วันนี้มาเขียนล่ากว่าปกติ เหนื่อย พักแล้วก็ยังไม่หายเหนื่อย ไม่มีสมาธิพอ

เช้านี้ตื่นก่อน ลุกขึ้นมารีบทำธุระส่วนตัวให้เสร็จจะได้ขึ้นตาชั่ง และบทพิสูจน์ความล้มเหลวก็ปรากฏ ไม่ว่าจะขึ้นเหยียบบนตาชั่งสักกี่ครั้งก็ไม่มีแววว่าเข็มจะชี้ต่ำกว่าเก้าสิบหกกิโล หากไม่รีบหยุดชั้งจะเกินขึ้นไปกว่านั้นมากนัก

แต่หลังจากนั้นต้องสงบสติอารมณ์และยอมรับความจริงว่าที่ผ่านมานั้นล้มเหลว ต้องรีบสงบนิ่งเพื่อทวนหนังสือวิชาที่จะสอบเช้านี้เป็นครั้งสุดท้ายเพื่อที่จะได้เดินทางไปสอบโดยไม่มีห่วงอะไร

ว่าแต่ว่าผลเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจนัก แม้ว่าสองเดือนที่ผ่านมานี้สามารถเลิกอาการหงุดหงิดจนต้องหาอะไรใส่ปากเคี้ยวในยามดึกได้แล้ว แต่นิสัยกินจุบจิบระหว่างมือ และอาการกินเพื่อผ่อนคลายใยบางโอกาสยังมีเหลืออยู่ เห็นทีว่าหนังสือ Body Intelligence ที่ฝากพี่ชายซื้อมาตั้งนานแล้วต้องรีบทำหน้าที่ให้คำแนะนำเสียแล้ว

หลังจากที่มั่นใจว่าสามารถใส่กางเกงขายาวไปสอบได้แน่นอนแล้ว จึงคิดจะผ่อนการกินอาหารในช่วยกินเจตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่ก็พยายามสังเกตอาการหิวอยู่ ยังพยายามตักข้าวประมาณสองทัพพีแบบที่ไม่พูนสูงมากอย่างที่เคยตัก ก็จะเห็นได้ว่าข้าวไม่ได้ล้นจานเหมือนแต่ก่อน ได้ผลว่าระหว่างมื้อความหิวก็แวะมาเยี่ยมอยู่เหมือนกัน

หลายวันมานี้ก็ได้ตั้งเป้าหมายใหม่ไว้ในใจแล้วเหมือนกัน คิดว่าของขวัญปีใหม่ที่จะให้กับตัวเองก็คือน้ำหนักตัวที่ไม่สูงเกินกว่าเก้าสิบกิโล และหลังจากนี้ไปการคุมอาหารจะไม่ใช่เรื่องหลักเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จะต้องเพิ่มการออกกำลังกายที่สม่ำเสมอเข้ามาเป็นหลักแทน ให้การเสริมสร้างสุขภาพเป็นเป้าหมายหลักและลดน้ำหนักจะเป็นผลที่ตามมาเอง

ที่ต้องเสริมสร้างสุขภาพเป็นหลักก็เห็นได้จากพักหลังนี้มีอาการคัดจมูกน้ำมูกได้ของภูมิแพ้ปรากฏอยู่สม่ำเสมอ ราวๆ สัปดาห์ละครั้งจนเริ่มจะมีอาการมากกว่าหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์แล้ว เป็นตัวบอกให้เห็นได้ชัดว่า Immune System ย่ำแย่สุดขีด

อย่าให้ความรู้เรื่องสุขภาพท่วมหัวแต่เอาตัวไม่รอดนะคราวนี้