แผนแรกที่ต้องปรับใหม่ของสัปดาห์นี้ก็คืองดการวิ่งรอบเย็น เพื่อพักส้นเท้าที่ยังมีอาการระบมอยู่ และแผนใหม่ที่ตามมาก็คือตั้งใจว่าจะใช้วิธีการออกกำลังกายแบบอื่นแทนในรอบเย็น อาจจะเป็นการยกน้ำหนักสร้างกล้ามเนื้อหรืออาจจะเป็นการรำตะบองแบบชีวจิต สัปดาห์นี้ยังไม่ได้ทำ

ที่ต่อมาก็คือปรับพฤติกรรมการกินด้วยน้ำสำรอง ตามข้อบ่งใช้บอกว่า หากกินน้ำสำรองระหว่างเก้าโมงเช้าถึงสิบเอ็ดโมง จะช่วยลดน้ำหนักได้ และหลังจากได้กินน้ำสำรองในคืนวันอาทิตย์ วันแรกที่รับมาจากอาเภา ก็สามารถงดการกินเมื้อดึกได้ทันที จากนั้นก็พยายามงดเองโดยไม่ต้องพึ่งน้ำสำรอง จะได้มีกินพอในช่วงเช้า

ส่วนแผนการวิ่งก็พยายามสังเกตร่างกายในการปรับตัวเข้ากับรองเท้าคู่ใหม่ เริ่มต้นด้วยแผนการวิ่งที่หกร้อยแคลอรี่ ก็พยายามวิ่งจริงให้เกินไว้สักห้าสิบแคลอรี่ ทำระยะทางได้ถึงเจ็ดกิโลเมตร ช่วงท้ายสัปดาห์ก็พยายามเพิ่มเวลาเข้าไปอีก เป้าหมายต่อไปคือเจ็ดร้อยแคลอรี่อย่างที่เคยวิ่งได้

และยังได้ปรับเป้าหมายการสะสมระยะทางของเดือนจากสองร้อยกิโลเมตรลงมาเหลือเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรอีกด้วย

ระยะทางสะสมของสัปดาห์นี้จึงยังไม่มากนัก แต่ก็ไม่เครียด ไม่กดดันตัวเอง พยายามผ่อนคลายให้มาก จะได้คิดทำอะไรใหม่ๆ ต่อไปได้

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้ายังคงอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลครึ่ง เป้าหมายของเดือนนี้เอาแบบเบาะๆ ก็ต้องให้ลงไปอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลให้ได้ ลงไปแล้วต้องไม่ให้เด้งขึ้นมาอีกด้วย

การคุมมื้อดึกน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญในการกดน้ำหนักครั้งนี้ ส่วนการคุมสัดส่วนของอาหารนั้นยังคงเป็นเรื่องยาก เพราะอย่างไรก็ไม่สามารถลดข้าวลงไปได้มากนัก แม้จะเป็นข้าวกล้องก็ตาม

ปรับแผนใหม่แล้วก็ต้องรักษาความตั้งใจเอาไว้ให้ได้ เพื่อให้การปฏิบัติส่งผลดีในอนาคต

สัปดาห์นี้พยายามต่อเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้วที่จะวิ่งให้ได้ต่อไป และมีแผนจะเก็บระยะทางสำหรับรองเท้าคู่นี้จนครบหนึ่งร้อยกิโลเมตรก่อนที่จะเปลี่ยนรองเท้าใหม่อีกครั้ง เรื่องนี้จะเขียนละเอียดต่อไป

คาดการณ์เอาไว้ว่าบ่ายวันพฤหัสจะได้จังหวะไปซื้อรองเท้าคู่ที่สาม ก็วางแผนการวิ่งเลยว่าจะสะสมระยะทางสักวันละเท่าไหร่ เช้าเย็นเลยไหม ก็สามารถทำได้ดังที่วาง

