เรื่องประหลาดใจได้เกิดขึ้นในการสอบไล่ประจำภาคเรียน 2/2549 ครั้งนี้ แม้ความกลัวเรื่องขนาดของเก้าอี้ไม่ได้หมดไป ความจริงที่ประสบหาได้เป็นปัญหาต่อการนั่งสอบครั้งนี้เลยไม่

เช้าวานนี้ เดินตรงไปยังที่นั่งหมายเลข 9 ของห้องสอบที่ 4 ในการสอบวิชา 12307 วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของไทย กลับรู้สึกปกติธรรมดาเมื่อนั่งลงเตรียมรับข้อสอบ ไม่มีอาการเก้าอี้หดน่าทรมานที่เป็นกังวลแต่อย่างไร วิเคราะห์โดยเร็วว่านี่เป็นเพราะคุ้นเคยกับโต๊ะเก้าอี้ที่นี่แล้ว ลดน้ำหนักตัวลงได้นิดหน่อย หรือเพราะทางโรงเรียนเปลี่ยนโต๊ะเก้าอี้ให้ใหญ่ขึ้น ถ้าให้เลือกก็คงเพราะเหตุผลที่สองนั่นแหละ เอาใจตัวเองหน่อย

ความกังวลก่อนการสอบยังมีอยู่ไม่น้อย แม้คราวนี้จะสามารถอ่านหนังสือจบก่อนการสอบถึง 3 สัปดาห์ แถมยังวางแผนการทบทวนบทเรียนได้ด้วย แต่ความรู้ทั้งหลายนั้นยังไม่ตกผลึกดีเท่าที่ควร จริงแล้วความกังวลแบบนี้ก็มีก่อนสอบเสมอ แต่หลังจากสอบวิชาแรกเสร็จ ความกังวลก็ลดลงเพราะทำข้อสอบได้ด้วยดี

วันแรกสอบวิชาเดียว รีบกลับมาเตรียมตัวสอบอีกสองวิชาวันรุ่งขึ้น

สองวิชาวันนี้ไม่ง่ายอย่างเมื่อวาน เช้าในวิชา 12406 ไทยกับการปรับประเทศให้ทันสมัย แนวข้อสอบดีมาก คือมีการถามให้วิเคราะห์อยู่ไม่น้อย แต่เพราะเมื่อคืนดันนอนไม่ค่อยพอ หลังสอบจึงรีบบึ่งกลับบ้านมานอนเสียชั่วโมงหนึ่ง ตุนแรงไว้ แล้วค่อยกลับไปสอบวิชา 12409 ประสบการณ์ไทยคดีศึกษา ต่อในภาคบ่าย

วิชาสุดท้ายแล้ว วิชานี้ถามให้วิเคราะห์มากที่สุดเท่าที่ผ่านมาทุกวิชา ประทับใจดี แต่ยังรู้สึกว่าหัวยังไม่ค่อยแล่นอย่างที่ต้องการ กาแฟเย็นหลังอาหารกลางวันไม่ช่วยเท่าไหร่ แถมยังทำให้รู้สึกมวนในท้องอยู่บ้างเล็กน้อย ทำข้อสอบไปได้เกือบครึ่ง ก็เกิดฝนตกอย่างหนัก ส่งท้ายกันหรืออย่างไร สอบมาตั้งหลายวิชาสภาพอากาศไม่เคยเป็นอย่างนี้ วิชาสุดท้ายเลยเลี้ยงส่งเสียเลย ขอบพระคุณ …อากาศขมุขมัวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ก่อนออกรถกลับบ้านก็ประนมมือขึ้นนมัสการรูปปั้นพระสงฆ์ประจำโรงเรียนที่ตั้งอยู่ตรงทางเข้า อธิษฐานจิตบอกท่านว่านี่เป็นการสอบวิชาสุดท้ายแล้ว ขอกราบลา

อีกสองวันต้องเข้าอบรมเข้มวิชาประสบการณ์วิชาชีพไทยดีศึกษา นานถึง 5 วัน 4 คืน ที่ มสธ. หลังจากนั้นจะได้เดินหน้าประสบการณ์ชีวิตของตัวเองต่อไปตามที่วาดหวังไว้

