เช้านี้หงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อขึ้นชั่งน้ำหนักแล้วยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังอยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลครึ่งเหมือนเดิม ที่หงุดหงิดเพราะคาดหวังไว้เหมืือนกันว่า หลังจากสามารถหักดิบมื้อดึกได้ตลอดสัปดาห์น่าจะได้เห็นมรรคผลจากความพยายามอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นไร จะพยายามต่อไป

หลังจากทำความเข้าใจกับการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าวันอาทิตย์ที่แล้วอย่างที่เขียนไว้ ก็คิดเริ่มหยุดมื้อดึกทันทีในคืนนั้น เพราะเห็นแล้วว่าน่าจะได้ประโยชน์มากกว่าเสีย จึงเริ่มควบคุมมื้อเย็น จากนั้นบ้วนปากแปรงฟันตั้งแต่หัวค่ำและตั้งใจว่าจะไม่กินอะไรจนกว่าจะเช้า

เช้าวันจันทร์ก็เห็นผลทันที ตื่นขึ้นมาแบบไม่ค่อยสดชื่น ไม่ค่อยอยากลุกขึ้นจากที่นอน มันปวดหัววิงเวียนนิดหน่อย คล้ายๆ ตอนอดอาหารล้างพิษ คงเป็นกลไกของร่างกายที่พยายามขับพิษที่ยังคั่งค้างอยู่ออกมา จึงต้องหยุดเดินออกกำลังกายไว้ก่อนหนึ่งวัน แต่ตลอดสัปดาห์ที่อดมื้อดึก ตื่นเช้าขึ้นมาก็ยังไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก คงต้องสังเกตอาการไปเรื่อยๆ

จะมีก็เช้าวันพุธที่ฝนตกพรำๆ จึงต้องหยุดเดินออกกำลังเสียอีกหนึ่งวัน ระหว่างสัปดาห์มีบางวันที่เดินได้ถึงเจ็ดกิโลเหมือนกัน แต่หลังเดินเสร็จก็เหมือนจะมีอาการบาดเจ็บตามมาอยู่ มาแย่ที่สุดเอาเช้าวานนี้ นอนดึกไปหน่อย การเดินเช้าวานนี้ ทรมานอย่างมาก จนเดินเสร็จ ทำกิจทั่วไปเรียบร้อยแล้วก็ต้องล้มตัวลงนอนเพิ่มเติมอีกสักหน่อย จะได้มีแรงทำงานต่อ แถมบ่ายวานนี้หลานเลิฟวัยกำลังซนมาที่บ้านก็ได้เล่นกันสนุนสนาน

เช่นวันนี้ดีขึ้นหน่อยเพราะเมื่อคืนนอนเอาแรงเสียแต่หัวค่ำ ตื่นเช้าขึ้นมาก็เดินไปเรื่อยๆ จนได้สถิติใหม่ที่เจ็ดจุดหนึ่งสามกิโล ไม่ได้รีบไปไหนจึงเดินไปได้เรื่อยๆ จนกว่าเพลงที่กำลังฟังจบลง เผาไปไดอีก้หลายแคลอรี่เลย

สังเกตได้อย่างหนึ่งว่าเมื่อปรับน้ำหนักตัวในไอพ็อดลง ความเร็วในการเผาผลาญจะลดลงด้วย น่าจะเป็นกลไกของร่างกายที่ใส่ไว้ในระบบแล้ว วันไหนที่ไม่ค่อยตื่นตัว ก็พาลจะทำให้การเดินไม่สนุกสนานตามไปด้วย แถมมีอาการปวดเกร็งที่สะบักทั้งสองข้างด้วย อืม…นี่มันเป็นการบำเพ็ญทุกรกิริยาหรืออย่างไร

เดินต่อไป เพราะมีการแข่งขันหลายรายการกำลังขับเคี่ยวกันอย่างสนุก ส่วนความเจ็บปวดเมื่อยล้าต้องค่อยๆ บรรเทากันไป