พอได้รองเท้าคู่ใหม่มาก็ใช้วิ่งเลยในเย็นวันพฤหัส ความที่คิดว่าร่างกายพร้อมขาดแต่รองเท้าที่รองรับได้ดีจึงคิดจะวิ่งให้ได้เจ็ดร้อยแคลอรี่เหมือนเคย เอาเข้าจริงก็หมดแรงเสียก่อน เก็บระยะทางได้หกกิโลเหมือนเดิม

ตื่นเช้าวันศุกร์ค่อนข้างแย่ เป็นเพราะนอนน้อยทำให้ต้องเลือกวิ่งสั้นๆ ก่อนออกไปทำภารกิจประจำวัน เย็นก็ยกไป มาแต่เช้าวันเสาร์ก็ทำได้ไม่มากกว่าเดิม ดีที่ได้พ็อดรันเนอร์พ็อดคาสท์ใหม่ล่าสุดความเร็วหนึ่งร้อยหกสิบเอ็ดบีทต่อนาทีมาช่วย ทั้งสนุกและลงจังหวะก้าวพอดิบพอดี

ก็มีความคิดว่าคงถึงเวลาต้องผ่อนลงหน่อยหรือเปล่าเพราะหักโหมเช้าเย็น ในสภาพอากาศร้อนแบบนี้อาจส่งผลไม่ดีอย่างที่ต้องการก็เป็นได้ อย่างไรก็สามารถสะสมระยะทางของสัปดาห์ได้ถึงห้าสิบกิโลเมตรตามต้องการ

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลครึ่ง ดีที่ไม่พุ่ง เพราะคืนวันศุกร์เกิดตบะแตก กินมื้อดึกเสียจนแทบเสียคนไปเลย คงต้องวางแผนการกินใหม่ด้วยแล้ว

สายวันนี้ออกไปบ้านอาเภาเพื่อไปรับลูกสำรองที่อาเภาช่วยต้มไว้ให้กิน และยังได้ลูกสำรองแห้งมาอีกถุงเพื่อทำกินเอง อาเภาเคยกินน้ำสำรองหลังเกษียรราชการอยู่นานหกเดือน สามารถลดน้ำหนักลงไปได้หกกิโล จึงแนะนำให้หลานอ้วนคนนี้กินบ้างหลังจากได้ยินว่าลดน้ำหนักไม่ลงมานานแล้ว

ขอบคุณอาเภามากครับ จากนี้ไปก็มีตัวช่วยให้มื้อดึกไม่ต้องสอดส่ายหาอะไรกินบำบัดอารมณ์อีก ลูกสำรองนี่แหละจะเป็นผู้ช่วยคนใหม่

แผนการอีกสองอย่างก็คืออยากจะเปลี่ยนมื้อเช้าช่วงนี้เป็นสลัดเสียหน่อย จะได้จัดการมายองเนสที่เหลืออยู่เกือบเต็มขวดเสียให้หมด

และยังมีแผนจะเปลี่ยนการวิ่งตอนเย็นมาเป็นการยกน้ำหนักเพื่อสร้างกล้ามเนื้อแทน เรื่องนี้อยากทำมานานแล้ว ค่อยๆ ลองเปลี่ยนไปดูก็แล้วกัน

หัดวิ่งกับรองเท้าคู่ใหม่ได้สามสี่สันแล้วยังรู้สึกแปลกๆ อยู่ เหมือนต้องหัดวิ่งใหม่ตั้งแต่ศูนย์อีกครั้งหนึ่งกระนั้นเลย

พอต้องหยุดพักการวิ่งไปอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เพิ่งเปิดตัวรองเท้าคู่ใหม่ ความพยายามที่จะกลับมาวิ่งให้ได้ก็มีอยู่ตลอด ไม่มีความกังวลเรื่องสถิติของระยะทางสะสมเป็นสำคัญ แต่เป็นเรื่องน้ำหนักตัวและรองเท้าคู่ใหม่เป็นปัจจัย

