สัปดาห์นี้ต้องเลื่อนจากเมื่อวานเป็นวันนี้ เพราะเมื่อวาต้องรีบไปจัดการงานทำบุญให้กับญาติทั้งหมดของครอบครัวที่บ้านบึง ชลบุรีแต่เช้า กว่าจะกลับมาก็บ่ายแก่ๆ แล้ว ต้องพักเรื่องเดินไปหนึ่งวัน แต่ตอนเช้าชั่งน้ำหนักก่อนแล้ว

รีบทำธุระส่วนตัวเพื่อจะได้เดินขึ้นตาชั่ง ก่อนไปแต่งเนื้อแต่งตัวก่อนออกจากบ้าน เห็นเข็มชี้เก้าสอบสองครึ่งแล้วก็รีบเดินขึ้นบันไดไปโดยพลัน วานนี้ได้พักหนึ่งวันก็น่าจะดี เพราะข้อเท้าทั้งสองเริ่มส่งสัญญาณแปลกๆ มาสองสามวันแล้ว เย็นกลับมาแล้วจึงแช่ข้อเท้าขวาในน้ำเย็นสักครั้ง เพื่อสัญญาณเจ็บข้อเท้าชัดเจนมาก

สัปดาห์ที่ผ่านมาสามารถเดินออกกำลังกายได้ดีทุกวัน วันเช้าวันเสาร์ออกอาการอยากหยุดพักอยู่บ้าง หลังจากต่อสู้กันในความคิดความรู้สึกในใจ ก็ใส่รองเท้าออกเดินได้ตามปกติ เพราะอย่างไรก็ได้พักหนึ่งวันในวันรุ่งขึ้นอยู่แล้ว

แต่ที่น้ำหนักขึ้นไปได้ ก็เป็นเพราะอาการเจริญอาหารถึงวันละหกมื้อ!!! ไม่ใช่มื้อใหญ่อะไรมากมาย เริ่มต้นที่ขนมปังหนึ่งแผ่นก่อนเดินตอนเช้าตรู่ อาหารเช้ามื้อหลักตอนสายๆ อาหารกลางวันตามปกติ ของว่างตอนบ่าง อาหารเย็นแบบที่พยายามทานให้น้อยๆ เข้าไว้ แต่ต้องมาจบลงด้วยมื้อค่ำแต่ตามใจปากอยู่บ้าง เจ้ามื้อค่ำนี่แหละที่ขัดใจนัก ท้องก็ร้อง ปากก็อยาก จึงบังคับตัวเองไม่ค่อยสำเร็จ สัปดาห์นี้ต้องปรับปรุงให้ได้ เพราะกลายเป็นว่าต้องลดให้ลงหนึ่งกิโลครึ่งภายในเดือนนี้ไปเสียแล้ว

ส่วนเป้าหมายการเดินที่ตั้งไว้ ถึงจุดหมายไปตั้งแต่กลางสัปดาห์ ตามมาด้วยความเร็วเฉลี่ยในการเดินที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน อืม…อย่างนี้กระมังจึงเอนจิยอีทติ้งใหญ่เลย ฮา…

ส่วนการแข่งขัน ยังคงอยู่ที่สามเหมือนเดิม ทั้งๆ ที่มีวี่แววว่าจะรั้งที่สองได้อยู่สองสามวัน ก็ถูกแซงไปในไม่ช้า

นั่งทำงานทั้งวัน ก็ต้องระวังเรื่องกินไปด้วยเน้อ…

สัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มเดินได้เร็วขึ้นและเดินได้ทุกเช้า นอกจากฟ้าฝนจะเป็นใจแล้ว ร่างกายก็พร้อมมากขึ้น เร่งความเร็วได้มากขึ้น สนุกกับการเดินได้ด้วยลูกเล่นของไนกี้พลัสที่สามารถเลือกเพลงหนึ่งเพลงเป็นพาวเวอร์ซองไว้กระตุ้นยามที่เริ่มเดินช้าลง

พฤติกรรมการกินยังไม่ต่างจากเดินไปนัก แต่พบว่าอาการท้องอืดอาหารไม่ย่อยชักจะเผลงฤทธิ์มากขึ้น จนบางคืนต้องตื่นขึ้นมาเพราะอึดอัด จากนั้นก็พาตัวเองไปยังสุขา ที่แย่คือพฤติกรรมกลับหลัง แทนที่จะหยุดปากเพื่อให้ท้องทำงานไปจนกว่าจะหายอืด กลับงุ่นง่านหาอะไรใส่เข้าไป เพียงเพื่อให้คลายความกังวล ผลที่ได้กลับกลายเป็นไม่มีอะไรดีขึ้นเสียอย่างนั้น ตัวการสำคัญที่หมายหัวไว้คือกาแฟเย็นตอนสายๆ จึงต้องเริ่มหยุดไว้ก่อนเพื่อดูอาการ พบว่าดีขึ้นบ้าง จึงต้องพึ่งขมิ้นชันแคปซูล น้ำขิง และผองเพื่อนเข้าเสริมทัพ หวังว่าธรรมชาติจะบำบัดอาการได้เอง

