อาการที่เอ็นร้อยหวายซ้ายชัดเจนยิ่งขึ้นในตอนเย็นเมื่อผ่านการวิ่งในเช้าเริ่มต้นของสัปดาห์นี้ จริงแล้วหากสัปดาห์ก่อนไม่ต้องหยุดวิ่งในวันพฤหัสไปเสียหนึ่งวัน เป้าหมายการวิ่งหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรภายในสี่สัปดาห์จะเสร็จสมบูรณ์ในวันนี้ด้วยเช่นกัน

แต่พอระยะทางยังขาดอยู่ เว็บไนกี้พลัสจึงไม่สรุปอะไรออกมา ทั้งยังเปิดโอกาสให้ต่อเวลาได้อีกเพื่อให้สะสมระยะทางได้ตามเป้า …แม้จะขาดไปอีกเพียงแค่วันเดียว

จึงขอเพิ่มเป้าเข้าไปอีกเพียงสัปดาห์เดียว โดยหวังว่าวันรุ่นขึ้นก็จะทำให้สำเร็จในทันที แต่ว่าอาการที่เอ็นร้อยหวายซ้ายปรากฏชัดเจนมากขึ้นจนต้องตัดสินใจใช้บริการแช่ถังน้ำแข็งอีกครั้ง ตามด้วยยาแก้กล้ามเนื้ออักเสบ โดยหวังเพียงให้อาการค่อยๆ ลดลงจะเป็นปกติในวันหรือสองวันเท่านั้น

เช้ารุ่งขึ้นสว่างขึ้นพร้อมกับฝนตามฤดูกาลที่มาเริ่มเป็นปกติมากขึ้น ไม่ได้มาวันเดียวแต่วันต่อมาก็ยังมีอยู่ แม้จะเว้นไปในเช้าวันพุธแต่ก็ดูเหมือนอาการจะยังไม่เข้าที่นักแม้จะดีขึ้นแทบเป็นปกติแล้ว มาสำเร็จเอาเช้าวันพฤหัสอย่างครบถ้วน น่าเสียดายที่สถิติกลายมาเป็นของเดือนสิงหาคมเสียแล้ว

วันศุกร์จึงต้องตั้งเป้าหมายใหม่สำหรับวงรอบนี้ ตกบ่ายหลังจากกลับมาธุระครึ่งค่อนวันก็ได้ตั้งเป้าหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรเท่าเดิม ที่ยังไม่เพิ่มจากนี้เพราะอยากให้เสร็จภายในเดือนนี้ก่อน

ระหว่างที่ออกไปทำธุระข้างนอก ไม่รู้นึกอะไรขึ้นมาแทนที่จะค่อยๆ เดินข้ามถนนราชดำเนินกลับสาวเท้าพร้อมเจ้าซูมวิคตอรี่พลัสไปอย่างเร็วเพื่อให้ทันไฟจราจร เรื่องเหนื่อยมิใช่ปัญหา พอวิ่งเสร็จกลับมีอาการเสียวจี้ดที่ข้อเท้าและหัวเข่าขวาแถมมาแทน มาถึงบ้านก็ต้องใช้บริการโคลด์แพ็คช่วยประคบเย็นและยาแก้กล้ามเนื้ออักเสบอีกครั้ง

วิ่งจนครบสัปดาห์สามารถสะสมระยะทางไปได้ตามสมควร จากที่สามารถวิ่งได้เต็มเจ็ดร้อยแคลอรี่เป็นปกติทุกวันแล้ว

นอกจากไม่มีฝนโปรยลงมาสกัดการออกวิ่งแล้ว สภาพอากาศที่เริ่มเย็นลงนิดหน่อยก็ช่วยให้การวิ่งทำได้สบายยิ่งขึ้น เมื่อวานนี้ยังสามารถวิ่งต่อไปจนถึงระดับเก้ากิโลได้สบายๆ เสร็จแล้วก็ตามด้วยการประคบเย็นที่หัวเข่าขวาอีกสักหน่อย ตอนสายหนึ่งรอบและตอนเย็นอีกหนึ่งรอบ อาการก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอีก

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้ายังอยู่ที่เดิมคือปริ่มแปดสิบสามกิโลขาดไปนิดหน่อย อาหารการกินไม่ได้ปรับเปลี่ยนอะไรมากนัก แต่ยังพยายามสังเกตอาการที่ปรากฏใต้ราวนมขวาบ้างเป็นครั้งคราวอยู่ว่ามาจากอะไร

สัปดาห์ใหม่ได้กำหนดวันเริ่มต้นโปรแกรมล้างพิษตับและถุงน้ำดีครั้งที่สิบสองไว้แล้วว่าจะเริ่มในวันศุกร์ เพื่อให้จบโปรแกรมประมาณกลางสัปดาห์ต่อไป จะได้ไม่รบกวนภารกิจที่ช่วงหัวและท้าย

น่าใจหายที่เวลาช่างวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

หมดเวลาขี้เกียจแล้ว สัปดาห์ใหม่ต้องตั้งสติเพื่อตั้งใจออกวิ่งได้เป็นปกติให้ได้อย่างที่เคย สิ่งที่พอจะทำได้ก่อนเลยก็คือรีบเข้านอนไม่ช้าไปกว่าสี่ทุ่ม เพื่อที่จะได้ตื่นเช้าขึ้นมาวิ่งได้อย่างเต็มที่

สัปดาห์นี้ไม่มีภารกิจนอกบ้านทั้งวันอีกแล้ว ไม่มีวันไหนที่ต้องหยุดวิ่งโดยตั้งใจอีก ขนาดที่เข้าวันอังคารต้องตื่นขึ้นมาพร้อมเม็ดฝนที่กำลังจะลาไป ในที่สุดก็ต้องตั้งใจออกวิ่งให้ครบรอบ วิ่งไปวิ่งมาก็เห็นวี่แววว่าเป้าหมายระยะทางที่ตั้งไว้ตั้งแต่ต้นเดือนอาจจะทำครบร้อยห้าสิบกิโลได้สำเร็จก็เป็นได้

มาสะดุดที่เช้าวันพฤหัสที่ตื่นมาพร้อมกันฝนที่ยังไม่ขาดเม็ด แม้ไม่หนักหนาอะไรก็ไม่สะดวกที่จะออกวิ่ง จึงเลือกที่จะนั่งอ่านหนังสือที่ค้างอยู่แทนดีกว่า จนกระทั่งวานนี้ตั้งใจไว้ก่อนเลยว่าจะวิ่งสิบกิโลอีกครั้งหนึ่ง เก็บระยะทางเอาไว้ก่อน ดีกว่าต้องมาตามไล่เก็บทีหลัง แต่สัญญาณไม่ดีก็เริ่มเมื่อผ่านกิโลเมตรที่หกไปแล้ว เอ็นร้อยหวายข้างซ้ายมีอาการไม่เข้าที่เข้าทาง แต่ก็ยังฝืนวิ่งได้จนจบ ก่อนที่จะออกไปจ่ายของเข้าบ้านต่ออีก

ทั้งสัปดาห์สะสมไปได้อย่างหน้าประทับใจ

ตลอดทั้งเดือนแม้จะมีขึ้นมีลงบ้างแต่ก็ยังมีวันที่สามารถวิ่งสิบกิโลได้ถึงสามวันเลยทีเดียว

ใจหนึ่งก็หวังว่าที่เผาผลาญพลังงานไปตลอดทั้งสัปดาห์น่าจะช่วยลดน้ำหนักลงไปได้บ้าง เอาเข้าจริงเดินขึ้นตาชั่งเช้านี้ยังคงอยู่ที่ปริ่มแปดสิบสี่กิโลอยู่เหมือนเดิม ไม่น่าจะเป็นผลมาจากบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่นเมื่อเที่ยงวันพุธวันเดียวกระมัง เพราะก่อนไปละเลียดแซลมอนซาชิมิจานใหญ่ๆ ก็ได้ออกวิ่งเพื่อจุดเตาเผาพลังงานไว้แล้วแต่เช้าตรู่

น่าจะเป็นเพราะวิถีชีวิตการนั่งมากกว่า ยังไม่รู้จะเพิ่มอะไรเข้าไปเพื่อเพิ่มการเผาผลาญพลังงาน ไม่อยากไปกังวลกับมันมากนักทั้งที่ไม่มีความก้าวหน้ามาหลายเดือนแล้ว

สงสัยที่น่ากังวลตอนนี้น่าจะเป็นเอ็นร้อยหวายข้างซ้ายเสียมากกว่า…

สัปดานี้วิ่งไปได้แค่สองวันที่เริ่มสัปดาห์เท่านั้นเอง

ต่อไปนี้เป็นคำแก้ตัวล้วนๆ

ปัญหาคุณภาการนอนยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่องจนไม่อยากลุกตื่น ตื่นแล้วก็ยังไม่อยากทำอะไร กว่าหัวจะโล่งจนคิดอ่านทำอะไรได้ก็เกือบจะแย่

