ความอิ่มเอมใจเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตได้มากทีเดียว หลังจากที่ได้พบเพื่อนๆ สมัยเรียนปริญญาตรีด้วยกันแต่ต้องแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเองเมื่อสำเร็จการศึกษา ช่วยให้มีความตั้งใจจะออกวิ่งให้ได้ครบทุกวันในสัปดาห์นี้

เช้าเริ่มต้นก็ตั้งใจสะสมระยะทางระดับสิบกิโลเสียแต่เนิ่นๆ และวางแผนไว้ว่าปิดสัปดาห์จะวิ่งระยะนี้อีกครั้ง ระหว่างสัปดาห์ก็คงเป้าหมายเจ็ดร้อยแคลอรี่เอาไว้ทุกวัน ถ้าทำได้อย่างนี้แล้วจะสามารถสะสมระยะทางได้ถึงหกสิบกิโลเมตรเลยทีเดียว

แต่อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้เสมอ แผนการก็อาจคลาดเคลื่อนได้ทุกเมื่อ เห็นได้ชัดในเช้าวันพุธที่จู่ๆ ก็มีฝนหนาวโปรยลงมา แม้จะเห็นวี่แววตั้งแต่คืนวันอังคาร ลังเลก็ลังเลอยู่ แต่ก็คิดว่าวิ่งๆ ไปอาจจะหยุดตกไปเลยก็ได้ แต่เมื่อไม่เป็นอย่างนั้นก็จำเป็นต้องหยุดวิ่งเสียก่อนเวลา

ส่วนโปรแกรมวิ่งสิบกิโลอีกครั้งก็ขอย้ายมาเป็นเช้าวันศุกร์เสียก่อน เป็นเช้าที่ได้พักผ่อนมาอย่างเต็มที่ จึงเลือกเช้านั้นแม้จะเริ่มต้นสายไปนิดหน่อย

ในที่สุดก็สามารถดำเนินการให้เป้าหมายที่วางไว้บรรลุได้ดังหวัง

ความรู้สึกที่ต้องสู้กับอากาศเย็นน่านอน ต้องบังคับตัวเองให้ออกวิ่งตามแผน เป็นความรู้สึกด้านลบที่ไม่ดีเอาเสียเลย ไม่รู้ว่านี่หรือเปล่าที่ยังตกตะกอนอยู่ในอารมณ์ทำให้มื้อดึกแวะมาเยี่ยมอีกครั้ง

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าอยู่ที่แปดสิบห้ากิโลครึ่งเรียบร้อยแล้ว ทำให้ความรู้สึกด้านลบเพิ่มขึ้นอีกเหมือนกัน แต่หากปล่อยให้การกินเป็นการแก้ปัญหาอารมณ์ก็คงไม่ดีเป็นแน่ สุขภาพตับที่ต้องการให้เพิ่มพูนขึ้นก็จะไม่เป็นดังหวัง สุขภาพโดยรวมก็จะไม่ดีขึ้นตามต้องการ เรื่องนี้คงต้องเริ่มต้นจากจิตสำนึกภายใน

สัปดาห์ใหม่มีภารกิจของครอบครัวมากมายรออยู่ แน่นอนว่าจะไม่ได้ออกกำลังกายไปหลายวัน อะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่อาจหยั่งรู้ล่วงหน้าได้ จะออกแบบอะไรล่วงหน้าก็อาจทำไม่ได้เสมอไป