เป้าหมายคือลดให้เหลือเก้าสิบกิโลให้ได้ภายในเดือนนี้

เขียนหัวข้อแบบนี้ก็แสดงว่ายังไม่สามารถหยุดมื้อดึกได้อย่างเด็ดขาด ก็พยายามลดมื้อเย็นให้ได้พอสมควร แต่มื้อดึกยังเย้ายวนจนห้ามตัวเองไม่อยู่

เช้านี้ปรับลดน้ำหนักในไอพ็อดนาโนจากเก้าสิบสามกิโลเป็นเก้าสิบเอ็ดกิโลครึ่ง ชั่งน้ำหนักได้อย่างนั้น น้ำหนักลดลงได้จริงหากไม่มีมื้อดึกเจ้ากรรมนั้น ทั้งๆ ที่สัปดาห์ที่ผ่านมาต้องหยุดออกกำลังกายไปสามวันเพราะต้องพักเข้าซ้ายจากอาการเจ็บ พอถึงวันพุธ เป็นวันขึ้นเดือนใหม่พอดี เป็นการเริ่มต้นของการแข่งขันที่เข้าร่วมอยู่ด้วย จึงตั้งใจว่าต้องกลับมาเดินออกกำลังอีกตามปกติ

ตลอดทั้งเดือนมีการหยุดพักเป็นระยะเพราะเจ็บเท้า ส่วนเป้าหมายที่ตั้งไว้ว่าจะเดินให้เร็วกว่าสิบนาทีสามสิบวินาทีต่อกิโลเมตรให้ได้สิบครั้งก็บรรลุเป้าหมายแล้ว

จนถึงเช้านี้ ทั้งๆ ที่รู้สึกยังไม่ตื่นตัวเต็มที่ ยังเดินแบบไม่สนุกสนานสักเท่าไหร่ แต่ด้วยเพลงที่เลือกไว้ฟังระหว่างเดินนอกจากพ็อเคาสท์แล้วก็ได้เพลงจากวงทูปย์จากญี่ปุ่นที่เคยชอบมานานมาฟัง เดินไปเดินมาจากเป้าหมายที่หกร้อยแคลอรี่ เดินไปจนถึงหกร้อยห้าสิบแคลอรี่ แบบที่ทำได้ทั้งสัปดาห์ ถึงตอนนี้ระยะทางก็เกินหกกิโลมามากเหมือนกัน เช้านี้เล่นเอาเดินไปถึงเจ็ดกำโลเลยทีเดียว เป็นการสร้างสถิติและสร้างความรู้สึกดีๆ ให้กับการออกกำลังกาย …แม้อากาศจะไม่ค่อยสดใสเสียเท่าไหร่ แต่ไม่มีธุระต้องรีบไปไหน เช้านี้จึงเดินได้มาก

ส่วนการแข่งขันที่เข้าร่วมก็ยังอยู่ที่สองที่สามอยู่ ไม่เป็นไรเพราะการเป็นที่หนึ่งว่ายากแล้ว การรักษาที่หนึ่งไว้นั้นยากยิ่งกว่า

กลับมาที่หัวเรื่อง เหตุเพราะเมื่อคืนวันศุกร์นั่งดูโทรทัศน์ดึกไปหน่อย มื้อดึกจึงทยอยผ่านจากปากลงสู่ท้องอย่างไม่ขาดสาย จนเข้านอนราวห้าทุ่มครึ่ง ตื่นเช้าขึ้นมาเพื่อออกใส่บาตรตามปกติของวันเสาร์อาทิตย์ปรากฏว่าข้อเท้าซ้ายที่เจ็บจากโรคเกาต์ก็มีอาการเจ็บขัดๆ ขึ้นมา ส่วนนิ้วหัวแม่เท้าด้านขวาก็เจ็บตะหงิดๆ เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นเพราะอะไรต่อมิอะไรที่สวาปามเข้าไปเมื่อคือก่อนเป็นแน่ การย่อยอาหารตอนกลางคืนระหว่างนอนหลับนั้นจะต้องได้ท็อกซินออกมา เหมือนเครื่องยนต์ที่เผาผลาญไม่สมบูรณ์ ท็อกซินเหล่านั้นก็คงจะไปทำให้อาการบาดเจ็บตามข้อต่อต่างๆ กำเริบขึ้นมาอีก