เหนเขาเรียกร้องกันนัก ทั้งๆ ที่หลายๆ อย่างมันเปนเรื่องของจารีต ประเพณี วัฒนธรรม จริยธรรม คุณธรรม มโนธรรม พอเหนว่าความเสื่อมเริ่มมาเยืยนจึงจินตนาการไปว่าการบัญญัติไว้เปนลายลักษณ์อักษรคงเปนที่สุดแห่งการแก้ไขปัญหา

ทุกวันนี้การใช้ภาษาไทยกรุงเทพเป็นภาษาราชการเหนได้ว่า แม้แต่ผู้ประกาศของเนชั่นเอง ก็ยังพูดไม่ชัด พูดผิดความหมาย ใช้คำที่ไม่เหมาะสมพูด ของสถานีอื่นทั้งโทรทัศน์และวิทยุไม่ต้องพูดถึง หาถูกต้องได้น้อยมากจนแทบไม่มีเหลือ น่าจะเปนการดีที่เมื่อบัญญัติให้ภาษาไทยเปนภาษาประจำชาติแล้ว คงจะทำให้การใช้ภาษาไทยนั้นถูกต้องเหมาะสมยิ่งขึ้น

ไม่ต้องสนใจว่ากาลข้างหน้าจะเกิดเหตุเช่นไรขึ้น ไม่ต้องเหนเปนสำคัญว่าวิธีการหรือแผนการใดจำเป็นต่อการทำให้ภาษาไทยที่ไพเราะถูกต้องกลับคืนมา ขอเพียงแค่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญเท่านั้น ปัญหาทั้งปวงจะเปนที่สุดโดยพลัน

น่าจะดี…

อ่านหนังสือพิมพ์มติชน ฉบับวันนี้

นิธิประชด “พุทธคามรามเทพ”

นายนิธิ เอียวศรีวงศ์ นักวิชาการอาวุโสประจำมหาวิทยาลัยเที่ยงคืน กล่าวว่า ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อเรียกร้องให้บรรจุพระพุทธศาสนาในรัฐธรรมนูญ ถ้าหากศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติและมีความหมายจริง อยากถามว่าคนที่เสนอจะทำอะไร และถ้าการเสนอให้ใส่ไว้แต่ไม่ได้มีความหมายจริงจะใส่ไว้ทำไม ถ้าเพื่อความโก้อย่างเดียวก็ไม่ต้องใส่ เพราะหากเป็นคนคริสต์ มุสลิม หรือศาสนาอื่นๆ คงจะรู้สึกทันทีว่าความเป็นเจ้าของชาติของตัวเองมีน้อยลง

นายนิธิกล่าวว่า พระที่ออกมาเคลื่อนไหวนั้น ส่วนใหญ่อาจตกเป็นเครื่องมือซึ่งไม่ได้หมายถึงการเมือง เพราะการเมืองเป็นเรื่องปกติที่อยากหาแนวร่วม แต่ที่น่าเศร้าคือเอาเข้าจริงๆ พระรู้เรื่องพระพุทธศาสนาจริงหรือไม่ เพราะหลังๆ มานี้รู้สึกว่าพระจะเน้นเรื่องการใช้ความรุนแรง เช่น พระภาคใต้บอกว่าให้จัดการกับแนวร่วมภาคใต้ให้เด็ดขาด ยิ่งเมื่อรวมกับกระแสจตุคามรามเทพ ก็น่าจะใส่ในรัฐธรรมนูญไปเลยว่าศาสนาประจำชาติคือ “พุทธคามรามเทพ” เพราะคนไทยถือผีไม่ได้ถือพุทธ

อาจารย์นิธิ พูดได้ถูกใจมากเลยครับ

วันนี้ไปซื้อของที่แมคโคร เพราะเดินกันจีวรปลิวเลยครับ ไม่ทราบว่าสมควรหรือไม่ “พระเดินห้าง” นี่เห็นเยอะมากเลยครับ เคยเห็นพระให้โยมซื้อของกินในซุปเปอร์ โอ้โฮ…อยากจะจับสึกเสียตรงนั้นเลย

ถ้าอยากจะบรรจุไว้ในรัฐธรรมนูญ ขอให้ออกกฏหมายลูกจัดการพระนอกรีตให้หมด ถึงเวลาชำระวงการสงฆ์เสียที ไม่ใช่เอาแต่เรียกร้อง แต่ขอให้เสนอแผนปฏิบัติงานระยะสั้น ระยะยาวมาให้ประชาชนพิจารณาด้วยว่าจะจัดการพระนอกรีตอย่างไร

เอวัง…