สัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มเดินได้เร็วขึ้นและเดินได้ทุกเช้า นอกจากฟ้าฝนจะเป็นใจแล้ว ร่างกายก็พร้อมมากขึ้น เร่งความเร็วได้มากขึ้น สนุกกับการเดินได้ด้วยลูกเล่นของไนกี้พลัสที่สามารถเลือกเพลงหนึ่งเพลงเป็นพาวเวอร์ซองไว้กระตุ้นยามที่เริ่มเดินช้าลง

พฤติกรรมการกินยังไม่ต่างจากเดินไปนัก แต่พบว่าอาการท้องอืดอาหารไม่ย่อยชักจะเผลงฤทธิ์มากขึ้น จนบางคืนต้องตื่นขึ้นมาเพราะอึดอัด จากนั้นก็พาตัวเองไปยังสุขา ที่แย่คือพฤติกรรมกลับหลัง แทนที่จะหยุดปากเพื่อให้ท้องทำงานไปจนกว่าจะหายอืด กลับงุ่นง่านหาอะไรใส่เข้าไป เพียงเพื่อให้คลายความกังวล ผลที่ได้กลับกลายเป็นไม่มีอะไรดีขึ้นเสียอย่างนั้น ตัวการสำคัญที่หมายหัวไว้คือกาแฟเย็นตอนสายๆ จึงต้องเริ่มหยุดไว้ก่อนเพื่อดูอาการ พบว่าดีขึ้นบ้าง จึงต้องพึ่งขมิ้นชันแคปซูล น้ำขิง และผองเพื่อนเข้าเสริมทัพ หวังว่าธรรมชาติจะบำบัดอาการได้เอง

เช้านี้ก่อนชั่งน้ำหนักก็หวั่นใจอีกเช่นเคย เพราะมื้อเย็นวานเริ่มตอนเกือบสองทุ่มแล้ว เพราะกว่าจะกลับถึงบ้านก็ราวๆ นั้น หลังอาหารก็เสริมวิตามินซี และยาลดไข้แก้ปวดกันไว้ก่อน เพราะรู้สึกตะหงิดๆ หลังจากที่ตากฝนในช่วงเย็นวาน แต่การนอนเมื่อคืนดีมาก เดินขึ้นตาชั่งเช้านี้ได้ความว่าลงมาเหลือเก้าสิบสองกิโลเช่นเดียวกับครั้งก่อนที่จะต้องหยุดพักการเดินไป

เป้าหมายที่ตั้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนที่ว่าจะเดินให้ได้เร็วกว่าสิบนาทีห้าสิบวินาทีภายในการเดินสิบครั้ง พอใส่ข้อมูลไปได้เว็บของไนกี้พลัส กลับกลายเป็น ภายในเวลายี่สิบแปดวันหรือสี่สัปดาห์ จะเดินให้ได้เร็วกว่าสิบนาทีห้าสิบวินาที สิบครั้ง นั่นคือระบบจะประมาณการว่าเราสามารถเดินได้ถึงเป้าหมายแล้วกี่ครั้ง เร็วกว่าเวลาที่ควรเป็นหรือไม่ และแสดงผลออกมาให้

นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันสนุกๆ ที่เข้าร่วมกันอยู่คือใครเดินถึงสองร้อยห้าสิบกิโลก่อนชนะ และใครเดินให้ไกลที่สุดภายในเก้าสิบสองวันชนะ รายการหลังนี้มีเป้าหมายเพื่อจะแข่งกันว่าเดินแล้วจะลดน้ำหนักได้มากน้อยเพียงใด เพื่อนๆ สมาิชิกก็พูดคุยแนะนำกัน ถึงวันนี้ยังรั้งตำแหน่งที่สามอยู่ทั้งสองรายการ