เริ่มสัปดาห์นี้ก็เห็นสมควรว่าต้องวิ่งให้ได้แล้ว และนี่ไม่ใช่การกลับมาเหมือนครั้งก่อนๆ แทบจะเป็นการกลับมาหัดวิ่งใหม่อีกครั้งเลยทีเดียว

นั่นเพราะสภาพความพร้อมสำหรับวิ่งตกต่ำลงไปมาก บวกกับรองเท้าคู่ใหม่ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นอุปสรรคใหม่อีกแล้วเหมือนกัน ทำให้การหัดวิ่งต้องมีการปรับตัวปรับใจ ปรับสภาพร่างกายสภาพเท้า และต้องปรับแผนการวิ่งด้วย

อย่างไรก็ดี ความตั้งใจที่ยังพอมีเหลืออยู่ช่วยให้สามารถพาตัวเองออกมาวิ่งได้ตลอดสัปดาห์อีกครั้ง

ส่วนน้ำหนักตัวก็ลืมชั่งเสียแต่แรก รีบเร่งที่จะออกวิ่งให้เสร็จก่อนในเช้านี้ พอเริ่มก้าวขาไปได้ไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่าลืมชั่งน้ำหนักตัวไป

วิ่งเสร็จจึงมาเดินขึ้นตาชั่ง น้ำหนักอยู่ที่แปดสิบแปดกิโล น้ำหนักจริงน่าจะอยู่ราวๆ แปดสิบเก้าได้กระมัง

สัปดาห์ที่แล้วที่ไม่ได้ออกวิ่งเลย น้ำหนักตัวก็เด้งขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบอีก พอได้ออกวิ่งก็ลดลงมา แต่ยังไม่ยอมลงไปมากกว่าแปดสิบแปดกิโล เห็นที่ต้องตั้งเป้าหมายกันแล้วทีนี้

เอาเป็นว่าที่เหลือของเดือนนี้หัดวิ่งไปอีกสักระยะก่อนก็แล้วกัน

หลังจากที่ยินดีและภูมิใจกับความสำเร็จที่เพิ่งผ่านไป ก็วางแผนสำหรับเดือนใหม่ไว้ว่าน่าจะทำได้ไม่น้อยกว่าเดิม ทั้งที่ต้องหักวันอังคารที่ต้องออกไปทำงานนอกบ้านสัปดาห์ละวัน บางสัปดาห์ก็อาจต้องพักในวันพุธไปด้วยเพราะอาการเมื่อยล้ายังคงอยู่ และยังมีวาระพิเศษอื่นๆ ที่อาจจะผ่านเข้ามาบ้างเป็นครั้งคราว

สัปดาห์นี้ก็เลือกที่จะพักในวันพุธเสียอีกหนึ่งวันและตั้งใจว่าจะวิ่งเก็บระยะทางต่อในวันที่เหลือของสัปดาห์ กลายเป็นว่าต้องหยุดพักยาวเพื่อรักษาอาการเกาต์กำเริบที่หลังเท้าขวา

เสียดายที่เริ่มต้นเดือนใหม่สัปดาห์ใหม่ด้วยรองเท้าคู่ใหม่ แถมยังสามารถทำระยะทางได้ถึงสิบกิโลเมตรเสียเลยตั้งแต่เริ่ม มาเก็บที่สองครั้งเช้าเย็นในวันจันทร์จากนั้นก็พักยาว

บ่ายวันศุกร์ได้รับใบมะรุมแห้งบดใส่แคปซูลทางไปรษณีย์จากน้าสมจิตร พอดีกับที่ต้องการกินเพื่อรักษาอาการกำเริบนี้อยู่พอดี ขอทานบารมืที่น้าสมจิตรได้กระทำในครั้งนี้จะช่วยหนุนส่งให้น้าสมจิตรมีสุขภาพพลานามัยดีขึ้นยิ่งๆ ขึ้นไปด้วยเทอญ ขอบคุณน้าสมจิตรมากครับ