ระหว่างเดินออกไปจากบ้านก็รู้สึกขัดๆ ไปหมด จึงต้องเดินไประวังไป สักพักก็ค่อยๆ เข้าที่ เหมือนจะสามารถไล่เขม่าดำๆ ออกไปจากข้อต่อได้บ้าง ขอเดินกลับก็เกือบจะเดินได้ปกติ และสามารถเดินออกกำลังกายได้ตามปกติในบรรยากาศดีๆ ของเช้าวันหยุด

เป็นกรณีศึกษาที่เอาไว้อบรมสั่งสอนตัวเองว่า นี่เป็นข้อเสียของการกินมื้อดึกเท่าที่สังเกตทราบ คงจะมีข้อเสียอะไรอีกมากมายรบกวนร่างกายระหว่างนอนหลับอีกเช่นกัน หากหยุดมื้อดึกได้ นั่นคือการแก้ปัญหาที่แท้จริง

ต้องหยุดให้ได้…

ยัง ยังไม่ยอมลง น้ำหนักชั่งเมื่อเช้ายังดงอยู่ที่เก้าสิบสามกิโลอยู่ ตลอดสัปดาห์ยังใช้ความพยายามในการลดมื้อเย็นและหยุดมื้อค่ำให้อยู่หมัด แต่น้ำหนักก็ยังไม่ลง

ไม่อยากจะหดหู่เพราะมีเรื่องอื่นสร้างความหมองมัวในใจให้อยู่มากแล้ว เช้าวันจันทร์ที่ผ่านมาถึงกับต้องหยุดเดินเสียหนึ่งเช้าเพราะนั่งติดตามข่าวสารบ้านเมืองสำคัญเรื่องหนึ่ง ยิ่งดูก็ยิ่งพาจิตใจไปในทางต่ำลง ต่อมาเช้าวันศุกร์ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเจ็บที่ข้างเอ็นร้อยหวายด้านนอกของข้อเท้าซ้าย ทำให้ต้องพักการเดินไปอีกหนึ่งวัน ต้องบรรเทาอาการก่อน ไม่อาจฝืนเดินไปให้ยิ่งแย่ไปกว่าเดิม

ส่วนเป้าหมายที่ตั้งไว้จะเดินให้ได้ความเร็วสิบนาทีสามสิบวินาทีต่อกิโลเมตร สิบครั้ง ภายในยี่สิบแปดวัน ก็ทำได้ครึ่งทางแล้ว

สถิติในการเดินได้เกิดขึ้นใหม่ถึงสองครั้งติดต่อกันในสัปดาห์นี้

ครั้งแรกเมื่อวันพุธ กว่าจะได้เดินก็เริ่มสาย เพราะมัวแต่นั่งดูข่าวสำคัญอีกข่าวหนึ่ง …คงต้องบังคับตัวเองไม่ให้ดูอะไรก่อนเดิน… พอเริ่มเดินก็บอกกับตัวเองว่าสายแล้ว รีบเดินเข้าจะได้เสร็จไวๆ ผลที่ำได้คือความเร็วเฉลี่ยยกขึ้นไปถึง สิบนาทีสามวินาทีต่อกิโลเมตร ทั้งๆ ที่เดินอย่างไม่เครียดหรือเกร็งแต่อย่างใด ผลที่ได้คือตะลึง

ครั้งที่สองในวันรุ่งขึ้น ตื่นขึ้นแต่เช้า ทำกิจทั่วไปจะเสร็จ ก็เริ่มออกเดิน บอกตัวเองว่าอย่างน้อยก็ไม่แย่ไปกว่าเมื่อวาน อากาศในเช้านี้ดีมากช่วยให้การเดินดีไปด้วย ผลที่ได้ก็ดีขึ้นไปจริงๆ คือความเร็วเฉลี่ยขึ้นไปถึงเก้านาทีห้าสิบห้าวินาทีต่อกิโลเมตร อีกทั้งยังเดินได้เกินเป้าหมายหกร้อยแคลอรี่ไปถึงห้าสิบแคลอรี่ ทุกอย่างดีไปหมด เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าการเดินที่บ้านก็สามารถยกระดับได้เช่นกัน

