นอกจากสัปดาห์ที่ผ่านมาจะไม่ได้อดล้างพิษแล้ว ยังปล่อยตัวตามใจปาก มีมื้อค่ำอีกจนได้ ผลที่ได้คืออะไรคงไม่ต้องสงสัย แม้ว่าจะสามารถสวมใส่กางเกงขายาวได้เหมือนเดิม แต่รู้สึกได้ทันทีว่าคับกว่าที่ควรจะเป็น

ผลที่ได้ปรากฏชัดเจนแล้วเช้านี้ เมื่อชั่งน้ำหนักได้เก้าสิบกิโลครึ่ง ชั่งครั้งเดียวจบ ไม่อยากตอกย้ำความผิดพลาด

ตลอดสัปดาห์จะอธิบายว่ามีความเครียดก็ไม่ถึงกับชัดเจนมากนัก ความหดหู่กลับมาเยือนก็หาได้ไม่ สงสัยจะเป็นความเบื่อมากกว่า

แผนการเดินออกกำลังกายปรับเปลี่ยนไปทุกวัน ขึ้นอยู่กับอารมณ์ เช้าวันจันทร์ตื่นขึ้นมาก็ขี้เกียจเดินเสียอย่างนั้น ส่วนวันอื่นๆ ก็เดินแบบเบื่อๆ อยากๆ ไม่ค่อยสนุกเหมือนอย่างเคย

เบื่อถึงขั้นเช้านี้ต้องหยุดเดินเสียกลางคัน น่าจะเป็นเพราะตื่นเช้าเกินไป เมื่อคืนก็เกิดดอดไปหาอะไรใส่ปาก ทั้งๆ ที่เข้านอนไปแล้ว เช้าขึ้นมาจึงไม่ค่อยสดชื่น ธรรมชาติต้องการพักผ่อนตอนกลางคืนอย่างเต็มที่ มื้อเย็นควรให้เบาที่สุด หลังจากนั้นไม่ควรมีอะไรตกถึงท้องอีก

ดีที่เช้าวันพฤหัสสามารถทำความเร็วในกิโลเมตรแรกได้เร็วที่สุด เป็นเรื่องน่ายินดี และสถิติการเดินทั้งสัปดาห์ยังไม่ถึงกับแย่ลงไป แต่สัปดาห์หน้านี่สิน่าเป็นห่วง

มีเรื่องน่าสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งว่าหากก่อนการเดินไม่มีขนมปังโฮลวีตรองท้องเหมือนอย่างเคยจะเป็นเช่นไร หลังจากที่ทดลองในเช้าวันศุกร์และเช้าวันเสาร์ ก็สังเกตได้ว่ามีอาการคล้ายจะหมดแรงในระหว่างการเดินอยู่เหมือนกัน คงต้องศึกษาเรื่องนี้อีกสักหน่อย เพื่อให้การลดน้ำหนักทำได้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ที่สำคัญที่สุด คงต้องสรรหาแรงกระตุ้นให้สามารถเดินออกกำลังได้เต็มที่อีกครั้งโดยเร็ว…

อากาศเย็นลงจนเหลือเพียงยี่สิบสี่องศาในยามเช้าอยู่สองวันคือวันศุกร์กับวันเสาร์ จะเดินออกกำลังก็จำเป็นต้องกระตุ้นตัวเองให้กระฉับกระเฉงเพราะกว่าจะบังคับตัวเองให้ลุกออกจากที่นอนได้ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป

ไม่มีวิธีใดจะดีไปกว่าเร่งความเร็วในการเดินไปให้ถึงขีดสุด จากนั้นเตาเผาพลังงานภายในจะทำงานให้ความร้อนโดยเร็ว

มีเรื่องน่าสังเกตอยู่ว่า ในเช้าที่อากาศเย็นกว่าที่เคยจะสามารถเดินได้เร็วกว่าที่เคยอีกด้วยเช่นกัน การเดินในเช้าวันศุกร์สามารถเดินได้เร็วถึงเก้านาทีสี่สิบเอ็ดวินาทีต่อกิโลเมตรได้ในกิโลเมตรแรกที่เดินเลยทีเดียว

ตลอดทั้งสัปดาห์มีวันพุธวันเดียวที่ไม่ได้เดิน เพราะนอกจากต้องรีบออกไปทำธุระแต่เช้าตรู่แล้ว ยังต้องหยุดอดล้างพิษ ซึ่งร่างกายไม่เหมาะสำหรับการออกกำลังเสียเท่าไหร่ ทั้งนอนไม่เพียงพอและมีขั้นตอนสุดท้ายในการหยุดการอดรออยู่ ถึงอย่างไรสถิติการเดินก็ยังน่าดูอยู่

จนถึงเช้าวันนี้เดินขึ้นตาชั่งถึงสามรอบอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าน้ำหนักที่ชั่งได้แปดสิบเก้ากิโลนั้นไม่ใช่หรอกกันเล่นให้ดีใจ

น่าสังเกตอีกเช่นกันว่า หากสัปดาห์ใดได้อดล้างพิษจะสามารถลดน้ำหนักได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงการออกกำลังกายตามปกติคงเป็นเพียงการทำให้พลังงานที่รับเข้าไปจากอาหารและที่ใช้ออกไปในชีวิตประจำวันนั้นสมดุลย์อยู่ได้เพียงเท่านั้นเอง