จากนี้ไปได้เป้าหมายใหม่แล้วว่า จะลดน้ำหนักให้ได้เดือนละหนึ่งกิโลกร้ม เพื่อนสมาชิกในรายการแข่งขันก็แนะนำ อาจารย์ด้านโภชนาการก็แนะนำว่า อัตราเร็วในการลดน้ำหนักเท่านี้เหมาะสมแล้ว อย่าให้ลดเร็วเกินไปเลย ให้ลดแล้วลดจริงๆ จะดียิ่งกว่า

วันนี้วันดี เป็นวันเริ่มต้นเดือนใหม่พอดิบพอดี เป็นวันเริ่มต้นครึ่งปีหลังของปีนี้ สมควรที่จะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ในชีวิตเช่นกัน

เมื่อเช้าวันพฤหัสฯ ได้เวลาที่จะต้องขยับแข้งขยับขาเดินอีกครั้ง หลังกจากประเมินแล้วว่าพอจะเดินไหว ไม่ถึงกับเดินไม่เป็นแนว ก็เริ่มกลับมาเดินช้าๆ แต่ยืนระยะเวลาให้ได้หนึ่งชั่วโมง ตามด้วยเช้าวันศุกร์อีกวัน ระหว่างเดินก็สังเกตได้ว่าเชือกที่เป็นราวตากผ้ามันหย่อนลงมาระหัวเวลาเดินผ่าน คิดในใจว่าวันสองวันนี้คงได้คลายแล้วผูกใหม่ ใกล้เที่ยงก็ได้รับโทรศัพท์จากที่บ้านว่าต้นมะม่วงที่ถูกเชือกเป็นราวตากผ้านั้น ค่อยๆ ล้มลงตัวมา เผยให้เห็นแกนในของต้นที่เป็นอาหารของปลวกที่กัดกินมานาน ดีที่ใต้ต้นมะม่วงอายุสามสิบกว่าปีนี้มีม้าหินชุดสำคัญที่เห็นมาตั้งแต่เกิดวางอยู่ ทำให้พนักพิงของม้ายาวตัวหนึ่งเป็นตัวช่วยค้ำยันไว้ไม่ให้ลำต้นล้มลงมาฟาดศาลพระภูมิ ไฟรั้วจะเสียหาย แต่มันก็ขวางประตูหน้าบ้านไว้จนไม่สามารถถอยรถเข้าได้

เดือดร้อนแม่ที่ต้องรีบลงจากรถเพื่อหาเบอร์โทรศัพท์ของคนที่เขตบางพลัดให้มาช่วยที เบอร์นี้พี่เขาให้ไว้ครั้งก่อนที่มาช่วยขนลำต้นของมะม่วงต้นเดียวกันนี้อีกลำหนึ่งที่ต้องตัดทิ้งไปก่อนหน้า เพราะเห็นแล้วว่ายืนต้นตายอยู่ กลัวว่าจะหักลงมาเองเหมือนกัน ไม่นานสามคนก็มาช่วยกันทอนลำต้นสดที่ขวางอยู่จนสามารถถอยรถเข้าบ้านได้ วันรุ่งขึ้นจะมาพร้อมเครื่องมือชุดใหญ่เพื่อตัดมะม่วงต้นนี้ทั้งหมด พร้อมขอเบิกก่อนห้าร้อย

เช้าวันเสาร์ก็ตื่นมาพร้อมฝนพรำๆ ถึงเวลาที่ต้องใส่บาตรประจำสัปดาห์หลังจากที่ว่างเว้นไปสองสัปดาห์เพราะเดินไม่ไหว เดินกระเผลกๆ กางร่มออกไป เช้านี้จึงไม่ได้เดินออกกำลัง ทั้งที่เมื่อคืนนอนเอาแรงเตรียมไว้ เพราะรู้ว่าหลังจากตัดต้นมะม่วงแล้วก็ต้องเก็บกวาด เที่ยงหน่อยๆ คณะคนชุดเขียวจากเขตบางพลัดก็มากับรถหกล้อสีเหลืองคันใหญ่ “งานนี้ต้องการเลื้อยไฟฟ้า” หัวหน้าบอก หลังจากตกลงราคากันได้ คนหนึ่งต้องเรียกรถเครื่องไปเอาเครื่องมือ ส่วนที่เหลือก็ลงมือ ตัด ตัด และก็ตัด ราวๆ สองชั่วโมง ก็ขนขึ้นรถหกล้อสีเหลืองคันนั้นไปจนหมด นอกจากน้ำเย็นกระติกไม่เล็กไม่ใหญ่แบบเติมไม่อั้น ก็คือธนบัตรนับได้สามพันห้าร้อยบาทขาดตัวตามที่ตกลงกันไว้

