ไม่รู้ว่าจะก้าวหน้าหรือก้าวถอยหลัง สัปดาห์นี้เริ่มต้นอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แม้จะได้เริ่มวิ่งแต่เช้าตรู่และหวังใจว่าจะสามารถเก็บระยะทางมากกว่าปกติในฐานะเช้าวันอาทิตย์ เอาเข้าจริงวิ่งไปสักระยะก็ต้องเปลี่ยนแผนเอาแค่วิ่งให้ได้ครบก่อนก็ดีแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นเกิดเรื่องแปลก แม้จะนอนดึกเพราะนอนไม่หลับ แต่เมื่อนอนจนพอ ตื่นสายนิดหน่อย ก็สามารถออกวิ่งได้เป็นปกติ แต่เนื่องด้วยสายมากแล้วจึงต้องลดระยะทางเป้าหมายลง แล้วเหตุการณ์คล้ายๆ กันก็เกิดอีกในเช้าวันพฤหัส แต่เป็นเพราะกินกาแฟเลยเที่ยงไปแล้ว คืนวันพุธจึงนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น

วันอื่นๆ ก็พยายามเก็บระยะทางแปดกิโลเมตรให้ได้จากนั้นก็ต้องรีบออกไปทำภารกิจข้างนอกบ้าน มาจบสัปดาห์ก็ลองวิ่งเกินไปอีกนิดหน่อยดู รวมๆ แล้วสามารถวิ่งได้ทุกวันและสะสมระยะทางไปได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยอย่างนี้

สิ่งที่มาพร้อมกับอาการนอนไม่หลับก็คือมื้อดึก มันกลับมาเยือนอีกแล้ว รวมกับเมื่อวานที่มีอาหารการกินพิเศษนิดหน่อย เช้าวันนี้ชั่งน้ำหนักได้แปดสิบห้ากิโลเสียแล้ว

สภาพร่างกายรวมๆ ยังดูไม่คล่องแคล่วเต็มที่นัก ระบบข้างในยังขาดๆ เกินๆ อยู่ สัปดาห์หน้าจะเข้าโปรแกรมล้างพิษอีกครั้ง เลื่อนเข้ามาให้เริ่มตั้งแต่วันอังคารเสียเลย จะได้จบคืนวันอาทิตย์ต่อเช้าวันจันทร์ที่ตั้งใจว่าจะพักวิ่งไว้เช่นเดียวกันพรุ่งนี้

ความพยายามปรับนิสัยการกินโดยเลือกกินเนื้อสัตว์ให้น้อยลงก็ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป มาเสียตรงที่มีมื้อดึกกลับมาเสียนี่ ความก้าวหน้าจึงน่าจะกลายเป็นถดถอยไปเสีย เข้าโปรแกรมล้างพิษอีกครั้ง คงจะได้อะไรดีๆ ขึ้นมาบ้าง