ตั้งใจดีแล้วว่าจะเดินหน้าแผนการวิ่งครั้งใหม่สำหรับวันที่เหลือของเดือน อย่างน้อยก็เพื่อให้ระยะทางสะสมของเดือนได้สักร้อยกิโลเมตร

แต่พอออกวิ่งได้สองวัน วันอังคารก็มีภารกิจนอกบ้านตามปกติ เช้ารุ่นขึ้นก็ปรากฏอาการที่ข้อเท้าซ้ายตามมาทันที ทีแรกก็คิดว่าเป็นเพราะรถติดมาก ต้องเหยียบคลัทช์ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกว่าถึงบ้าน กล้ามเนื้อที่ข้อเท้าคงทำงานมากไป

คิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องห่วงว่าต้องลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อออกวิ่ง เอาเวลาช่วงนี้ไปดูหนังเกาหลีที่อยากดูแทนดีกว่า สัปดาห์นี้จึงวิ่งได้เพียงเท่านี้เอง

ไม่ต้องแปลกใจเลยหากพอเดินขึ้นตาชั่งเช้านี้แล้วจะได้เห็นตัวเลขแปดสิบห้ากิโลครึ่ง เพราะนอกจากไม่ได้ออกกำลังกายแล้ว อาหารการกินยังคงเป็นไปตามอารมณ์ต่างต่างนานาที่ผ่านเข้ามาและก็ผ่านไป ทิ้งไว้แต่นิสัยแย่ๆ ต้นเหตุของการกินเพื่อบรรเทาความอยาก

แผนการวิ่งต่อไปคงต้องพักอีกสักสองสามวัน จนอาการบาดเจ็บหายสนิทแล้ว หลังจากที่ย้ายจุดจากข้อเท้าด้านหน้ามาที่ตาตุ่ม ดีที่ไม่มีภารกิจนอกบ้านทั้งวันเพราะย้ายไปเป็นสัปดาห์หน้าสองวันติดต่อกันแทน

…คงได้เผาผลาญไขมันที่สะสมไว้อีกครั้งในเร็ววัน

หายไปจากการวิ่งเสียหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ว่าถึงสิ้นเดือนสิงหาคมน่าจะทำระยะทางสะสมได้มากจนน่าพอใจ แต่เพราะอาการกำเริบ ความสิ้นหวังจึงเข้ามาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง

สรุปว่าเดือนที่แล้วสะสมระยะทางไปได้เพียงเท่านี้เอง

การพาตัวเองกลับมาวิ่งเหมือนเดิมดูแล้วรู้สึกยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่า การเริ่มต้นอีกครั้งจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป อย่างน้อยก็เพื่อให้จิตใจกลับมาพอใจกับการวิ่งเหมือนเดิม

แต่สัปดาห์นี้มีภารกิจนอกบ้านอีกครั้งในวันอังคาร ไม่เพียงวันเดียวที่ต้องการพักหลังจากนั้น แรงเฉื่อยภายในยังคงมีอยู่ กว่าจะบอกตัวเองให้กลับมาวิ่งอีกครั้งก็หมดสัปดาห์อีกแล้ว สิ่งที่ทำได้ก็คือบังคับตัวเองให้วิ่งในระดับเดิมที่เคยทำได้ทันที

ระยะทางสะสมจึงทำไปได้เพียงเท่านี้ก่อน

ส่วนน้ำหนักชั่งเมื่อเช้าลดลงมาหนึ่งกิโลหลังจากที่พุ่งไม่หยุดในสัปดาห์ก่อนเพราะไม่ได้วิ่งเลยอยู่ที่แปดสิบสี่กิโล เป็นไปได้ว่าควรจะทำให้ลดลงไปเรื่อยๆ จนอยู่ในระดับสมดุลย์อีกครั้งโดยไม่ต้องพึ่งการอดหนึ่งวัน …หวังว่าอย่างนั้น

หลุมดำนอกจากครอบงำจิตใจแล้วยังชักพาพฤติกรรมต้องห้ามกลับมาอีกด้วย ‘มื้อดึก’ ที่ห่างหายไปนานแล้วกลับมาพักพิงแทบจะเป็นการถาวร เรื่องนี้ต้องตั้งสติพิจารณาให้ดีเพื่อบังคับตัวเองให้หลุดพ้นจากหลุมดำตื้นๆ นี้ให้ได้