งานเก็บกวาดคร่าวๆ เริ่มขึ้นก่อน เพราะยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน นั่งพัก นอนพัก อีกสักหน่อยแล้วก็ลุกขึ้นมาเก็บกวาดอีกรอบราวๆ สี่โมงเย็น เพื่อให้เสร็จก่อนจูมงจะมา

ได้ออกกำลังกายไปในตัวนั่นเอง เช้านี้ผลของการชั่งน้ำหนักจึงลงมาได้เกือบเท่าเดิมที่เก้าสิบสองกิโลครึ่ง ก่อนจะออกไปเดินเบาๆ หนึ่งชั่วโมงตามที่ตั้งใจไว้

ช่วงหนึ่งของเช้านี้ รู้สึกได้ว่าอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าซ้ายยังคงอยู่ มีจังหวะหนึ่งที่กำลังจะวางเท้าลงเิกิดสะบัดข้อเท้านิดหน่อย ก็เจ็บแปร๊บขึ้น นี่เองที่ไม่ควรจะฝืนเร่งความเร็วขึ้นไป เดินให้กล้ามเนื้อฟื้นตัวก่อนจะดีกว่า เมื่อวานจึงคิดตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะเดินให้ถึงความเร็วสิบนาทีห้าสิบวินาทีต่อกิโลให้ได้ภายในการเดินสิบครั้ง มาดูกันต่อไป

ส่วนการแข่งขันในเดือนที่ผ่านมาสามรายการจบลง มีรายการหนึ่งเกือบจะได้เหรียญทอง เพียงแต่วันสุดท้ายลำดับที่สามมาเร่งแซงจนคว้าไป เฉือนกันเพียงปลายจมูก

หลังการเดินหนึ่งชั่วโมง รู้สึกปวดเมื่อยตามลำตัวอยู่เหมือนกัน ใจหนึ่งสงสัยว่าทำไมร่างการถึงได้ทรุดโทรมในเวลาสั้นๆ นี้ได้ อีกใจหนึ่งก็พยายามคิดระลึกอดีตว่าเคยไปทำกรรมอะไรที่เบีบดเบียนขาซ้ายผู้อื่นไว้หรือเปล่า เพราะขาข้างนี้มีกรรมตามสนองหลายครั้งหลายครามากมายจริงๆ

นับตั้งแต่วันอังคารที่แล้วถึงวันนี้ก็สิบสามวันแล้วกับการกลับมาของโรคเก๊าต์กำเริบ เจ็บป่วยครานี้ผมพยายามใช้ยาให้น้อยที่สุด หากเป็นเมื่อก่อนผมคงอัดยาทุกมื้อตั้งแต่เช้า กลางวัน เย็น และก่อนนอน เพื่อให้หายโดยเร็วจะได้กลับไปปฏิบัติงานได้ นั่นเป็นหลักคิดที่ห่วงแต่งาน ไม่ได้ห่วงว่าร่างกายต้องการอะไรมากกว่านั้น ถึงได้ส่งสัญญาณออกมา

ผมรู้ตัวแล้วว่าร่างกายต้องการวิถึชีวิตที่ปราศจากมลพิษ ทั้งมลพิษจากอากาศ อาหาร และอารมณ์ ต้องเป็นวิถีชีวิตที่ยึดหลัก “กินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน” จริงแล้วผมเข้าใจวลีนี้ตั้งแต่ไปฝึกภาคสนามในการเรียนรักษาดินแดนปีสี่ แต่การเข้าถึงวิถีชีวิดแบบนั้น ไม่สามารถทำได้เพียงชั่วลัดนิ้วมือ พูดไปก็เหมือนแก้ตัว

