ผมตัดสินใจไม่เดินออกกำลังกายวันนี้หลังจากฝนตกลงมาอีกครั้งตอนเวลาราวบ่ายสองโมง ช่วงแรกตั้งแต่ยังไม่สว่างจนราวๆ แปดโมงเช้า แต่พอนั่งลงเขียนบล็อกนี้สักพัก ราวบ่ายสามโมงครึ่งฝนก็หยุด ฟ้าเองก็ต้องการให้ผมได้ออกกำลังต่อเนื่องทุกวัน

เช้านี้ชั่งนำหนักแล้วได้ผลยังเหมือนเดิม น่าแปลกใจอย่างมากว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยได้อย่างไร

ผมได้ข้อสังเกตเรื่องการปวดเกร็งที่สะบักด้านขวามือในการเดินอยู่ที่บ้าน แต่การปวดเกร็งได้ย้ายไปเกิดที่สะบักด้านซ้ายมือแทนเมื่อไปเดินที่สวนสมเด็จฯ ว่าเป็นเพราะการเดินอยู่ที่บ้าน ผมจะเดินวนขวา ส่วนการเดินที่สวนสมเด็จฯ จะเดินวนซ้าย

แต่เรื่องที่น้ำหนักไม่ลดลงเลยตลอดช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเพราะว่าเปลี่ยนเวลาการเดินจากช่วงบ่ายในช่วงเดือนเมษายน มาเป็นเดินตอนเช้าในเดือนพฤษภาคมหรือไม่ ไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง เพราะผมชอบการเดินออกกำลังในยามเช้ามากกว่า การเดินออกกำลังช่วงบ่ายนั้นมีโอกาสที่จะถูกภาระกิจต่างๆ เบียดบังเวลาไปได้มากกว่า

กลับไปดูเรื่องราวที่บันทึกไว้ได้ความว่า ตั้งแต่เริ่มเดินจริงจังราวกลางเดือนมีนาคม จนกระทั่งได้รองเท้าพร้อมอุปกรณ์ใหม่ทั้งชุด ช่วงนั้นน้ำหนักก็ยังไม่ลดเลยแม้จะเดินออกกำลังช่วงบ่ายเช่นกัน

การปรับปรุงแผนการออกกำลังคงต้องมีขึ้น ผมเพิ่มการดึงข้อด้านหลังกับม้านั่งและการยุบข้อกับพนักพิงเก้าอี้หิน โดยหวังว่าจะเป็นการเสริมสร้างกล้ามเนื้อเพื่อให้ช่วยเผาผลาญพลังงานอีกทอดหนึ่ง

อีกแผนหนึ่งคือการเพิ่มท่าลุกนั่งจากคำแนะนำของคุณเรียวเข้าไป เพื่อเสริมสร้างกล้ามเนื้อต้นขาและหัวเข่าให้แข็งแรงมากขึ้น ที่น่ากังวลอยู่คือผมมีอาการเจ็บหัวเข่าด้านขวาเรื้อรังมานานแล้ว แต่พอได้ลองทำก่อนและหลังการเดินวันนี้สองเซ็ตๆ ละสิบครั้ง ก็ได้ความรู้สึกตึงกล้ามเนื้ออย่างน่าประทับใจกลับมา จะได้ฝึกต่อไป

วันพฤหัสฯ ที่ผ่านมา เป็นวันสิ้นเดือนพอดี ข้อมูลในวงรอบเดือนพฤษภาคมครบถ้วน พอเริ่มเข้าเดือนมิถุนายนนี้ การประลองก็เริ่มขึ้น เพราะได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมกับผู้นิยมไนกี้พลัสทั่วโลกถึงสามงาน

ข้อมูลข้างบนนั้นไม่รวมข้อมูลการเดินวันนี้

พอมีการแข่งขัน …ที่ไม่ได้รู้สึกว่าต้องเอาชนะคนอื่นมากนัก มุ่งเน้นเอาชนะตัวเอง ด้วยการออกกำลังให้ได้สม่ำเสมอ… ชีวิตก็มีความผูกพันกับผู้คนภายนอกมากขึ้น

ยังคงต้องศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอีกสักหน่อย เพื่อให้น้ำหนักลดลงได้ต่อไป