เช้านี้เด้งตัวขึ้นจากที่นอนได้ตั้งแต่กริ่งแรกของนาฬิกาปลุกโดยไม่รู้สึกงัวเงียมากมายกว่าที่เคย ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็นอนตั้งสี่ทุ่มครึ่ง และหลับยาวแบบม้วนเดียวจบ แถมเช้านี้หลังดื่มกาแฟแล้วก็ไม่มีอาการเสาะท้องเหมือนเมื่อสองวันที่ผ่านมาหลังกลับมาดื่มมันอีกครั้ง คงเป็นเพราะเช้านี้ได้ลดปริมาณผงกาแฟลงด้วยหรือไรก็ไม่แน่ใจ

ดีใจที่ผลการชั่งน้ำหนักไม่กระฉูดไปกว่าเก้าสิบห้ากิโล แม้ว่านิสัยการกินจุบจิบตอนกลางคืนจะกลับมา แถมเมื่อวันพฤหัสมีการแวะไปทานบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ่น อีกทั้งตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ออกกำลังกายเลย

แต่ก็ได้เริ่มอ่านหนังสือ Body Intelligence ที่ซื้อมาตั้งนานแล้ว หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่เคล็ดลับการขจัดไขมันส่วนเกิน แต่เป็นคู่มือจิตวิทยาที่บอกให้เราเข้าใจตัวเองว่าทำไมเราจึงอ้วน แม้จะอ่านไปได้เพียงบทเดียวก็ได้ความหลายอย่าง เช่น
– หลังจากทำแบบทดสอบเรื่อง Restrain Eating พบว่าตัวเองเข้าข่าย และคนที่เข้าข่ายจะมีนิสัยกินสั่งลาเพื่อเริ่มโปรแกรมลดน้ำหนักครั้งใหม่
– ด้วยธรรมชาติของมนุษย์ เป็นธรรมดาที่กลไลการเอาตัวรอดจะทำงานด้วยการสะสมไขมัน
– ธรรมชาติระดับยีนส์ในร่างกาย มีผลต่อความอ้วน แต่เป็นผลเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังมีกลไกอื่นๆ อีกที่เป็นปัจจัยสำคัญ

หนังสือเล่มนี้บอกไว้ว่าจะช่วยให้ผู้อ่านกินอาหารตามที่ต้องการได้โดยไม่รู้สึกผิด คงหมายถึงการกินตามธรรมชาติ ไม่ใช่ตามอารมณ์ ก็คงต้องอ่านต่อให้จบ ก็จะเข้าใจความหมายได้เอง

ตอนนี้เริ่มกลับมากินแคปซูลขมิ้นชันแล้ว จะได้เข้าไปช่วยรักษาแผลในกระเพาะอาหาร นึกขึ้นมาได้อีกสาเหตุที่น่าจะทำให้กระเพาะไม่สบายก็คือ สัปดาห์ก่อนสวาปามสัปปะรดเปรี้ยวๆ ไปมาก คงกัดกระเพาะน่าดู

เริ่มกลับมากินแคปซูลอบเชยด้วยเช่นกันเพราะต้องการความต่อเนื่อง ส่วนน้ำส้มแอปเปิ้ลไซเดอร์ ก็เปลี่ยนจากดื่มผสมน้ำเปล่าก่อนอาหารเช้า-กลางวัน ก็เปลี่ยนมาเป็นเติมน้ำผึ้งเข้าไปด้วย และดื่มหลังอาหารเย็น เพราะกลัวจะเสาะท้อง

สงสัยตัวเองเหมือนกันว่าจะลดความอ้วนอย่างไรต่อไป…

เช้านี้เข้าอีหรอบเดิมอีก ต้องกลับเข้าไปนอนต่อสะสมพลังงานเสียอย่างนั้น แต่เช้านี้ผมเห็นภาพของครอบครัวที่ตั้งใจร่วมกันทำบุญตักบาตรราวกับว่าเป็นวาระสำคัญในชีวิต ก็สมควรอยู่หรอกหากเพราะพวกเองคงหาความพร้อมเช่นนั้นได้ยากนัก เทียบกับผมที่เดินออกไปใส่บาตรตั้งแต่ยังไม่สว่างในวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้มาเป็นสิบปีแล้ว เป็นกิจวัตรปกติของชีวิต ไม่ได้คิดเปรียบเทียบเพื่อเสริมกิเลส เป็นการมองภาพชีวิตที่เห็นมา

ก่อนเดินกลับเข้าไปนอน ก็ได้จัดแจงตาชั่งน้ำหนักมาสอบทานให้รู้กันไป ได้ความว่าเก้าสิบห้ากิโลไม่ผิดเพี้ยน มีสิ่งบอกเหตุมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่รู้สึกว่าเข็มขัดรัดเอวมากกว่าเดิม จากนั้นก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่สักพักเพราะการได้เดินออกไปแต่เช้าทำให้ร่างกายตื่นตัวอยู่บ้าง และการอ่านหนังสือกลับกลายเป็นยานอนหลับขนานเอกไปเสียฉิบ

สัปดาห์ที่ผ่านมามีภาระกิจที่ตั้งใจทำให้สำเร็จอยู่บ้าง คอมพิวเตอร์สองเครื่องรออยู่ให้จัดการ ติดพันจนเลิกคิดจะออกกำลังกาย กินข้าวเที่ยงเสร็จก็มาขลุกอยู่กับเครื่องตลอดบ่าย ถือว่าได้ทำงานก็แล้วกัน ไม่ได้ละเลยเพราะขี้เกียจ

