น้ำหนักชั่งเมื่อเช้าดีดกลับขึ้นไปอยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลครึ่งอีกแล้ว จริงแล้วมีดัชนีชี้วัดบอกไว้ก่อนแล้ว

จะเป็นอะไรไปได้อีกนอกจากกางเกงขายาวที่ใส่ออกไปข้างนอกนั้นแหละ ทันทีที่เกี่ยวตะขอก็พอจะรู้สถานการณ์แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่

คงเป็นผลเลยจุดสมดุยล์ระหว่างการกินและการออกกำลังกายไปแล้วนั่นเอง จริงแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าอยากลดมื้อเย็นที่อิ่มหนำนั้นลงบ้างแล้วเหมือนกัน บวกกับสถานการณ์น้ำหนักตัววันนี้แล้ว ถึงเวลาที่ต้องปรับแผนมื้อเย็นแน่นอนแล้ว

หมดเวลาสำหรับคุ้กกี้ปีใหม่ ขอกินจุบจิบก็คงต้องควบคุมมากขึ้น ลองลดปริมาณอาหารมื้อเย็นลงดูสักหน่อย เพื่อติดตามดูว่ามีความอยากเกิดขึ้นในตอนค่ำอีกไหม

เช้านี้ต้องทำสติอยู่นานเหมือนกันกว่าจะออกวิ่งได้ เพราะไม่รู้ว่าจะปรับแผนตรงไหนดี พอละความยุ่งเหยิงได้ก็ออกวิ่งได้

สัปดาห์ที่ผ่านมาถึงหลักชัยสำคัญคือเป็นการออกกำลังครบสองร้อยยี่สิบสองครั้ง เลขสวยใช้ได้ ส่วนสถิติตลอดสัปดาห์ก็ไม่ขี้เหล่นัก แม้จะต้องหยุดวันพุธหนึ่งวันเพื่อทำกิจสำคัญแต่เช้า

คิดต่อไปว่าหากจะเพิ่มเป้าหมายประจำวันจากเจ็ดกิโลเมื่อสัปดาห์ก่อน เป็นแปดกิโลในสัปดาห์ที่ผ่านมา ให้เป็นสิบกิโลในสัปดาห์ต่อไป อาจจะไม่เหมาะสมด้วยเหตุผลหลายประการ เริ่มจากข้อหัวเข่าคงจะทำงานหนักเกินไป เพราะเพียงวิ่งสิบกิโล สามวันต่อสัปดาห์ก็เกิดอาการเมื่อยล้าบ้างแล้วเหมือนกัน

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเวลา ทุกวันนี้ยังตื่นสายถึงหกโมงครึ่งอยู่ ว่าจะได้ออกวิ่งก็เลยเจ็ดโมงได้ วิ่งเสร็จก็แปดโมงกว่า ใจจริงอยากวิ่งให้เสร็จก่อนแปดโมง แต่ยังไม่สามารถตื่นให้เร็วขึ้นได้ เพราะเท่าที่สังเกต เวลาตื่นนอนในปัจจุบันค่อยข้างเหมาะสมกับนาฬิกาภายในร่างกายอยู่เหมือนกัน แม้จะให้นอนเร็วขึ้น เพื่อตื่นเช้าขึ้น แต่ยังไม่รู้สึกว่าตื่นนอนได้อย่างมีคุณภาพ แม้จะใช้เวลานอนเท่าเดิม

คงต้องศึกษาและสังเกตเพิ่มเติมอีกหน่อย จะได้ปรับปรุงคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นได้

ต่อเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้วแต่ไม่ได้ปล่อยผีอีกสัปดาห์เพราะปล่อยไปหมดแล้ว สัปดาห์นี้พยายามคงรูปแบบการกินอาหารแต่ละมื้อไว้อย่างเดิมเพื่อไม่ให้มื้อค่ำกลับมาอีก ก็สามารถควบคุมได้เป็นอย่างดี

จากที่ตั้งใจอยากจะวิ่งเหยาะๆ ในวันธรรมดาให้ได้สิบกิโลด้วยก็ทำได้เพียงวันพฤหัสเพียงวันเดียว สัปดาห์นี้คุณภาพการนอนไม่ค่อยดีหรือเพราะอาหารมื้อเย็นไม่ค่อยเหมาะสมก็ยังไม่ทราบ แต่ตื่นนอนขึ้นมาไม่ค่อยสดชื่นเสียเท่าไหร่ มีอาการปวดหัวเหมือนเมาค้างอ่อนๆ เสียอย่างนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะต้องเปิดเครื่องปรับอากาศนอนแล้วก็ไม่แน่เหมือนกัน

ตื่นนอนไม่ดีจึงทำให้วิ่งได้ราวเจ็ดกิโล แย่ที่สุดก็วันศุกร์ที่แทบจะอยากหยุดสักวัน แต่ก็บังคับตัวเองให้วิ่งได้ราวครึ่งชั่วโมง รวมๆ แล้ววิ่งได้เกินห้าสิบกิโลต่อสัปดาห์ไปนิดหน่อย ไม่สามารถทำให้ถึงหกสิบได้

น้ำหนักตัวชั่งเมื่อเช้าลงมาอยู่แถวๆ เก้าสิบกิโลครึ่ง ต้องชั่งซ้ำอยู่หลายรอบเพื่อให้ได้ค่าเฉลี่ยที่ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด

แต่ก็ใช่ว่าจะเหลิงได้ ต้องควบคุมไปเรื่อยๆ ต่อเนื่อง ไม่เช่นนั้นอาจจะเกิดการโต้กลับอย่างรุนแรงก็เป็นได้ เดี๋ยวจะเสียกำลังใจไปอีก เป้าหมายปลายเดือนนี้ที่เก้าสิบกิโลจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยากเหมือนกัน แต่ที่ยากกว่านั้นคือรักษาไว้ไม่ได้เกินเก้าสิบขึ้นมาอีก

ยังไม่ได้คิดเรื่องการสร้างกล้ามเนื้อ เพราะแค่บังคับตัวเองให้วิ่งจนจบก็ยากลำบากขนาดนั้นแล้ว เอาเป็นว่าค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน