จริงแล้วเช้านี้เริ่มต้นด้วยความรู้สึกตกใจไม่น้อยเหมือนกันกับน้ำหนักที่เด้งหลับขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบสองกิโล ไม่ได้คิดถึงเลยว่าเช้านี้จะเป็นการเดินออกกำลังครั้งที่หนึ่งร้อยพอดี

ไม่มีความรู้สึกหดหู่อะไร ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะเข้าใจว่าคงเป็นเพราะสละทรงเครื่องที่กินต่อเนื่องมาจากสัปดาห์ก่อนคงออกฤทธิ์แล้วเป็นแน่ ไม่เป็นไรเพราะคำสุดท้ายจะหมดลงวันนี้ ต่อไปคงขอเป็นผลไม้สดๆ ก็น่าจะดีที่สุด

ไม่ได้ฉุนเฉียวจนถึงกลับต้องรีบแก้ตัวแต่อย่างใด แต่เช้านี้สดชื่นมากหลังจากที่ได้นอนตั้งแต่สองทุ่มเมื่อคืน ตั้งใจหนักแน่นว่าต้องเดินออกกำลังให้มากๆ มากแค่ไหน อย่างน้อยก็ให้ได้เท่าวันพุธที่ผ่านมา

เหตุการณ์ในเช้าวันพุธคือหลังจากมีอาการแพ้อากาศอย่างรุนแรงหลังการเดินออกกำลังในเช้าวันจันทร์ ทำให้เช้าวันอังคารไม่สดชื่นมากพอที่จะเดิน จึงถือโอกาสพักเสียวันหนึ่ง จนเช้าวันพุธตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าต้องออกเดินแล้ว ประจวบกับได้เพลงจากพ็อดรันเนอร์พ็อดคาสต์ที่ความเร็วถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าบีทต่อนาที ความยาวถึงเจ็ดสิบแปดนาที มาช่วย อารมณ์และความรู้สึกในการเดินสามารถรักษาให้ต่อเนื่องยาวนานได้จนเป็นสถิติใหม่ที่แม้เสร็จสิ้นการเดินแล้วก็ไม่มีความรู้สึกอ่อนล้าแต่อย่างใด

เป็นประสบการณ์ใหม่ในการเดินที่สามารถเพิ่มระยะเวลาให้นานขึ้น คงความเร็วที่สูงไว้และรักษาอารมณ์ในการเดินให้ไม่ตกลงไปได้ ทำให้การเดินเพียงหกวันได้ระยะทางเท่ากับเจ็ดวันของสัปดาห์ก่อนๆ นี้

จนเช้านี้ เช้าวันหยุดที่จะมีควันรถที่แล่นผ่านถนนหน้าบ้านเข้ามารบกวนน้อยกว่าวันธรรมดาพอสมควร บวกกับความสดชื่น จึงสามารถรักษาอารมณ์ในการเดินได้ยาวนานเป็นพิเศษจนระยะทางเกินกว่าแปดกิโลเมตรได้สำเร็จ

ด้วยความที่สามารถเริ่มเดินได้เช้ากว่าวันอื่น เพราะตื่นแต่เช้าออกไปใส่บาตร ทำให้สบายใจที่จะเดินไปจนกว่าจะแปดโมงเช้า ชั่วโมงที่กลายเป็นหลักเวลาในการเริ่มต้นวันใหม่ไปแล้ว และมีความรู้สึกอีกเรื่องหนึ่งคือต้องการเดินสะสมเอาไว้เผื่อว่าพรุ่งนี้เช้าอาจจะไม่ได้เดินเพราะจะมีการจัดพิธีไหว้ตามประเพณีของคนไทยเชื้อสายจีนในวันสารทจีนอยู่ด้วย

อย่างที่ว่าหากสามารถเริ่มต้นเดินได้เช้าขึ้น ก็จะมีเวลาเดินจนกว่าจะแปดโมงได้นานขึ้น ยิ่งถ้าได้เพลงที่ช่วยเสริมอารมณ์ในการเดินก็ยิ่งวิเศษ

