปถึงจุดหนึ่ง จนกล้ามเนื้อขาทั้งหมดเข้มแข็งมากพอที่จะรองรับข้อต่อทั้งหลายได้อย่างเต็มที่ หวังไว้ จริงจัง

ไม่ได้หวังจนเครียด แต่จิตใต้สำนึกยังโหยหาการปลอบปะโลมด้วยของขบเคี้ยวยามค่ำ

ความหวังอีกประการหนึ่งก็คือหวังว่าการวิ่งเหยาะๆ นี้จะช่วงให้เตาเผาพลังงานในร่างกายทำงานดียิ่งขึ้น แม้จะเผาพลังงานในการออกกำลังกายได้ไม่มากไปกว่าที่เคย แต่อัตราเร็วในการเผาผลาญนั้นเร็วกว่าอย่างมีนัยสำคัญ เพราะการวิ่งจนถึงเป้าหมายแคลอรี่เดิมนั้นใช้เวลาน้อยกว่าเก่าตั้งมากมาย ต่อไปเมื่อแข็งแรงมากขึ้นก็จะสามารถเผาพลังงานได้นานขึ้น จึงหวังว่าการเผาผลาญนี้จะยังคงทำงานต่อเนื่องไปตลอดวัน

ถึงกระนั้นมื้อดึกก็ยังมีผลกระทบอยู่ น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าวานนี้ยังคงอยู่ที่เก้าสิบกิโลครึ่ง จะมีกังวลก็คงเฉพาะเรื่องมื้อดึกนี้เท่านั้น ตราบใดที่ยังสามารถใส่กางเกงขายาว คาดเข็มขัดถึงรูสุดท้ายได้สบายโดยไม่ต้องแขม่วพุง ก็ไม่ต้องการบังคับตัวเองมากเกินไป เดี๋ยวจะเครียดเกิน

เป้าหมายขณะนี้ยังเหลือเพียงต้องการให้วิ่งได้อย่างสนุกสนาน และรู้สึกสนุกเสมอที่จะได้วิ่ง ผลพลอยได้อื่นใดที่จะตามมาก็เป็นกำไรของชีวิตก็แล้วกัน

— สัปดาห์นี้ต้องล่ามาหนึ่งวันก็เพราะวานนี้อยากให้เวลากับต้นตาลหลานเลิฟให้มากไว้ เห็นพัฒนาการของเขาก็ดีใจมาก อยากให้จินตนาการยังคงอยู่กับเขาตลอดไป เพื่อให้เป็นพื้นฐานสำคัญในการใช้ชีวิตในวัยเติบโต ส่วนตอนเย็นก็ต้องออกไปงานเลี้ยงกว่าจะกลับถึงบ้านเกือบห้าทุ่มก็หมดแรงแล้ว แม้จะเพิ่งกลับจากงานกินก็ตาม อุ๊บส์…ได้เปลี่ยนมื้อกลางวันเป็นสลัดผักก่อนแล้วนะ