รอบๆ ข้อเท้าผมดีขึ้นจากอาการบวมตุ่ยแล้ว แต่กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นภายในนั้นยังรู้สึกเจ็บอยู่ ยังไม่สามารถเดินออกกำลังได้ ทำให้การแข่งขันหลายรายการที่ร่วมอยู่ต้องรอต่อไป แถมมีการแข่งขันใหม่ถึงสองรายการส่งเทียบเชิญมาเรียบร้อยแล้ว เดือนหน้าเจอกันแน่นอน

เช้านี้เดินขึ้นตาชั่งแบบแกนๆ เพราะใจหนึ่งก็ยังกลัวว่าที่นั่งๆ นอนๆ มาตลอดสัปดาห์นั้นจะได้ผลคือน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นเป็นของสมนาคุณ ปรากฏว่าเข็มตาชั่งวิ่งเล่นอยู่แถวเก้าสิบสามกิโลครึ่ง ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย

หวังว่าภายในไม่กี่วันนี้จะได้เริ่มออกเดินเบาๆ ได้บ้างแล้วเพราะไม่อยากทิ้งเพื่อนๆ นักเดินและวิ่งทั้งในเมืองไทยและทั่วโลกไปเลยจริงๆ

ถึงกาลเหตุปัจจัยหลายหลากมาบรรจบกัน ผลมากมายจึงปรากฏขึ้น สัปดาห์ที่ผ่านมาเดินออกกำลังได้เพียงสองวันก็ต้องเป็นอันหยุดกิจอันสำคัญนี้ไปเลย

เช้าวันอังดาร ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเจ็บที่เหนือตาตุ่มข้างขาซ้ายด้านนอก เป็นอาการเริ่มต้นของคนเป็นเก๊าต์ ทีแรกก็คิดว่าอาการยังไม่หนักมากวันเดียวก็คงหายไป วันรุ่งขึ้นก็ยังไม่หาย แต่มีกิจธุระต้องออกไปปฏิบัตินอกบ้าน กลับมาอาการแย่ลงอย่างเห็นได้ชัดในตอนเย็น

ที่มุมปากด้านขวาก็เกิดแผลปากนกกระจอกขึ้นมาอีก จึงสงสัยว่าเราขาดวิตามินบีตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะระวังเรื่องนี้มานานแล้ว ลองค้นข้อมูลในโลกไซเบอร์ดูก็ได้ความรู้เพิ่มเติมว่า อาการดังกล่าวสามารถเกิดด้วยไวรัสชนิดเดียวกับที่เป็นสาเหตุของเริมได้เหมือนกัน ไม่ใด้เป็นเพราะขาดวิตามินบีเสมอไป

เริมที่ริมฝีปากผมจะกำเริบก็ต่อเมื่อร่างกายอ่อนล้าจนถึงขีดหนึ่ง ภูมิชีวิตตกต่ำขนาดนั้นแล้วเจ้าเชื้อไวรัสตัวนี้จะฉวยโอกาสสำแดงฤทธิ์ขึ้น นี่เป็นสัญญาณสำคัญของร่างกายที่สื่อออกมาให้พิจารณาว่าต้องมีความผิดพลาดในการดำเนินชีวิตในช่วงที่ผ่านมาแน่นอน

ส่วนอาการปวดบวมจากโรคเก๊าต์นั้น เป็นเพราะผมเองไม่ได้ควบคุมอาหารจำพวกสัตว์ปีกและพืชผักบางชนิดอย่างเคร่งครัดมากนัก ผมเน้นไม่กินหน่อไม้และเครื่องในสัตว์เป็นหลัก ข้อเท้าผมส่งสัญญาณตั้งแต่ไปอบรมประสบการณ์ไทยคดีที่มสธ. แล้ว เพราะที่นั่นมีทั้งไก่ทั้งหน่อไม้ฝรั่ง จนวันท้ายๆ ต้องเลี่ยงไปกินอย่างอื่นก่อนที่จะเกิดปัญหาจนเป็นอุปสรรคในการอบรม