นอนไม่หลับจนแม้จะรีบเข้านอนแล้วก็ยังไม่สามารถทำให้หลับได้ทันที ในที่สุดคุณภาพการนอนก็ไม่ถึงเกณฑ์อีก

แม้วันพุธที่ต้องออกไปทำงานนอกบ้านก็ยังรับผลจากปัญหานี้อยู่ พาเอาวันที่เหลือของสัปดาห์อยากหยุดวิ่งเอาเสียดื้อๆ ลืมเป้าหมายที่ตั้งไว้ท้าทายตัวเองเมื่อต้นเดือนไปเลย

จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่สัปดาห์ใหม่

น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าอยู่ที่ปริ่มแปดสิบสามกิโลด้านขาดไปนิดหน่อย ดีที่ไม่ดีดไปสูงกว่านี้ทั้งที่พฤติกรรมไม่ดีเกี่ยวกับการกินกลับมาเยี่ยมอยู่บ้างเหมือนกัน

สัปดาห์ใหม่เป็นสัปดาห์สุดท้ายของเดือน น่าจะได้สติกลับมาวิ่งได้อีกเหมือนเคย ส่วนสติทีจะจัดการอาหารการกินนั้นก็คงไม่ถึงกับเสื่อมถอยไปเลยกระมัง

ยังพอจะมีอนาคตหากไม่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ถลำลึกลงไปสู่หนทางแห่งความล้มเหลว…

ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบอย่างชัดเจนต่อคุณภาพการวิ่งคือคุณภาพของการนอนในคืนที่ผ่านมา เปิดสัปดาห์นี้แทบจะไม่อยากออกวิ่งเลยด้วยซ้ำ แต่ก็บอกตัวเองว่าจะวิ่งน้อยวิ่งมากก็ขอให้ได้วิ่งเสียหน่อยแล้วกัน จึงฝืนวิ่งไปได้นิดหน่อย

เช้ารุ่งขึ้น อาการยังหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็พยายามออกวิ่งมากขึ้นอีกนิด

สัปดาห์นี้เลื่อนวันที่ต้องออกไปทำงานจากวันอังคารเป็นวันพุธ และหลังจากที่ได้นอนอย่างเต็มที่ในคืนวันจันทร์ ตื่นเช้ามาด้วยความพร้อมสำหรับการวิ่งอย่างเต็มที่ และหลังจากที่ได้วิ่งไประยะหนึ่งก็รู้สึกได้ว่าสามารถวิ่งต่อเนื่องไปได้อีก และในที่สุดก็สามารถวิ่งสะสมระยะทางได้ถึงระดับสิบกิโลเมตรอีกครั้งหนึ่ง

งานสัปดาห์นี้ช่างหนักหน่วงยิ่งนัก จากที่ตั้งใจว่าเช้ารุ่งขึ้นน่าจะออกวิ่งสั้นๆ ได้สักหน่อย กลายเป็นว่าผลกระทบนั้นต่อมาจนถึงวันศุกร์เลยทีเดียว แถมเช้าวันศุกร์ก็มีฝนพลัมตั้งแต่ก่อนสว่าง หยุดวิ่งต่อเนื่องกันไปเลยสามวัน

มาปิดสัปดาห์ได้ในเช้าวันเสาร์ รีบออกวิ่งเสียก่อนที่จะมีฝนตกจนครบแผนการวิ่ง ได้ระยะทางสะสมของสัปดาห์ไปเพียงเท่านี้

วี่แววน้ำหนักตัวจะขึ้นเริ่มปรากฏอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะมื้อเย็นที่ออกจะสนุกสนานกับการกินมากหน่อย เหตุผลหนึ่งก็คือไม่อยากหิวอีกในตอนค่ำ แต่ก็ใช่ว่าจะหักห้ามใจได้ทุกค่ำไป

ผลก็คือเข็มตาชั่งเด้งขึ้นไปอยู่ที่แปดสิบสามกิโลเรียบร้อยแล้วในเช้านี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าหากสามารถลดปริมาณมื้อเย็นลงได้ จะสามารถรักษาน้ำหนักไว้ได้ แต่ก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับตัวเองดี

ขอให้ได้นอนเต็มที่ก่อนก็แล้วกัน ค่อยว่ากันใหม่…