November Rain

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาดันมีฝนตกลงมาในกรุงเทพฯ จึงระลึกถึงเพลงนี้ขึ้น ตามเนื้อหาของเพลงนี้ฝนที่ตกในเดือนนี้จะเย็นเฉียบแทงเข้าไปที่หัวใจ แต่ในกรุงเทพกับร้อนราวกับหน้าร้อนก็ไม่ปาน ธรรมชาติวิปริตเพราะน้ำมือคนนี้แหละ

November Rain

Artist: Guns N’ Roses
Album: Use Your Illusion I
Year: 1991

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin’ when I hold you
Don’t you know I feel the same
‘Cause nothin’ lasts forever
And we both know hearts can change
And it’s hard to hold a candle
In the cold November rain
We’ve been through this such a long long time
Just tryin’ to kill the pain
But lovers always come and lovers always go
An no one’s really sure who’s lettin’ go today
Walking away
If we could take the time to lay it on the line
I could rest my head
Just knowin’ that you were mine
All mine
So if you want to love me
then darlin’ don’t refrain
Or I’ll just end up walkin’
In the cold November rain

Do you need some time…on your own
Do you need some time…all alone
Everybody needs some time…on their own
Don’t you know you need some time…all alone
I know it’s hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn’t time be out to charm you

Sometimes I need some time…on my
own Sometimes I need some time…all alone
Everybody needs some time…on their own
Don’t you know you need some time…all alone

And when your fears subside
And shadows still remain, ohhh yeahhh
I know that you can love me
When there’s no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
‘Cause nothin’ lasts forever
Even cold November rain

Don’t ya think that you need somebody
Don’t ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You’re not the only one
You’re not the only one

ย้อนรำลึกไปเมื่อครั้งรวมวงเล่นดนตรีกันที่ลาดกระบัง อัลบั้มนี้ก็ออกมาพอดี เพลงนี้ก็อยู่ในความพยายามที่จะแจมกัน แม้จะไม่มีความพร้อมเลย แต่เราก็เล่นกันได้จนจบบริบูรณ์ได้จริงบนเวที

หมดมุขกับมุขใหม่…กำลังใจเป็นสำคัญ

วันนี้เกือบจะไม่ได้เขียนอีกแล้ว ตั้งท่าตั้งแต่เช้า ไม่นานเน็ตล่มเสียอย่างนั้น กว่าจะมาก็เกือบเย็นแล้วนี่เอง แถมยังมีเรื่องเบื่อๆ เซ็งๆ เกี่ยวกับน้ำหนักตัวเองนี่แหละ แทบจะหมดกำลังใจแล้ว ชักจะหมดมุขแล้วนั่นไง

เช้านี้ก้าวขึ้นตาชั่งได้ผลอย่างที่คาดการณ์จนเซ็งอารมณ์ตั้งแต่เมื่อคืนว่าไม่มีทางลงไปกว่าเดิม แถมจะขึ้นไปเสียด้วย เข็มตาชั่งขึ้นไปหยุดที่เก้าสิบห้ากิโลก็รีบก้าวลงทันที ไม่สามารถทนดูไปได้นานกว่านั้นอีกแล้ว หมดกำลังใจเหมือนกันนะนี่ ไม่รู้ว่าจะใช้มุขอะไรแล้ว

หากจะไปซื้ออาหารช่วยลดน้ำหนักมาใช้ก็ยังคิดว่าหลังจากนั้นมันอาจจะขึ้นมาเท่าเดิมเพราะวิถีชีวิตเราไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร ครั้นจะเปลี่ยนวิถีชีวิตให้ใช้พลังงานมากขึ้น ก็คงจะต้องไปรับจ้างแบกปูนถึงจะได้ผลทันตาเห็น ปัญหาน่าจะอยู่ที่เมตาบอลิซึม (metabolism)

นั่นคือเตาเผาพลังงานในร่างกายเรามันมอดไปแล้ว ทำไมไปอย่างอื่นมันยังลุกโชนอยู่หล่ะ? อย่างนี้ไม่มีทางที่จะเผาเจ้าไขมันที่สะสมอยู่แบบฝากประจำไปได้เลย ฝากแล้วฝากเลยเสียด้วย

มุขใหม่ที่พอจะคิดได้ตอนนี้ก็คือเพิ่มเวลาในการเดินออกกำลังกายจาก 40 นาที่ เป็น 1 ชั่วโมง เห็นจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด หากไม่มีภาระกิจอะไรเร่งด่วน คงจะได้เห็นกันสัปดาห์ต่อไป

จากนั้นคงต้องศึกษาหาความรู้เรื่องการเร่งเจ้าเมตาบอลิซึมนี้ให้กลับมาทำงานได้อย่างเต็มสูบด้วยวิธีธรรมชาติต่างต่างนานาให้เห็นมรรคเห็นผลเป็นเรื่องเร่งด่วนอีกด้วย

ผลจะเป็นอย่างไร กำลังใจที่ถดถอยขณะนี้เป็นปัจจัยสำคัญ