เช้านี้ก่อนชั่งน้ำหนักก็หวั่นใจอีกเช่นเคย เพราะมื้อเย็นวานเริ่มตอนเกือบสองทุ่มแล้ว เพราะกว่าจะกลับถึงบ้านก็ราวๆ นั้น หลังอาหารก็เสริมวิตามินซี และยาลดไข้แก้ปวดกันไว้ก่อน เพราะรู้สึกตะหงิดๆ หลังจากที่ตากฝนในช่วงเย็นวาน แต่การนอนเมื่อคืนดีมาก เดินขึ้นตาชั่งเช้านี้ได้ความว่าลงมาเหลือเก้าสิบสองกิโลเช่นเดียวกับครั้งก่อนที่จะต้องหยุดพักการเดินไป

เป้าหมายที่ตั้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนที่ว่าจะเดินให้ได้เร็วกว่าสิบนาทีห้าสิบวินาทีภายในการเดินสิบครั้ง พอใส่ข้อมูลไปได้เว็บของไนกี้พลัส กลับกลายเป็น ภายในเวลายี่สิบแปดวันหรือสี่สัปดาห์ จะเดินให้ได้เร็วกว่าสิบนาทีห้าสิบวินาที สิบครั้ง นั่นคือระบบจะประมาณการว่าเราสามารถเดินได้ถึงเป้าหมายแล้วกี่ครั้ง เร็วกว่าเวลาที่ควรเป็นหรือไม่ และแสดงผลออกมาให้

นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันสนุกๆ ที่เข้าร่วมกันอยู่คือใครเดินถึงสองร้อยห้าสิบกิโลก่อนชนะ และใครเดินให้ไกลที่สุดภายในเก้าสิบสองวันชนะ รายการหลังนี้มีเป้าหมายเพื่อจะแข่งกันว่าเดินแล้วจะลดน้ำหนักได้มากน้อยเพียงใด เพื่อนๆ สมาิชิกก็พูดคุยแนะนำกัน ถึงวันนี้ยังรั้งตำแหน่งที่สามอยู่ทั้งสองรายการ

จากนี้ไปได้เป้าหมายใหม่แล้วว่า จะลดน้ำหนักให้ได้เดือนละหนึ่งกิโลกร้ม เพื่อนสมาชิกในรายการแข่งขันก็แนะนำ อาจารย์ด้านโภชนาการก็แนะนำว่า อัตราเร็วในการลดน้ำหนักเท่านี้เหมาะสมแล้ว อย่าให้ลดเร็วเกินไปเลย ให้ลดแล้วลดจริงๆ จะดียิ่งกว่า

วันนี้วันดี เป็นวันเริ่มต้นเดือนใหม่พอดิบพอดี เป็นวันเริ่มต้นครึ่งปีหลังของปีนี้ สมควรที่จะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ในชีวิตเช่นกัน

เมื่อเช้าวันพฤหัสฯ ได้เวลาที่จะต้องขยับแข้งขยับขาเดินอีกครั้ง หลังกจากประเมินแล้วว่าพอจะเดินไหว ไม่ถึงกับเดินไม่เป็นแนว ก็เริ่มกลับมาเดินช้าๆ แต่ยืนระยะเวลาให้ได้หนึ่งชั่วโมง ตามด้วยเช้าวันศุกร์อีกวัน ระหว่างเดินก็สังเกตได้ว่าเชือกที่เป็นราวตากผ้ามันหย่อนลงมาระหัวเวลาเดินผ่าน คิดในใจว่าวันสองวันนี้คงได้คลายแล้วผูกใหม่ ใกล้เที่ยงก็ได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านว่าต้นมะม่วงที่ถูกเชือกเป็นราวตากผ้านั้น ค่อยๆ ล้มลงตัวมา เผยให้เห็นแกนในของต้นที่เป็นอาหารของปลวกที่กัดกินมานาน ดีที่ใต้ต้นมะม่วงอายุสามสิบกว่าปีนี้มีม้าหินชุดสำคัญที่เห็นมาตั้งแต่เกิดวางอยู่ ทำให้พนักพิงของม้ายาวตัวหนึ่งเป็นตัวช่วยค้ำยันไว้ไม่ให้ลำต้นล้มลงมาฟาดศาลพระภูมิ ไฟรั้วจะเสียหาย แต่มันก็ขวางประตูหน้าบ้านไว้จนไม่สามารถถอยรถเข้าได้

