เช้านี้ตื่นขึ้นมาต้องลุ้นกับน้ำหนักตัวเองมากกว่าลุ้นชื่อนายกคนใหม่เสียอีก ก็เพราะอะไรก็ไม่รู้ทำให้ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี้รู้สึกเจริญอาหารเหลือเกิน สงสัยจะเหลิงเสียมากกว่า เนื่องจากเห็นว่าอาทิตย์ที่แล้วน้ำหนักลงมากต่ำกว่าเก้าสิบห้ากิโลแล้ว เช้านี้ชั่งอีกก็ได้ผลไม่ต่างไปจากนั้น ขึ้นลงตาชั่งอยู่ตั้งหลายเที่ยว เข็มมันทำท่าจะแต่เลยเก้าสิบห้าเสียอย่างนั้น

ความเศร้าและหดหู่มาเยือนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายในบัดเดี๋ยวนั้น

ช่วงคืนวันอังคารและคืนวันพุธที่ผ่านมามีเหตุการณ์น่าสนใจเกิดขึ้น หลังจากที่แปรงฟันหลังมื้อเย็นแล้ว ตั้งแต่ก่อนเข้านอนจนนอนไปได้พักหนึ่งมีอาการเหมือนจะมีกรดในกระเพาะอาหารออกมาปั่นป่วน เท่าที่สังเกตก็ไม่น่าจะใช่กรดสักเ่ท่าไหร่ หรือนี่เป็นอาการถอนของนิสัยชอบกินจุบจิบในเวลากลางคืน นับถึงวันนี้ก็ได้หนึ่งเดือนเต็มแล้วที่ละมื้อดึกได้ จะมีบ้างก็เป็นน้ำสัปปะรดนิดหน่อยหรือไม่ก็แก้วมังกรสามสี่ชิ้น

ต้องรักษานิสัยนี้ไว้ให้ได้ นี่เป็นเรื่องสำคัญมาก

วันศุกร์ที่ผ่านมามีจดหมายจากอาหารลดน้ำหนักที่ผมเคยทานแจ้งมาว่ากำลังจะจัดรายการลดราคาเป็นพิเศษ แหม! ช่างเย้ายวนใจเสียนี่กระไร ราคาลงมาถูกกว่าอีกยี่ห้อหนึ่งที่ต้องทานเป็นเดือนถึงจะลดเท่ายี่ห้อนี้ที่ใช้เวลาเพียงอาทิตย์เดียว นั่งมองไป อยากกันเงินไปถอยไอพ็อดนาโนอยู่เหมือนกัน อีกใจก็อยากหาตัวช่วยในการลดน้ำหนักโดยเร็ว คิดไม่ตก ต้องพักไว้ก่อน คิดมากเดี๋ยวเครียดแล้วต้องหาของกินอีก

ที่แน่ๆ มีคำคมของคนจีนอยู่ว่า “จงกินเพียงครึ่งอิ่ม” หมายความว่าอย่ากินให้พุงกาง เพราะนอกจากจะทำให้อ้วนแล้ว มันเสียเวลาหลังมื้ออาหารนั้น ไม่มีสมาธิทำอะไร เพราะกระเพาะกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อย่อยอาหารนั้น สมควรนำมาปฏิบัติให้เกิดมรรคเกิดผล หลังจากที่สามารถละมื้อดึกได้แล้ว

ต้องมุ่งมั่นทำให้ได้

เช้านี้ยากลำบากมากที่จะพาตัวเองออกจากที่นอน อากาศเช้านี้ช่างเย้ายวนใจให้นอนต่อได้อีกนาน แต่ด้วยกิจวัตรที่สำคัญกว่านอน จึงต้องรีบปฏิบัติ

เสร็จเรียบร้อยก็พร้อมจะขึ้นเขียง เอ้ย…ขึ้นตาชั่งประจำสัปดาห์ ผลออกมาก็คือเข็มชี้ไม่ถึงเก้าสิบห้ากิโลแล้ว ล่าสุดก็สามารถรัดเข็มขัดได้กระชับขึ้น นี่เป็นตัวชี้วัดแบบง่ายตัวหนึ่งที่ใช้อยู่

หลังจากเริ่มนับหนึ่งใหม่ ก็เดินหน้าน้ำส้มแอปเปิ้ลไซเดอร์ก่อนอาหารเป็นอันดับแรก หลักๆ ก็จะได้มื้อเช้าและกลางวัน เพราะพยายามเบาอาหารมื้อเย็นให้มากที่สุดไปด้วยในตัว แต่บางวันก็เอาไม่อยู่ สองวันล่าสุดนี้รับเป็นสลัดเลย

คืนวันอังคารหลังจากอ่านหนังสือเสร็จ จึงเปิดโทรทัศน์ดูก็เป็นอันต้องเกาะติดสถาณการณ์ทั้งโทรทัศน์ วิทยุ อินเตอร์เน็ตไปพร้อมๆ กันเลยทีเดียว กว่าจะได้นอนก็ตีสองครึ่ง ท้องที่ร้องเพลงมาร์ชรับอยู่นั้นก็ดลใจเหมือนกันให้สนองภาษิตที่ว่า “กองทัพเดินด้วยท้อง” แต่นี่ไม่ได้เดินไปไหนสักหน่อย

ในที่สุดก็เข้านอนได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ เอ้ย…ไม่ต้องเติมอะไรใส่กระเพาะอาหาร ทำได้ดีพอควร รู้สึกได้เลยว่าสัปดาห์นี้ ความจุของกระเพาะอาหารลดลง

แต่จุบจิบระหว่างมื้อกลางวันกับมื้อเย็นยังมีอยู่ ค่อยๆ สังเกตและปรับปรุงไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน เดินหน้าเต็มตัว