ก้าวที่หนึ่งร้อย

จริงแล้วเช้านี้เริ่มต้นด้วยความรู้สึกตกใจไม่น้อยเหมือนกันกับน้ำหนักที่เด้งหลับขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบสองกิโล ไม่ได้คิดถึงเลยว่าเช้านี้จะเป็นการเดินออกกำลังครั้งที่หนึ่งร้อยพอดี

ไม่มีความรู้สึกหดหู่อะไร ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพราะเข้าใจว่าคงเป็นเพราะสละทรงเครื่องที่กินต่อเนื่องมาจากสัปดาห์ก่อนคงออกฤทธิ์แล้วเป็นแน่ ไม่เป็นไรเพราะคำสุดท้ายจะหมดลงวันนี้ ต่อไปคงขอเป็นผลไม้สดๆ ก็น่าจะดีที่สุด

ไม่ได้ฉุนเฉียวจนถึงกลับต้องรีบแก้ตัวแต่อย่างใด แต่เช้านี้สดชื่นมากหลังจากที่ได้นอนตั้งแต่สองทุ่มเมื่อคืน ตั้งใจหนักแน่นว่าต้องเดินออกกำลังให้มากๆ มากแค่ไหน อย่างน้อยก็ให้ได้เท่าวันพุธที่ผ่านมา

เหตุการณ์ในเช้าวันพุธคือหลังจากมีอาการแพ้อากาศอย่างรุนแรงหลังการเดินออกกำลังในเช้าวันจันทร์ ทำให้เช้าวันอังคารไม่สดชื่นมากพอที่จะเดิน จึงถือโอกาสพักเสียวันหนึ่ง จนเช้าวันพุธตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่าต้องออกเดินแล้ว ประจวบกับได้เพลงจากพ็อดรันเนอร์พ็อดคาสต์ที่ความเร็วถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าบีทต่อนาที ความยาวถึงเจ็ดสิบแปดนาที มาช่วย อารมณ์และความรู้สึกในการเดินสามารถรักษาให้ต่อเนื่องยาวนานได้จนเป็นสถิติใหม่ที่แม้เสร็จสิ้นการเดินแล้วก็ไม่มีความรู้สึกอ่อนล้าแต่อย่างใด

เป็นประสบการณ์ใหม่ในการเดินที่สามารถเพิ่มระยะเวลาให้นานขึ้น คงความเร็วที่สูงไว้และรักษาอารมณ์ในการเดินให้ไม่ตกลงไปได้ ทำให้การเดินเพียงหกวันได้ระยะทางเท่ากับเจ็ดวันของสัปดาห์ก่อนๆ นี้

070822 - 7.7km. Summary Week 200734

จนเช้านี้ เช้าวันหยุดที่จะมีควันรถที่แล่นผ่านถนนหน้าบ้านเข้ามารบกวนน้อยกว่าวันธรรมดาพอสมควร บวกกับความสดชื่น จึงสามารถรักษาอารมณ์ในการเดินได้ยาวนานเป็นพิเศษจนระยะทางเกินกว่าแปดกิโลเมตรได้สำเร็จ

070826 - 8.88km

ด้วยความที่สามารถเริ่มเดินได้เช้ากว่าวันอื่น เพราะตื่นแต่เช้าออกไปใส่บาตร ทำให้สบายใจที่จะเดินไปจนกว่าจะแปดโมงเช้า ชั่วโมงที่กลายเป็นหลักเวลาในการเริ่มต้นวันใหม่ไปแล้ว และมีความรู้สึกอีกเรื่องหนึ่งคือต้องการเดินสะสมเอาไว้เผื่อว่าพรุ่งนี้เช้าอาจจะไม่ได้เดินเพราะจะมีการจัดพิธีไหว้ตามประเพณีของคนไทยเชื้อสายจีนในวันสารทจีนอยู่ด้วย

อย่างที่ว่าหากสามารถเริ่มต้นเดินได้เช้าขึ้น ก็จะมีเวลาเดินจนกว่าจะแปดโมงได้นานขึ้น ยิ่งถ้าได้เพลงที่ช่วยเสริมอารมณ์ในการเดินก็ยิ่งวิเศษ

จนกระทั่งเดินเสร็จ ส่งข้อมูลเข้าระบบไนกี้พลัส จึงได้เห็นตัวว่าเช้านี้เป็นการเดินออกกำลังกายครั้งที่หนึ่งร้อย รู้สึกเหมือนกับว่านี่คือของขวัญที่ได้ให้กับตัวเองในวันพิเศษนี้ ต่อไปจะได้พยายามรักษาความรู้สึกดีๆ ในการเดินเอาไว้ เพื่อให้ก้าวเดินได้ยาวนานยิ่งๆ ขึ้นไป

แล้วผลลัพธ์ที่ได้ก็ควรจะเป็นน้ำหนักที่ลดลงนั่นเอง