จนกระทั่งอยู่ๆ ผมก็คิดถึงปลาช่อนลุยสวนของร้านอาหารกรีนลีฟแถวกรมอู่ทหารเรือ จึงนึกอยากกินแม่งคำขึ้นมาเป็นประมาณ หลังจากที่เตรียมเครื่องเคราทั้งหลายพร้อมแล้ว เย็นวันจันทร์ที่ผ่านมา ผมจึงแทนอาหารมื้อเย็นด้วยเมี่ยงคำที่ใช้ใบชะพลูเป็นตัวห่อ ด้วยความคิดว่าไปว่าใบชะพลูนี้ดี มีแร่ธาตุวิตามินมากมาย แต่ลืมนึกไปว่าใบชะพลูเองก็มีสารพิวรีนที่เป็นสารตั้งต้นของกรดยูริกในร่างกายอยู่ไม่น้อยเลย และที่ผ่านมาก็ไม่เคยเป็นอะไรจากการกินเมี่ยงคำเลยแม้แต่ครั้งเดียว แถมด้วยกุ้งแห้งและถั่วลิสงที่เป็นเครื่องประกอบ และถั่วเขียวต้มน้ำตาลของหวานคู่ครัว เหล่านี้ล้วนไม่เหมาะสำหรับคนเป็นโรคเก๊าต์

หลักจากเอร็ดอร่อยในเมี่ยงคำมื้อเย็น ระดับกรดยูริกคงถึงประมาณจึงเริ่มแผลงฤทธิ์จนถึงวันนี้ก็ยังไม่หาย แต่ยังเหลือข้อสงสัยว่าอะไรที่เป็นสาเหตุของภูมิชีวิตที่ตกต่ำจนได้ปากนกกระจอกเป็นของแถมในครานี้

พอไม่ได้เดินออกกำลังกายมาหลายวัน เช้านี้ชั่งน้ำหนักจึงได้ผลเป็นเก้าสิบสี่กิโลโดยพลัน นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า น้ำหนักที่ไม่ยอมลงเสียทีเป็นเพราะสมดุลย์ของการเติมและการใช้พลังงานในช่วงเดือนที่ผ่านมานั้นเป็นจริง พอขาดการใช้พลังงานไป น้ำหนักก็พุ่งขึ้นโดยธรรมชาติ เพราะเหลือพลังงานส่วนเกินอยู่ วิถีชีวิตที่ผ่านมายังไม่น่าพอใจนัก

ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะหายจากอาการนี้เมื่อไหร่ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าหายแล้วจะเดินได้มากน้อยเพียงใด กลัวว่าข้อเท้าซ้ายจะยังไม่แข็งแรงดีพอ คงต้องวางแผนเสริมสร้างภูมิชีวิตไปพร้อมกับการเสริมสร้างสมรรถนะของร่างกายไปด้วยกันเลยในคราวเดียว

ไม่หดหู่แม้เช้านี้จะชั่งน้ำหนักได้เท่าเดิมอีกครั้ง ขึ้นลงตาชั่งอยู่สามสี่รอบ เข็มวัดก็ทำท่าจะวิ่งเกินเก้าสิบสองกิโลไปเสียฉิบ ไม่ชั่งดีกว่า เข้าใจว่าปรากฏการณ์นี้เป็นเพราะปริมาณการใช้พลังงานในวิถีชีวิตปกติประจำวันยังไม่ขาดทุน ทำให้น้ำหนักตัวยังไม่เปลี่ยนแปลง ต้องทำให้ขาดทุน จึงจะได้ผลเป็นน้ำหนักตัวที่ลดลง …แหมพล่ามแต่ทฤษฎีอยู่นั่นแหละ