ระหว่างที่วิ่งตอนเช้าวันนี้ก็คิดเล่นๆ ว่าหากสามารถกลับมาวิ่งได้เหมือนเดิมสัปดาห์ละห้าวัน วันละแปดกิโล ภายในเดือนนี้ก็น่าจะทำระยะทางได้ถึงระดับหนึ่งร้อยกิโลได้อีกครั้ง หลังจากที่เป้าหมายหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลของเดือนที่แล้วล้มเหลวไม่เป็นท่า

สิ่งที่ต้องทำก็คือตั้งสติแล้วบอกกับจิตใต้สำนึกภายในว่าจำเป็นต้องพาตัวเองให้พ้นจากหลุมดำแห่งหายนะที่กำลังหลงวนเวียนอยู่นี้ ส่วนแรงผลักดันที่จะทำให้สำเร็จนั้น ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะหาจากที่ไหน…

ต่อเนื่องความขี้เกียจมาจากสัปดาห์ที่แล้ว บวกกับภารกิจของครอบครัวกับเทศกาลสารทจีน จึงเลือกที่จะไม่วิ่งในช่วงสามวันแรกของสัปดาห์ หลังเสร็จภารกิจในวันอังคาร วี่แววน้ำหนักจะพุ่งขึ้นก็เห็นได้ชัดเจนจากอาหารมากมายที่ประกอบการไหว้บรรพุรุษ

เมื่อได้สติจึงบังคับตัวเองให้เริ่มวิ่งในวันพุธ และมีความหวังตั้งใจว่าจะวิ่งต่อไปทุกวันไม่หยุด แต่แล้วเช้าวานนี้ก็ไม่อาจวิ่งได้เนื่องจากฝนที่เทลงมาก่อนสว่าง ทั้งที่ช่วงที่หยุดวิ่งไปไม่มีฝนยามเช้าเลยสักนิด

ระยะทางสะสมทำได้เพียงเท่านี้เอง

ด้วยความตั้งใจจะทำระยะทางให้ได้ บวกกับเริ่มหวังอีกครั้งว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้หนึ่งร้อยหาสิบกิโลมีโอกาสบรรลุได้อีกครั้งหลังจากที่ละความตั้งใจไปแล้ว แผนการที่จะบังคับตัวเองให้ตั้งใจวิ่งให้ได้ทุกวันก็กลับมา หากไม่มีอุบัติเหตุอะไรมารบกวนโดยมิได้คาดคิด

น้ำหนักตัวชั่งเมื่อเช้าเป็นไปตามคาด ดีดขึ้นไปมากจนอยู่ที่แปดสิบสามกิโลครึ่ง วันที่ไม่ได้ออกวิ่งก็ไม่ได้ออกกำลังกายด้วยวิธีอื่นเป็นการชดเชย ก็จำต้องยอมรับผลที่ได้จากความสุขชั่วคราวในการกิน

แม้จะได้ปรับเปลี่ยนนิสัยในช่วงสั้นๆ เมื่อครั้งเข้าโปรแกรมล้างพิษตับและถุงน้ำดี นิสัยแย่ๆ ก็สามารถกลับมาได้อย่างรวดเร็วเมื่อปัจจัยแวดล้อมเอื้อยอำนวย

เช้านี้ก็แทบจะเดินไม่ได้เพราะเข้านิ้วหัวแม่เท้าทั้งสองข้างมีอาการเกาต์กำเริบขึ้นมาอีก ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่วันจึงจะหาย เห็นที่ว่าเป้าหมายร้อยห้าสิบกิโลของเดือนนี้คงต้องล้มเหลวแน่นอน

หน้าฝนในสัปดาห์นี้ไม่ได้มีฝนพรำมาขัดขวางการออกวิ่งยามเช้าแต่ความรู้สึกข้างในต่างหากที่เป็นตัวขัดขวางให้ยังขี้เกียจอยู่ จากที่ว่าวันพฤหัสต้องหยุดวิ่งแน่ๆ หนึ่งวัน ก็ยังพอมีวันอื่นๆ ที่ไม่ได้ออกวิ่งเช่นกันในเหตุและผลต่างๆ กันไป เหนทีเป้าหมายการวิ่งที่หนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรคงไปถึงได้ยาก

ไม่ได้ท้อแท้ในเป้าหมายที่ไกลเกินเอื้อม เพราะบรรลุมามากต่อมากแล้ว ตัวอุปสรรคข้างในต่างหากที่ยังคงหาทางก้าวข้ามผ่านไปไม่พ้น