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าก็สะท้อนพฤติกรรมระหว่างสัปดาห์ได้เป็นอย่างดี พอไม่ได้วิ่งก็กิน พอกินมากเข้าน้ำหนักก็ขึ้น เช้านี้จึงเด้งขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบกิโลอีกแล้วจนได้

ระหว่างที่พักรักษาอาการอยู่นี้ก็มีความกังวลว่าจะหายทันวันอังกคารหรือเปล่า หากไม่ทันคงต้องหอบสังขารไปทำงานนอกบ้านอีก คงจะทุลักทุเลไม่น้อย

ถือเสียว่ากำลังชดใช้กรรม ยอมรับโดยดุษฎีและรักษาตัวต่อไป แต่อย่างไรก็อย่าให้เสียงานอื่นๆ ก็แล้วกัน

สัปดาห์สุดท้ายของเดือนที่สองของปีนี้มีเป้าหมายที่ตั้งใจจะทำให้สำเร็จ ทุกก้าวมีความหมาย และในที่สุดก็สามารถไปถึงเป้าหมายได้อย่างน่าภูมิใจ

เริ่มต้นด้วยเป้าหมายระยะทางวิ่งในเดือนนี้ที่สองร้อยกิโลเมตร ไม่ว่าจะวิ่งตอนเช้าหรือตอนเย็นก็ต่างมีความสำคัญทั้งนั้นเพราะหากแม้จะพลาดไปเพียงครั้งหรือสองครั้งอาจจะไปไม่ถึงเป้าหมายนี้ได้

ตามมาด้วยหมุดหลักสำคัญของการสะสมระยะทางที่สี่พันกิโลเมตร การจะคิดเพียงวิ่งให้ได้เป้าหมายของเดือนแล้วหยุดพัก ก็จะทำให้เป้าหมายสำคัญนี้ไม่สำเร็จไปด้วย

และในที่สุดก็สามารถบรรลุทั้งสองเป้าหมาย

เรื่องราวหมุดหลักสำคัญที่สี่พันกิโลเมตรจะเขียนเป็นบทความใหญ่ต่อไป เพราะมีหลายเรื่องที่น่าสนใจสมควรบันทึกเอาไว้

ส่วนน้ำหนักชั่งเมื่อเช้าชัดเจนในทันทีว่าไม่หนีแปดสิบเก้ากิโลกรัมไปไหนเลย หลังจากที่สามารถเก็บระยะทางถึงสี่พันกิโลได้สำเร็จในรอบเย็นของวันพฤหัส หลังจากที่ไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่มารอเปลี่ยน ความกังวลต่อรองเท้าคู่ใหม่นี้เองที่ส่งผล

ในวันศุกร์เป็นวันที่ให้รางวัลกับตัวเองหลังจากทำได้สำเร็จ จึงหยุดพักการวิ่งหนึ่งวันให้กล้ามเนื้อน่องได้ผ่อนคลายเสียบ้าง เอาเข้าจริงความวิตกกังวลต่อรองเท้าวิ่งคู่ใหม่กลับส่งผลแทน ผลต่อจิตใจครั้งนี้จึงถูกกลไกอัตโนมัติพยายามเข้าบำบัดด้วยการกิน ท้องไส้หิวโหยตลอดเวลา เติมอะไรใส่ปากได้ไม่นานก็ออกอาการหิวอีก

เช้านี้ต้องบอกกับตัวเองอย่างจริงจังแล้วว่า “ปล่อยตัวปล่อยใจไปสองเดือนแล้วนะ” ถึงเวลาเดินหน้าใส่ใจเรื่องลดน้ำหนักอย่างจริงจังได้แล้ว

เป้าหมายต่อไปจากนี้คือวิ่งให้ได้เดือนละสองร้อยกิโลและมุ่งมั่นควบคุมอาหารการกินอย่างจริงจังเพื่อให้น้ำหนักตัวลดลงเสียที

ลดให้เหลือแปดสิบห้ากิโลให้ได้ในเร็ววันก็แล้วกัน