มีคนมาตั้งกระทู้ถามที่บอร์ดเขียวเรื่อง อยากให้วงร็อคในไทยเป็นแบบไหน เลยไปตอบเสียหน่อย ไม่ตรงคำถามนัก แต่ปรารถนาดี

อยากให้ค่ายเพลงของวงดนตรีสมัยนี้เลิกคิดเรื่องเงินมาเป็นอันดับแรกก่อน

จากนั้นก็เลิกเอาคนที่พอจะแสดงว่าเล่นดนตรีได้มารวมเป็นวงแล้วขาย ขอให้ส่งเสริมนักดนตรีจริงๆ ที่เล่นดนตรีด้วยจิตวิญญาณ แต่ต้องมีฝีมือนะ ไม่ใช่เอาแต่พล่ามว่าจะทำให้ดีที่สุดครับ แต่ไม่มีฝีมือเลย อย่าเอาความพยายามแบบนั้นมาร้องขอความเห็นใจ

จากนั้นก็เลิกบังคับให้คนแต่งเพลงเขียนแต่เพลงตามที่นายทุนต้องการ ต้องส่งเสริมให้นักแต่งเพลงใช้ความสามารถและจินตนาการอย่างเต็มที่ ให้เขาแสดงมุมมองต่อโลกในทุกเรื่อง อย่าคิดแต่เพียงว่าต้องเพลงแบบนั้นเท่านั้นถึงจะขายได้ คนฟังเขาไม่ได้โง่ให้ชักจูงได้ง่ายๆ หากเขาเบื่อเขาก็สามารถเลือกฟังเพลงจากต่างประเทศที่มีความหลากหลายกว่าได้ทันที

จากนั้นหัดจัดเวทีแสดงสดให้นักดนตรีได้พบกับคนฟังมากๆ หน่อย ปกตินักดนตรีอาชีพที่เมืองนอกเขาตะเวนแสดงสดกันทั้งปี แฟนเพลงเขาต้องการฟังของจริง เมื่อเขาพอใจ ยอดขายอัลบั้มจะตามมา แล้วค่อยคิดทำบันทึกการแสดงสดออกมาขายให้คนดูเก็บไว้ระลึกถึง ไม่ใช่เล่นไปรอบเดียว สัปดาห์ต่อไปออก DVD แล้ว ใครได้เงิน นักดนตรีอดตาย

หากจะแก้ปัญหาละเมิดลิขสิทธิ์ ต้องเลิกเอาเปรียบคนฟัง เลิกจับแต่ตลาดวัยรุ่นอย่างเดียว หัดมองผู้ใหญ่คนทำงานบ้าง นั่นคือกำลังซื้อของจริงและยั่งยืน

จะมีใครฟังไหม…

เขียนหนังสือมากๆ ก็หลงเหมือนกันว่าไม้มลายและไม้ม้วนใช้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ มีบทอาขยานที่ท่องจำมาแต่เด็กเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขียนถูกต้องได้ หากสงสัยก็เพียงระลึกถึง

ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ มิหลงใหลใครขอดู
จะใคร่ลงเรือใบ ดูน้ำใสและปลาปู
สิ่งใดอยู่ในตู้ มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
บ้าใบ้ถือใยบัว หูตามัวมาใกล้เคียง
เล่าท่ิองอย่าละเลี่ยง ยี่สิบม้วนจำจงดี

กาพย์ยานี ๑๑

หากใครคิดว่าการท่องจำเป็นเรื่องล้าสมัย แปลว่าเขามองอะไรเพียงด้านเดียว เพราะผมเติบโตมากับการท่องจำให้เข้าใจและนำไปใช้ ไม่ใช่การท่องจำเพื่อสอบ