สัปดาห์นี้จึงพยายามให้ไม่แย่ไปกว่าสัปดาห์ก่อน

การได้เข้าโปรแกรมล้างพิษครั้งนี้ดูเหมือนปริมาณที่ขับออกมาออกจะน้อยลงจนแทบไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว รู้สึกไปก่อนเลยว่าน่าจะพอแล้วเสียด้วย แต่ที่จริงผลดีนอกเหนือจากสิ่งที่ขับออกมาก็คือได้ปรับร่างกายแม้จะช่วงสั้น

ร่างกายไม่มีความรู้สึกต้องการน้ำเย็นอีกต่อไป ถึงขนาดที่เสร็จโปรแกรมแล้ว น้ำอัญชัณที่เย็นกว่าอุณหภูมิห้องนิดหน่อยก็พาให้กล้ามเนื้อในช่องท้องบีบตัวจนรู้สึกน่ากลัวเหมือนกัน แถมยังได้บังคับตัวเองไม่ให้กินอะไรจุบจิบนอกมื้อและในยามค่ำ

น้ำหนักที่ชั่งได้เมื่อเช้าลดลงไปเพียงน้อยนิดอยู่ที่แปดสิบสองกิโลครึ่ง ร่างกายต้องการแผนการลดน้ำหนักใหม่แล้วเป็นแน่

จากที่เคยคิดว่าน่าจะหาอะไรทำแทนการวิ่งในวันที่ไม่ได้ออกวิ่ง แต่เจ้าตัวขี้เกียจยังฉุดให้อยู่กับที่ ร่างกายคงต้องการกล้ามเนื้อมากขึ้นเพื่อเป็นเตาเผาพลังงานถาวรที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา

จะยกลูกน้ำหนักหรือจะรำตะบองก็ควรจะคิดวางแผนเพิ่มเติมได้แล้ว

ด้วยความตั้งใจอย่างล้นปรี่ว่าสัปดาห์นี้จะสะสมระยะทางตุนเอาไว้ให้มาก จะได้สำเร็จเป้าหมายที่ตั้งใจโดยเร็ว แต่ดูเหมือนอะไรอะไรมันจะขึ้นๆ ลงๆ และสัปดาห์นี้ก็เป็นขาลงเสียด้วย

พอวิ่งไปได้สองวันก็มีอาการเจ็บที่หัวเข่าขวาข้างที่คิดว่าไม่ควรมีอะไรน่าเป็นห่วงอีกก็แวะมาหา พักไปหนึ่งวัน กลับมาวิ่งก็มีอาการบาดเจ็บที่ต้นขาซ้ายระหว่างวิ่งอยู่อีก แต่ก็ฝืนวิ่งไปจนครบแผนการวิ่ง จากนั้นของสัปดาห์ก็ไม่ได้วิ่งต่ออีก

มีเหตุผลต่างต่างนานาเช่นนอนดึกจะไม่อยากตื่นบ้าง ฝนตกเมื่อคืนจนพื้นเปียกไม่เหมาะที่จะออกวิ่งบ้าง จนถึงมีฝนตกลงมาตลอดคืนยันเช้าจนสายบ้าง ผลก็คือได้ระยะทางไปเพียงเท่านี้เอง

ที่แย่กว่านั้นก็คือแผนที่เคยคิดว่าน่าจะหาอะไรทำชดเชยแทนการวิ่งก็กลับไม่มีความคิดแม้เพียงวาบเดียวขึ้นมาจุดประกาย เจ้าตัวขี้เกียจตัวใหญ่ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

เช้านี้เดินขึ้นตาชั่งได้ผลเหมือนสัปดาห์ก่อนคืออยู่ที่ปริ่มแปดสิบสามกิโลในทางขาด แถมดูเหมือนจะขาดน้อยลงไปเสียอีก

ไม่รู้ว่าฝนจะลงมาอย่างนี้อีกกี่เช้า แต่ที่แน่ๆ เช้าวันพฤหัสจะเป็นวันสิ้นสุดโปรแกรมล้างพิษตับและถุงน้ำดี ไม่ได้วิ่งแน่ๆ

เท่าที่ทำได้ก็คงติดตามดูกันไปว่าจะทำอะไรได้ และได้ทำอะไรบ้างในสัปดาห์หน้านี้กระมัง…