แม้จะพยายามควบคุมการกินระหว่างวัน แต่กิจกรรมที่ทำทั้งวันนั้นคงไม่ค่อยได้ออกแรงกระมัง นี่ถ้าสร้างกล้ามเนื้อให้มากขึ้น คงจะมีผู้ช่วยเผาผลาญพลังงานอีกมาก

ว่าแต่ข้อสังเกตทั้งสองข้อนั้น ยังต้องการการพิสูจน์อีกสักหน่อย

นี่คงเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็นทางการแล้วกระมัง อากาศยามเช้าที่ลดลงมาอยู่ที่ยี่สิบหกองศา และพระอาทิตย์โคจรอ้อมทิศใต้มากขึ้น เคยได้ยินมาว่าอากาศเปลี่ยนแปลง คนก็เปลี่ยนไป น่าจะเป็นเพราะสภาพอากาศมีผลต่อระดับสารเคมีในร่างกายบางตัว

ทั้งความหดหู่และความเครียดเป็นสาเหตุของความอ้วนและน้ำหนักขึ้น เพราะว่านิสัยเดิมๆ ที่ใช้การกินช่วยบรรเทาความรู้สึกเหล่านั้นยังคงแข็งแรงอยู่มาก

แม้สัปดาห์ก่อนจะกำหนดจนเห็นความเครียดได้อย่างชัดเจน ก็ยังไม่สามารถรับมือได้ดีพอ ถ้ายังไม่สามารถสลายความรู้สึกนั้นไปได้คงลำบากต่อการลดน้ำหนักไม่น้อย

ไม่ทันไรความหดหู่ก็เข้ามาแทน หดหู่เพราะคิดไปเอง เพราะขุดคุ้ยเอาความคิดแง่ลบมาคิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งที่ความจริงแล้วอาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดเลยก็เป็นได้ แต่เพราะรากฐานความคิดที่มีความคิดแง่ลบอยู่มาก เมื่อจะหยิบอะไรออกมาคิด จึงหยิบฉวยได้ความคิดแง่ลบออกมาอยู่บ่อยครั้ง

หดหู่เพราะเศร้า หดหู่เพราะน้อยใจ หดหู่เพราะไม่ได้อย่างที่ต้องการ สาเหตุเหล่านี้คล้ายๆ กับการเกิดความเครียด แต่ความเครียดสามารถดัดแปลงไปใช้ในทางสร้างสรรได้ แต่ความหดหู่ไม่สามารถทำได้

วิธีแก้ความหดหู่น่าจะมีอยู่วิธีเดียวคือหยุดคิดในแง่ลบซ้ำซากอย่างนั้นให้ได้ ความเศร้า เสียใจ น้อยใจในเรื่องที่คิดเอาเองนั้นอาจจะไม่เป็นจริงก็ได้ น่าจะมีส่วนจริงอยู่ไม่มากเสียด้วยซ้ำไป การหยุดคิด นอกจากจะช่วยให้ไม่หดหู่แล้ว ยังน่าจะช่วยให้สามารถเอาพลังสมองไปใช้ในทางที่เป็นประโยชน์มากกว่าได้

ในอดีตมักจะใช้การตอบแทนเป็นการยุติความหดหู่ เมื่อไรที่มีการตอบแทน ความเศร้า เสียใจ น้อยใจ ก็จะสลายหายไปได้ในบัดดล

แต่เมื่อพิจารณาให้เห็นความจริงแล้ว หากไม่มีการตอบแทน ก็จะไม่สามารถแก้ไขความหดหู่ได้หรืออย่างไร หากเวลาเนิ่นนานออกไป ยิ่งเสียโอกาสในการพัฒนาตนเองมากขึ้นเท่านั้น

การหยุดคิดจึงเป็นกระบวนการที่เหมาะสมที่สุดเพราะเกิดขึ้นได้จากภายใน ไม่ต้องพึ่งพาอาศัยปัจจัยภายนอก

คิดๆ ไป ทั้งที่สามารถลดน้ำหนักตัวลงมาอยู่ที่เก้าสิบกิโลตามเป้าหมายแล้ว แถมยังสามารถลดได้ก่อนปลายปีตามที่ตั้งใจไว้เสียด้วย หากต้องปล่อยให้ความหดหู่มาทำลายไปก็คงไม่น่าให้อภัย

หรือเป็นเพราะว่าความหดหู่นั้นเป็นเหมือนมารผจญ มันเริ่มก่อนตัวมาหลายสัปดาห์แล้ว มันแทรกตัวเข้าไปในความฝันเลยทีเดียว ส่งผลให้การตื่นนอนไม่ดีเท่าที่ควรเสียด้วย หากยังคงผูกจิตความคิดอยู่กับความหดหู่ เห็นที่จะต้องสูญเสียความพยายามในการลดน้ำหนักเป็นแน่แท้

จะปล่อยให้ความหดหู่ทำลายความพยายามตลอดหกเดือนที่ผ่านมากับระยะทางนับพันกิโลให้เสียไปหรืออย่างไร

มารจะผจญก็ต้องสู้ด้วยความเข้มแข็ง…