แต่พอเช้าวันรุ่นขึ้นก็เจ็บเท้าอย่างที่เขียนไว้ข้างบนนั้น เช้าวันเสาร์ ทุเลาลงก็ออกเดินได้ไกล้เคียงเมื่อวันพฤหัส คงให้ดีกว่านั้นคงไม่ได้แล้ว เพราะต้องการความสมบูรณ์มากกว่าที่เป็นอยู่นี้ จนเช้านี้ก็เจ็บขึ้นมาอีก เพราะเมื่อวานคิดว่าคงหายแล้วจึงไม่แช่เท้าซ้ายในน้ำเย็น กลายเป็นว่าเช้านี้ต้องรีบแช่โดยเร็ว สงสัยว่าต้องพักฟื้นอีกหน่อย เพียงวันเดียวที่ดูเหมือนดีขึ้น พอไปหักโหมเข้า ก็ได้ผลเสียอย่างนั้น

ส่วนการแข่งขันก็ยังคงใกล้เคียงที่ผ่านมา ยิ่งสัปดาห์นี้ต้ิองเดินๆ หยุดๆ คงถูกแซงหน้าไปอีก ไม่เป็นไร เมื่อเข้าร่วมการแข่งขันก็ต้องกระตุ้นตัวเองให้พยายามให้ถึงที่สุด ผลที่ได้เป็นอย่างไรค่อยมาดูกัน อย่าเพิ่งถอดใจไปเสียก่อน

หลังจากเดินลงจากตาชั่ง ก่อนออกเดินเช้านี้ต้องปรับน้ำหนักในไอพ็อดขึ้นอีกหนึ่งกิโลเสียแล้ว อั้นไว้ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วไม่ยอมปรับขึ้นครึ่งกิโลเพราะคิดว่าเดี๋ยวคงจะลงไปเท่าเดิม ที่ไหนได้ขึ้นมาอีกครึ่งกิโลอีก ตั้งใจว่าจะลดให้ได้เดือนละกิโลกลับกลายเป็นขึ้นมาแทน

เก้าสิบสามกิโลนี้มีที่มา ก็มื้อเย็นและมื้อค่ำตลอดสัปดาห์นั่นแหละ พอปรับมื้อเย็นเป็นข้าว โดยคิดว่าอิ่มแล้วจะได้ไม่ต้องมีมื้อค่ำ กลายเป็นว่าไม่เป็นอย่างนั้น มื้อค่ำยังหลอกหลอนตลอดมา ต้องตั้งใจมั่นอีกครั้งในการเลิกมื้อค่ำให้ได้อย่างเด็ดขาด…อีกครั้ง

เช้านี้กับเมื่อวาน ความขัดแย้งในใจก็ยังบังเกิดขึ้นอย่างสนุกสนาน เป็นเครื่องทดสอบได้เหมือนกัน เนื้อตัวขาแข้งเกิดอาการติดๆ ขัดๆ ปวดเมื้อยจนอยากหยุดเดินพักสักหน่อย แต่ด้วยเหตุผลว่าเช้าวันเสาร์และอาทิตย์ที่เองที่อาการดีที่สุดในสัปดาห์ เพราะมีควันรถจักรยานยนต์รบกวนน้อยที่สุด ไม่ใช่จะไม่มีเลย ก็นับว่าเหมาะที่จะได้รับอากาศดีๆ บ้างตามอัตภาพ ในที่สุดก็เดินให้หนำใจไปเลย

เมื่อวานได้ตั้งเป้าหมายใหม่ในระบบไนกี้พลัสว่า จะเดินให้ได้เร็วกว่าสิบนาทีสามสิบวินาทีต่อกิโลเมตรภายในยี่สิบแปดวัน เพราะพักหลังนี้พบว่าความเร็วเฉลี่ยในการเดินดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว ตั้งเป้าครั้งนี้เพื่อไม่ให้สถิติแย่ลงกว่านี้