เดือดร้อนแม่ที่ต้องรีบลงจากรถเพื่อหาเบอร์โทรศัพท์ของคนที่เขตบางพลัดให้มาช่วยที เบอร์นี้พี่เขาให้ไว้ครั้งก่อนที่มาช่วยขนลำต้นของมะม่วงต้นเดียวกันนี้อีกลำหนึ่งที่ต้องตัดทิ้งไปก่อนหน้า เพราะเห็นแล้วว่ายืนต้นตายอยู่ กลัวว่าจะหักลงมาเองเหมือนกัน ไม่นานสามคนก็มาช่วยกันทอนลำต้นสดที่ขวางอยู่จนสามารถถอยรถเข้าบ้านได้ วันรุ่งขึ้นจะมาพร้อมเครื่องมือชุดใหญ่เพื่อตัดมะม่วงต้นนี้ทั้งหมด พร้อมขอเบิกก่อนห้าร้อย

เช้าวันเสาร์ก็ตื่นมาพร้อมฝนพรำๆ ถึงเวลาที่ต้องใส่บาตรประจำสัปดาห์หลังจากที่ว่างเว้นไปสองสัปดาห์เพราะเดินไม่ไหว เดินกระเผลกๆ กางร่มออกไป เช้านี้จึงไม่ได้เดินออกกำลัง ทั้งที่เมื่อคืนนอนเอาแรงเตรียมไว้ เพราะรู้ว่าหลังจากตัดต้นมะม่วงแล้วก็ต้องเก็บกวาด เที่ยงหน่อยๆ คณะคนชุดเขียวจากเขตบางพลัดก็มากับรถหกล้อสีเหลืองคันใหญ่ “งานนี้ต้องการเลื้อยไฟฟ้า” หัวหน้าบอก หลังจากตกลงราคากันได้ คนหนึ่งต้องเรียกรถเครื่องไปเอาเครื่องมือ ส่วนที่เหลือก็ลงมือ ตัด ตัด และก็ตัด ราวๆ สองชั่วโมง ก็ขนขึ้นรถหกล้อสีเหลืองคันนั้นไปจนหมด นอกจากน้ำเย็นกระติกไม่เล็กไม่ใหญ่แบบเติมไม่อั้น ก็คือธนบัตรนับได้สามพันห้าร้อยบาทขาดตัวตามที่ตกลงกันไว้

งานเก็บกวาดคร่าวๆ เริ่มขึ้นก่อน เพราะยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน นั่งพัก นอนพัก อีกสักหน่อยแล้วก็ลุกขึ้นมาเก็บกวาดอีกรอบราวๆ สี่โมงเย็น เพื่อให้เสร็จก่อนจูมงจะมา

ได้ออกกำลังกายไปในตัวนั่นเอง เช้านี้ผลของการชั่งน้ำหนักจึงลงมาได้เกือบเท่าเดิมที่เก้าสิบสองกิโลครึ่ง ก่อนจะออกไปเดินเบาๆ หนึ่งชั่วโมงตามที่ตั้งใจไว้

ช่วงหนึ่งของเช้านี้ รู้สึกได้ว่าอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าซ้ายยังคงอยู่ มีจังหวะหนึ่งที่กำลังจะวางเท้าลงเิกิดสะบัดข้อเท้านิดหน่อย ก็เจ็บแปร๊บขึ้น นี่เองที่ไม่ควรจะฝืนเร่งความเร็วขึ้นไป เดินให้กล้ามเนื้อฟื้นตัวก่อนจะดีกว่า เมื่อวานจึงคิดตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเดินให้ถึงความเร็วสิบนาทีห้าสิบวินาทีต่อกิโลให้ได้ภายในการเดินสิบครั้ง มาดูกันต่อไป

ส่วนการแข่งขันในเดือนที่ผ่านมาสามรายการจบลง มีรายการหนึ่งเกือบจะได้เหรียญทอง เพียงแต่วันสุดท้ายลำดับที่สามมาเร่งแซงจนคว้าไป เฉือนกันเพียงปลายจมูก

หลังการเดินหนึ่งชั่วโมง รู้สึกปวดเมื่อยตามลำตัวอยู่เหมือนกัน ใจหนึ่งสงสัยว่าทำไมร่างการถึงได้ทรุดโทรมในเวลาสั้นๆ นี้ได้ อีกใจหนึ่งก็พยายามคิดระลึกอดีตว่าเคยไปทำกรรมอะไรที่เบีบดเบียนขาซ้ายผู้อื่นไว้หรือเปล่า เพราะขาข้างนี้มีกรรมตามสนองหลายครั้งหลายครามากมายจริงๆ