จนกระทั่งเดินเสร็จ ส่งข้อมูลเข้าระบบไนกี้พลัส จึงได้เห็นตัวว่าเช้านี้เป็นการเดินออกกำลังกายครั้งที่หนึ่งร้อย รู้สึกเหมือนกับว่านี่คือของขวัญที่ได้ให้กับตัวเองในวันพิเศษนี้ ต่อไปจะได้พยายามรักษาความรู้สึกดีๆ ในการเดินเอาไว้ เพื่อให้ก้าวเดินได้ยาวนานยิ่งๆ ขึ้นไป

แล้วผลลัพธ์ที่ได้ก็ควรจะเป็นน้ำหนักที่ลดลงนั่นเอง

ไม่ใช่เพิ่งจะเห็นผลในเช้านี้ที่ชั่งน้ำหนักแล้วได้ความว่าลดลงไปครึ่งกิโลคือเหลือเก้าสิบกิโลแล้ว การหยุดมื้อดึกเห็นผลตั้งแต่สัปดาห์ก่อนมาแต่แรกแล้ว

ฉะนั้นความรู้สึกที่เริ่มจะหดหู่ว่าน้ำหนักไม่ลงเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว นั่นเพราะยังไม่เห็นมรรคเห็นผลอย่างรอบด้านจริงๆ

ผลงานที่ว่านั้นปรากฏตั้งแต่วันจันทร์หลังจากชั่งน้ำหนักแล้วไม่ลงแม้แต่ขีดเดียว แต่สามารถรัดเข็มขัดได้เต็มที่แล้ว วันอังคารจึงลองใส่กางเกงขายาวออกไปธุระดู ก็ได้ความรู้สึกดีๆ กลับมาบ้าง มั่นใจอีกครั้งเมื่อได้ออกไปธุระอีกครั้งในช่วงเช้าของวันศุกร์ จนกระทั่งเช้านี้ได้ผลเป็นน้ำหนักที่เริ่มก้าวหน้าบ้างแล้ว

หมายความว่าหนทางหรือมรรคสายนี้ถูกต้องเหมาะสมแล้ว แต่ความไม่แน่นอนคือนิรันดร์ หากวันหนึ่งเกิดมีอารมณ์หดหู่ใจเข้าครอบงำอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลกลใด มื้อดึกอาจกลับมาอีกก็ได้

การหยุดมื้อดึกในช่วงสัปดาห์แรกนั้น มีอาการทางร่างกายอยู่ไม่น้อย พอถึงสัปดาห์ที่สอง สถานการณ์ก็ดีขึ้น ถ้าไม่มีปัจจัยอื่นเข้าแทรก ร่างกายควรจะปรับตัวได้ดีขึ้นไปอีก

ใจหนึ่งคิดถึงขนาดว่า ถ้าสามารถหยุดมื้อเย็นได้ด้วยเลยก็จะวิเศษ เป็นการบำเพ็ญศีลข้อ “วิกาลโภชนา” นั่นเอง เอาหละ…ตั้งใจไว้ก่อนเป็นเรื่องดี

ตลอดสัปดาห์นั่นเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสนุกกับการเดินออกกำลัง ไม่ถึงกับเบื่อหน่าย แต่ต้องการอะไรมาช่วยสร้างความสนุกสนานบ้างเหมือนกัน จึงไม่เคร่งเครียดนักหากว่าจะต้องหยุดเดินบ้างสักวันหรือสองวันในสัปดาห์ เช้าวันอังคาร มีกิจธุระจึงหยุดไป ตามด้วยเช้าวานนี้เกิดมีฝนพรำลมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดก็ตัดสินใจไม่เดินอีกหนึ่งวัน เพื่อสะสางกิจบางอย่างแล้วเปิดเวลาที่เหลือสำหรับดำเนินงานที่เข้ามาให้ได้มากที่สุด รวมความว่าผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์

เช้านี้จึงคิดจะเดินเก็บระยะทางเอาไว้ทำประดับสถิติรวมของสัปดาห์ใหม่ จึงเดินทบต้นจากสถิติเจ็ดกิโลเดิมเข้าไปอีกหน่อย

ตั้งใจต่อไป ขณะที่ข้างหนึ่งเห็นความคืบหน้า อีกข้างหนึ่งดูเหมือนจะก้าวไม่ออก ด้วยความมุ่งมั่นเท่านั้น ที่จะทำให้เดินต่อไปได้ อย่างหยุดยั้ง