ส่วนการแข่งขันที่ร่วมอยู่ก็จบไปอีกหนึ่ง อีกรายการก็รั้งที่สองอยู่ในเช้านี้ ระหว่างสัปดาห์ก็อยู่ที่สองที่สามอยู่ราวๆ นี้

ไนกี้พลัสปรับปรุงหน้าตาเว็บเสียใหม่ในส่วนของการแข่งขัน เพื่อนๆ นักวิ่งที่สยามพ็อดก็ชวนกันแข่งแล้วสำหรับเดือนสิงหาที่จะถึงนี้

ตั้งเป้าแล้วต้องจัดการมื้อค่ำให้ได้จริงๆ ด้วยนะ…

สัปดาห์นี้ต้องเลื่อนจากเมื่อวานเป็นวันนี้ เพราะเมื่อวาต้องรีบไปจัดการงานทำบุญให้กับญาติทั้งหมดของครอบครัวที่บ้านบึง ชลบุรีแต่เช้า กว่าจะกลับมาก็บ่ายแก่ๆ แล้ว ต้องพักเรื่องเดินไปหนึ่งวัน แต่ตอนเช้าชั่งน้ำหนักก่อนแล้ว

รีบทำธุระส่วนตัวเพื่อจะได้เดินขึ้นตาชั่ง ก่อนไปแต่งเนื้อแต่งตัวก่อนออกจากบ้าน เห็นเข็มชี้เก้าสอบสองครึ่งแล้วก็รีบเดินขึ้นบันไดไปโดยพลัน วานนี้ได้พักหนึ่งวันก็น่าจะดี เพราะข้อเท้าทั้งสองเริ่มส่งสัญญาณแปลกๆ มาสองสามวันแล้ว เย็นกลับมาแล้วจึงแช่ข้อเท้าขวาในน้ำเย็นสักครั้ง เพื่อสัญญาณเจ็บข้อเท้าชัดเจนมาก

สัปดาห์ที่ผ่านมาสามารถเดินออกกำลังกายได้ดีทุกวัน วันเช้าวันเสาร์ออกอาการอยากหยุดพักอยู่บ้าง หลังจากต่อสู้กันในความคิดความรู้สึกในใจ ก็ใส่รองเท้าออกเดินได้ตามปกติ เพราะอย่างไรก็ได้พักหนึ่งวันในวันรุ่งขึ้นอยู่แล้ว

แต่ที่น้ำหนักขึ้นไปได้ ก็เป็นเพราะอาการเจริญอาหารถึงวันละหกมื้อ!!! ไม่ใช่มื้อใหญ่อะไรมากมาย เริ่มต้นที่ขนมปังหนึ่งแผ่นก่อนเดินตอนเช้าตรู่ อาหารเช้ามื้อหลักตอนสายๆ อาหารกลางวันตามปกติ ของว่างตอนบ่าง อาหารเย็นแบบที่พยายามทานให้น้อยๆ เข้าไว้ แต่ต้องมาจบลงด้วยมื้อค่ำแต่ตามใจปากอยู่บ้าง เจ้ามื้อค่ำนี่แหละที่ขัดใจนัก ท้องก็ร้อง ปากก็อยาก จึงบังคับตัวเองไม่ค่อยสำเร็จ สัปดาห์นี้ต้องปรับปรุงให้ได้ เพราะกลายเป็นว่าต้องลดให้ลงหนึ่งกิโลครึ่งภายในเดือนนี้ไปเสียแล้ว

ส่วนเป้าหมายการเดินที่ตั้งไว้ ถึงจุดหมายไปตั้งแต่กลางสัปดาห์ ตามมาด้วยความเร็วเฉลี่ยในการเดินที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน อืม…อย่างนี้กระมังจึงเอนจิยอีทติ้งใหญ่เลย ฮา…

ส่วนการแข่งขัน ยังคงอยู่ที่สามเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่มีวี่แววว่าจะรั้งที่สองได้อยู่สองสามวัน ก็ถูกแซงไปในไม่ช้า

นั่งทำงานทั้งวัน ก็ต้องระวังเรื่องกินไปด้วยเน้อ…