หลังจากที่ลดระยะทางในการวิ่งออกกำลังประจำวันลงเหลือเพียงหกกิโลเมตรในวันจันทร์และวันอังคาร ก็รู้สึกได้ว่าข้อหัวเข่าขวานั้นดีขึ้น เช้าวันพุธจึงวิ่งต่อไปอีกหน่อยจนได้แปดกิโลเมตรอีกครั้ง

ในวันที่วิ่งน้อยลงก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแย่กว่าวันที่วิ่งได้มากหรอก ขอรักษาร่างกายไว้วิ่งนานจะดีกว่ารักษาสถิติระยะสั้นให้ออกมาดูดี

และแล้วแผนสำรองที่ตั้งใจไว้ก็นำออกมาในวันพฤหัส หลังจากไปตลาดดอนหวายในตอนสายของวันพุธเพื่อจับจ่ายผลไม้มาไหว้พระในวันมาฆบูชา ได้มะละกอแขกดำหนักถึงสองกิโลติดมาด้วย ลูกนี้ราคาหนึ่งร้อยบาทเลยดีเทียว นี่คือส่วนประกอบของการอดล้างพิษแบบหนึ่งวัน หนึ่งวันในวันมาฆบูชา หนึ่งวันแรกของปีนี้ และเป็นวันพฤหัส

เช้าวันก็ยังตั้งใจจะวิ่งออกกำลังอยู่ ระยะทางแปดกิโลเมตรเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ระหว่างวันก็ได้ชาหญ้าหนวดแมวและมะละกอสุกรสดีเป็นผู้ช่วย คงเป็นเพราะกุศลช่วยหนุน วันพฤหัสนี้ผ่านพ้นไปได้อย่างดีมาก เห็นว่าแผนการอดคงจะกลับมาในอีกสองสัปดาห์เป็นไปได้สูงมาก

เช้าวันศุกร์ลุกขึ้นมาอย่างสดชื่น หยุดออกกำลังหนึ่งวัน เริ่มต้นมื้อแรกด้วยข้าวกล้องต้มเปล่าๆ จากนั้นก็เข้าสู่สภาวะปกติ รู้สึกได้ว่ากระเพาะหดตัวลง สบายตัวขึ้น

เช้าวันเสาร์ตั้งใจจะวิ่งแปดกิโลเหมือนเดิม วิ่งไปเรื่อยๆ ก็พบว่าระยะทางมันเพี้ยนๆ อีกแล้ว หรือเป็นเพราะว่าหยุดวิ่งไปหนึ่งวันก็เป็นได้ วิ่งไปเรื่อยๆ เพื่อสังเกตอาการ และเห็นว่าเวลายังพอมีจึงทำระยะทางไปที่สิบกิโลเสียเลย

ไม่รู้ว่าจะดีใจที่ทำระยะทางได้หรือเสียใจที่หัวเข่าขวาทำท่าจะออกอาการอีกแล้วดี ในที่สุดก็ทำระยะทางได้ตามนี้

เช้านี้ทำธุระเสร็จก็เดินขึ้นตาชั่ง เข็มกลับมาชี้อยู่ที่เก้าสิบกิโลถ้วนอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ความก้าวหน้าอะไร แต่เป็นการกลับไป ณ จุดเมื่อสามเดือนก่อนที่สามารถทำน้ำหนักได้เท่านี้ จากนั้นก็ขึ้นไปวิ่งเล่นข้างบนเสียนาน วันนี้กลับมายังจุดนี้ได้อีกครั้ง

นี่กระมังที่ทำให้แผนการอดล้างพิษแบบหนึ่งวันน่าจะกลับมาทุกสองสัปดาห์ อย่างไรเสียสัปดาห์หน้านี้ก็คงจะยังต้องรักษาอาการของหัวเข่าขวาต่อไปอีก ไม่รู้ว่าระยะทางแปดกิโลเมตรต่อวันจะเป็นไปได้ไหม ถ้าเห็นว่าไม่ดีขึ้นก็คงต้องลดลงให้เหลือเพียงหกกิโลเมตรต่อวันก่อน

ตลอดสัปดาห์นี้รู้สึกตัวว่าน้ำหนักน่าจะขึ้นไปอีกเพราะเท่าที่สังเกตเอวกางเกงขายาวที่คับขึ้นเรื่อยๆ ก็น่าจะบอกอะไรได้อย่างมีนัยสำคัญ ผลการชั่งน้ำหนักเช้านี้ได้ความว่าทรงๆ อยู่ที่เก้าสิบเอ็ดกิโลครึ่ง ต้องชั่งซ้ำอยู่หลายครั้งเพื่อความั่นใจ

แผนการวิ่งเหยาะๆ สัปดาห์นี้พอไม่เห็นอุปสรรคอะไรก็ตั้งใจจะวิ่งให้ได้แปดกิโลทุกวัน ก็ทำได้ไม่เข้าเป้าเอาเสียเลย แต่ละเช้าตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก กว่าจะก้าวเท้าออกวิ่งก็ลำบาก บังคับร่างกายให้วิ่งจนจบก็แสนจะลำบาก

ทั้งหมดนั้นเข้าใจไปเองว่าน่าจะเป็นเพราะอาหารที่กินเข้าไปตอนเย็น อยากจะอดมื้อเย็นเสียให้รู้ไปเลย แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานความหิวยามค่ำได้ มันช่างทรมานเสียนี้กระไร

กลางสัปดาห์มีงานต้องไปทำในเมือง จึงเลือกนั่งรถเมล์ไปกลับ แค่ยืนบนรถเมล์และเดินไปเดินมาแค่นั้นทำให้เจ็บหัวเข่าขวา น้ำหนักตัวกับรองเท้าหนังหุ้มส้นไม่เข้ากันหรืออย่างไรถึงขั้นเกิดบาดเจ็บได้ เช้าวันศุกร์ตื่นขึ้นมาหลังฝนหยุดจึงตัดสินใจพักหัวเข่าเสียหนึ่งวัน

เช้าวันเสาร์มาต่ออีกสิบกิโลเพื่อให้สถิติตลอดสัปดาห์ไม่เลวร้ายเกินไป

ทั้งชาเขียวใบหม่อน ชาหญ้าหนวดแมว น้ำขิง ประคบเย็น ทายาแก้อักเสบและยาแผนปัจจุบันต่างๆ อาการบาดเจ็บของเข่าขวายังดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด สัปดาห์ใหม่นี้คงจำเป็นต้องลดความเข้มข้นของการวิ่งลง อันที่จริงก็คงไม่สามารถวิ่งได้มากนักอยู่แล้ว เอาแค่พอดีๆ ก็แล้วกัน

สถิติหรือการแข่งขันที่ร่วมอยู่ทั้งหมดคงไม่สำคัญเท่าข้อเข่าขวาแน่นอน หากจะทำสถิติวันนี้ให้ดีเลิศแต่วันข้างหน้าจำเป็นต้องหยุดวิ่งเพื่อรักษาตัวคงไม่คุ้มกันแน่

ลดความเข้มข้นลงมาหน่อย แต่ยังสามารถออกกำลังกายได้ทุกวันก็น่าจะเหมาะสมที่สุด อย่างนี้ต้องมีอีกแผนมาช่วยเสริมให้น้ำหนักลดลงได้อีกหน่อย