เช้านี้หงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อขึ้นชั่งน้ำหนักแล้วยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังอยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลครึ่งเหมือนเดิม ที่หงุดหงิดเพราะคาดหวังไว้เหมืือนกันว่า หลังจากสามารถหักดิบมื้อดึกได้ตลอดสัปดาห์น่าจะได้เห็นมรรคผลจากความพยายามอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นไร จะพยายามต่อไป

หลังจากทำความเข้าใจกับการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่แล้วอย่างที่เขียนไว้ ก็คิดเริ่มหยุดมื้อดึกทันทีในคืนนั้น เพราะเห็นแล้วว่าน่าจะได้ประโยชน์มากกว่าเสีย จึงเริ่มควบคุมมื้อเย็น จากนั้นบ้วนปากแปรงฟันตั้งแต่หัวค่ำและตั้งใจว่าจะไม่กินอะไรจนกว่าจะเช้า

เช้าวันจันทร์ก็เห็นผลทันที ตื่นขึ้นมาแบบไม่ค่อยสดชื่น ไม่ค่อยอยากลุกขึ้นจากที่นอน มันปวดหัววิงเวียนนิดหน่อย คล้ายๆ ตอนอดอาหารล้างพิษ คงเป็นกลไกของร่างกายที่พยายามขับพิษที่ยังคั่งค้างอยู่ออกมา จึงต้องหยุดเดินออกกำลังกายไว้ก่อนหนึ่งวัน แต่ตลอดสัปดาห์ที่อดมื้อดึก ตื่นเช้าขึ้นมาก็ยังไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก คงต้องสังเกตอาการไปเรื่อยๆ

จะมีก็เช้าวันพุธที่ฝนตกพรำๆ จึงต้องหยุดเดินออกกำลังเสียอีกหนึ่งวัน ระหว่างสัปดาห์มีบางวันที่เดินได้ถึงเจ็ดกิโลเหมือนกัน แต่หลังเดินเสร็จก็เหมือนจะมีอาการบาดเจ็บตามมาอยู่ มาแย่ที่สุดเอาเช้าวานนี้ นอนดึกไปหน่อย การเดินเช้าวานนี้ ทรมานอย่างมาก จนเดินเสร็จ ทำกิจทั่วไปเรียบร้อยแล้วก็ต้องล้มตัวลงนอนเพิ่มเติมอีกสักหน่อย จะได้มีแรงทำงานต่อ แถมบ่ายวานนี้หลานเลิฟวัยกำลังซนมาที่บ้านก็ได้เล่นกันสนุนสนาน

เช่นวันนี้ดีขึ้นหน่อยเพราะเมื่อคืนนอนเอาแรงเสียแต่หัวค่ำ ตื่นเช้าขึ้นมาก็เดินไปเรื่อยๆ จนได้สถิติใหม่ที่เจ็ดจุดหนึ่งสามกิโล ไม่ได้รีบไปไหนจึงเดินไปได้เรื่อยๆ จนกว่าเพลงที่กำลังฟังจบลง เผาไปไดอีก้หลายแคลอรี่เลย

สังเกตได้อย่างหนึ่งว่าเมื่อปรับน้ำหนักตัวในไอพ็อดลง ความเร็วในการเผาผลาญจะลดลงด้วย น่าจะเป็นกลไกของร่างกายที่ใส่ไว้ในระบบแล้ว วันไหนที่ไม่ค่อยตื่นตัว ก็พาลจะทำให้การเดินไม่สนุกสนานตามไปด้วย แถมมีอาการปวดเกร็งที่สะบักทั้งสองข้างด้วย อืม…นี่มันเป็นการบำเพ็ญทุกรกิริยาหรืออย่างไร

เดินต่อไป เพราะมีการแข่งขันหลายรายการกำลังขับเคี่ยวกันอย่างสนุก ส่วนความเจ็บปวดเมื่อยล้าต้องค่อยๆ บรรเทากันไป

เป้าหมายคือลดให้เหลือเก้าสิบกิโลให้ได้ภายในเดือนนี้