ต้นตอของปัญหาน่าจะมาจากพฤติกรรมการกินของเราเองนี่แหละ การกินจุบจิบหลังมื้อเย็นยังเป็นเรื่องที่หักห้ามใจได้ยากเสียเหลือเกิน ต่อแต่นี้ไปต้องทำให้ได้ และต้องควบคุมปริมาณอาหารในมื้อหลักด้วย ไหนจะเป็นมื้อรองตอนบ่ายอีก ดูกันว่าจะได้เรื่องไหม

หลังจากที่ได้เริ่มฝึกท่าลุกนั่งตามคำแนะนำของคุณเรียวตลอดทั้งสัปดาห์ สองวันแรกก็รู้สึกเมื้อยล้ากล้ามเนื้อขาอ่อนด้านหน้าเป็นประมาณ แต่ก็ยังยึดหลัก “ไม่ฝืน อย่าไหว” ไว้ในใจ มุ่งมั่นปฏิบัติต่อมาทุกวันก่อนเดินและหลังเดิน ครั้งละสองชุด ชุดละสิบครั้ง พอกรดแลคติกหมดไปจากกล้ามเนื้อ ก็จะได้ความรู้สึกในกล้ามเนื้อนั้นว่ามีอยู่จริงๆ มาเป็นผลตอบแทน

ทำให้เข้าใจว่า การเดินในอดีตที่ใช้การเกร็งน่องออกแรงและใช้เท้าจิกพื้นเพื่อส่ิงตัวเองออกไปข้างหน้านั้น เมื่อถึงจุดหนึ่งก็จะพบกับทางตัน ไม่สามารถเพิ่มความเร็วในการเดินขึ้นไปได้อีก จนกระทั่งต้องใช้ตัวช่วยเช่นเพลงที่มีความเร็วจังหวะสูงๆ ระดับหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหรือหนึ่งร้อยแปดสิบบีทต่อนาทีมากระตุ้นอารมณ์ ไปจนถึงกับต้องใช้การบิดตัวและแกว่งแขนข้างลำตัวเพื่อส่งร่างกายออกไปข้างหน้า เป็นการเดินขั้นพื้นฐานของมนุษยชาติ

หลังปฏิบัติท่าลุกนั่งจนรู้สึกถึงกล้ามเนื้อขาอ่อนด้านหน้าแล้ว จึงใช้การกำหนดไปที่กล้ามเนื้อมัดนี้ให้ยกขาก้าวเดินออกไปแทน ผลที่ได้ก็คือความเร็วที่ใกล้เคียงกับความเร็วสูงสุดที่เคยทำได้ แต่ครั้งนี้ไม่มีอาการปวดเกร็งกล้ามเนื้อมัดต่างๆ ทั่วตัว ไม่มีอาการปวดเมื่อยล้าที่ฝ่าเท้าและน่อง มาเป็นผลข้างเคียงแต่อย่างใด นับได้ว่านี่เป็นการฝึกการเดินใหม่ในระดับที่สูงขึ้นไปอีกขึ้น

หลังจากที่ลองที่บ้านได้ผล ก็ต้องไปลองที่สวนสมเด็จฯ ได้ผลเช่นกัน

ทำให้สถิติของสัปดาห์ที่ผ่านมามีพัฒนาการในทางที่ดีขึ้น

ส่งให้ผลการร่วมแข่งขันกันผู้คนรอบโลกดีขึ้นไปด้วย

อย่างที่เคยกล่าวไว้ การแข่งขันนั้นเข้าร่วมเพื่อจะได้มีแรงจูงใจในการออกกำลังได้สม่ำเสมอ ผลที่ต้องการจริงๆ คือลดน้ำหนักตัวลงให้ได้ การหัดเดินครั้งใหม่นี้จะช่วยให้เพิ่มความเร็วในการเดินได้แล้ว ที่เหลือก็คือการควบคุมการกินของตัวเองให้ได้ผลเช่นกัน

ปล. หากสังเกตดีๆ จะพบว่ามีหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาที่รายการด้านขวามือนี้ เป็นหน้าที่รวบรวมข้อมูลการเดินเอาไว้ …เชิญทัศนา