แต่ร่างกายมีข้อสังเกตอย่างหนึ่งเกิดขึ้น เมื่อพบว่าท้องใส้ปั่นป่วนเอาการหลังจากมื้ออาหารที่ตามด้วยน้ำส้มแอปเปิ้ลไซเดอร์และกาแฟสด สัปดาห์ก่อนก็มีอาการลมสะสมมากมายในลำใส้ใหญ่ ที่ขนาดในนอนแล้วยังพยายามออกมาหาอิสรภาพนอกร่างกายอีก แถมยังมีอาการจุกเสียดที่ใต้ราวนมด้านขวา กลัวเหลือเกินว่าตับจะเป็นอะไรหรือเปล่า จึงตั้งใจว่าวันอาทิตย์นี้ต้องพักระบบย่อยอาหารด้วยการอด ทานแต่มะละกอ เมื่อวานจึงดั้นด้นไปซื้อถือตลาดสนามหลวง 2 เขตทวีวัฒนา ของเขาดีจริง สลับกับดื่มน้ำชาหญ้าหนวดแมวของรพ. เจ้าพระยาอภัยภูเบศร ที่เพิ่งได้ทราบข้อมูลจากอาจารย์วีณา ทาง FM 97.0 MHz ว่าจะช่วยปรับสมดุลย์ของปัสสาวะ ช่วยอาการของคนที่มีระดับกรดยูริกในเลือดหรือเป็นโรคเกาต์ได้

แต่ก่อนจะถึงวันนี้ จำเป็นต้องหยุดทานน้ำส้มแอปเปิ้ลไซเดอร์ แคปซูลขมิ้นชันและอบเชยไว้ก่อนเพื่อคุมปัจจัย แต่ยังคงวิตามินซีเอาไว้ สงสัยเช้าวันพรุ่งนี้หลังจากเลิกอด คงต้องเพิ่มวิตามินซีอีกครั้งสักหน่อย

เท่าที่ใคร่ครวญอยู่หลายวัน ก็คิดเอาเองว่าสงสัยจะเป็นโรคกระเพาะ เมื่อใดที่กลืนอาหารที่เคี้ยวหยาบๆ ก็จะเกิดอาการวูบวาบขึ้นทันที สงสัยอีกว่าจะเกิดจากการดื่มกาแฟรองท้องตอนเช้าขณะอ่านหนังสือพิมพ์หรือเปล่า มันกัดกระเพาะตอนท้องว่างๆ หรือเปล่า สัปดาห์หน้านี้คงต้องพักการดื่มกาแฟต่ออีกสัปดาห์ ทั้งๆ ที่เพิ่งซื้อกาแฟตอยตุงมาลองดื่ม อีกทั้งการเคี้ยวอาหารต้องตั้งใจเคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืนลงไป เพื่อไม่ให้กระเพาะต้องทำงานหนัก

ส่วนแผนการสำหรับสัปดาห์หน้าก็คงจะยังไม่ได้ออกกำลังกายอีก เพราะมีแผนงานมากมาย ต้องเดินทางไปหลายที่ มีแผนจะไปกินอาหารญี่ปุ่นแบบบุฟเฟต์ด้วย ต้องประกอบคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง ก็คงเลือกทำกิจเหล่านั้นให้สำเร็จก่อน ดูไปเหมือนข้ออ้างที่จะไม่ออกกำลังกายเสียจริง

ค่อยๆ วางแผนและดำเนินชีวิตไปก็แล้วกัน

และอีกอย่างหนึ่งเดินหน้าอ่านหนังสือเรียนมสธ. อย่างจริงจังได้แล้ว

เช้านี้ต้องกลับไปล้มตัวลงนอนอีกครั้งหลังจากที่ออกไปปฏิบัติกิจเสร็จ เพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ ต้องลุกขึ้นมาดูโทรทัศน์จนดึกดื่น

ก่อนที่จะเดินกลับไปยังที่นอน ก็แวะขึ้นตาชั่งเสียก่อน ตาที่พล่ามัวมองเห็นเข็มหยุดอยู่ที่เก้าสิบสี่กิโลครึ่งเหมือนเดิม

ผมยอมรับแล้วว่าวันปีใหม่นั้น มีผลต่อชีวิตผมเข้าจริงๆ แล้วคราวนี้ ไหนจะต้อง enjoy eating ในวาระสำคัญนี้ แถมยังมีความหดหู่เรื้อรังตามมาสะกิดอารมณ์อยู่เนืองๆ ทำให้ผมกลับมาหาอะไรกินตอนกลางคืนอีกครั้ง ผมเสียใจมากกับเรื่องนี้ แต่ก็ต้องใช้ความพยายามในการตั้งหลักกันใหม่อยู่เหมือนกัน

ยังดีที่วันพฤหัสกับวันเสาร์ยังสามารถบังคับต้วเองให้ออกกำลังได้บ้าง เริ่มตั้งแต่เดิน ตามด้วยลุกนั่งและยกน้ำหนักตามเคย น่าจะช่วยได้บ้าง

เรื่องอารมณ์นี้ค่อนข้างสำคัญ ผมเข้าใจแล้วว่านักดนตรีที่ติดเหล้าหรือมีอาการ Manic Depression นั้นเป็นอย่างไร ขณะที่ผมเองสามารถกำหนดสติได้บ้างเป็นครั้งคราว ก็น่าจะได้มรรคได้ผลเพื่อจะนำพาชีวิตไปสู่วิถีแห่งสุขภาพดีได้เหมือนกัน

จงพยายามต่อไป…