พอจะเริ่มเดินไปได้ก็พยายามรักษาระยะการก้าวเพื่อให้คืบหน้าไปได้อย่างต่อเนื่อง จนผ่านไปครึ่งเดือนก็สามารถสะสมระยะทางได้ครึ่งหนึ่งของเป้าหมายได้แล้ว ถือว่าน่าพอใจไม่น้อย

ความตั้งใจที่จะวิ่งตอนเย็นด้วยอีกรอบ การณ์กลับกลายเป็นเรื่องไม่น่าอภิรมย์เสียเท่าไหร่นัก เพราะหน้าร้อนเคลื่อนเข้าสู่บ้านเราเต็มที่แล้ว พื้นปูนหน้าบ้านที่ใช้วิ่งตอนเช้า พอตกเย็นก็ได้สะสมความร้อนไว้จนอิ่มหนำเสียแล้ว แดดแรงๆ ของเมืองไทยหน้าร้อนไม่เคยปราณีใคร ส่งผลให้ขณะวิ่งไปก็ต้องดูดซับไอร้อนที่คายออกจากพื้นปูนไปด้วยเช่นกัน แม้จะวางแผนการวิ่งไว้เพียงห้ากิโล เพียงเลยครึ่งทางได้ไม่นาน ร่างกายก็ออกอาการเปลี้ยกว่าตอนเช้าที่วิ่งไกลกว่าเสียอีก

อย่างไรก็ดี สัปดาห์นี้ก็สามารถเก็บระยะเติมที่ขาดไปในสัปดาห์ก่อนได้ด้วยเหมือนกัน

เรื่องต่อมาก็คือสภาพของรองเท้าวิ่งที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาตั้งแต่เริ่มใช้ไนกี้พลัสไอพ็อด ถึงวันนี้ใกล้จะครบสองปี สะสมระยะทางมาเกือบสี่พันกิโลเมตรแล้ว ที่สึกหรอไปมากก็คือพื้นด้านนอกโดยเฉพาะด้านส้นเท้าที่ต้องรองรับน้ำหนักขณะวิ่ง เป็นภาระหนักหน่วงตลอดมา สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมานี้จึงเป็นช่วงที่ต้องค้นหารองเท้าคู่ใหม่เพื่อภารกิจสำคัญในอนาคต

แรกทีเดียวก็คิดว่าจะเปลี่ยนเมื่อครบเวลาสองปี แต่สิ่งที่สังเกตพบแต่เนิ่นๆ ก็คือสภาพร่างกายเมื่อเริ่มวิ่ง รู้สึกได้ว่าเมื่อยที่ส้นเท้ากว่าที่เคย ต้องวิ่งไปเลยครึ่งทางเสียก่อนจึงจะค่อยๆ เข้าที่ ความรู้สึกอย่างนี้ไม่เคยมีมาก่อน ส่วนการวิ่งเมื่อครบระยะทาง ก็รู้สึกเมื่อยล้ามากขึ้น รู้สึกว่ามีอาการชาที่เอวแผ่นหลังด้านซ้ายเป็นพักๆ กลัวไม่น้อยว่าอาการเหล่านี้จะยิ่งทำให้เสียสุขภาพ หากยังฝืนวิ่งด้วยรองเท้าอายุมากๆ ต่อไป

จึงคิดต่อไปว่าจะเลื่อนมาเป็นเมื่อครบระยะทางสี่พันกิโล คาดว่าสิ้นเดือนนี้ก็จะถึงแล้ว ยังมีเวลาอีกราวสองสัปดาห์ในการตามหารองเท้าคู่ใหม่

ส่วนน้ำหนักตัวชั่งเมื่อเช้าอยู่ที่แปดสิบแปดกิโลครึ่ง อย่างที่บอกไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กังวลเรื่องน้ำหนักตัวมากนัก ถือว่าทำหน้าที่รับผิดชอบที่มาอยู่ให้สมบูรณ์ หากสามารถเดินหน้าอะไรที่อยากทำไว้ด้วยก็จะดีมาก พยายามออกกำลังให้ได้ตามเป้าหมาย ผลที่จะตามมาเป็นอย่างไรก็ยอมรับ

แต่ในใจลึกๆ ก็ยังหวังว่าน้ำหนักตัวจะสามารถลดลงไปเรื่อยๆ ได้อยู่ และพยายามไม่เครียดกับมันให้มากนัก

เริ่มนับหนึ่งสำหรับระยะทางสะสมสองร้อยกิโลเมตรที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่ก็ทำไม่ได้ ตั้งใจว่าเดือนนี้จะพยายามรักษาสุขภาพและเดินหน้าให้เข้าใกล้เป้าหมายให้ได้มากที่สุด

ความตั้งใจที่จะวิ่งในตอนเย็นยังคงมีอยู่เหมือนเดิม แต่ด้วยเงื่อนไขของสถานการณ์ในแต่ละวันแตกต่างกันไป อาจทำให้ต้องยอมผ่านไปเหมือนกัน

เอาเป็นว่าได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นไว้ก่อน แต่ก็มีเรื่องสนุกเช่นเคยคือเมื่อวานนี้สามารถวิ่งจะครบห้าร้อยครั้งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เริ่มต้นสัปดาห์แรกของเดือนนี้สามารถสะสมระยะทางไว้ก่อนได้เพียงเท่านี้

ส่วนน้ำหนักชั่งเมื่อเช้ายังคงปริ่มอยู่ที่แปดสิบเก้ากิโล แต่ก็ดูเหมือนความวิตกกังวลเรื่องน้ำหนักจะยังไม่มากนัก ราวกับว่าไม่มีเป้าหมายในการลดน้ำหนักไปเสียแล้ว ใจหนึ่งก็ไม่สามารถกำหนดเป้าหมายได้ต่างหากเพราะอยากสารภาพว่าหมดมุขเสียแล้ว

เท่าที่สังเกตคือยังสามารถใส่กางเกงขายาวได้ ต้นขาไม่คับติ้ว ตัวเอวก็มีบ้างเพราะหลังจากกินอาหารไปแต่ละมื้อ ขนาดรอบเอวก็ขยายขึ้นไปด้วย ที่ไม่ค่อยกังวลมากนักก็เพราะยังใส่กางเกงขายาวได้อยู่นั่น

เอาเป็นว่าเป้าหมายระยะสั้นขณะนี้คือทำหน้าที่ที่รับผิดชอบอยู่อย่าให้ตกหล่น เดินหน้าเป้าหมายให้ได้ตามสมควร จากนั้นค่อยๆ มาดูกันอีกหน่อยว่าจะสามารถทำอะไรได้มากขึ้นกว่านี้อีกบ้าง …ต่อไป

หมดเดือนแรกของปีใหม่ไปกับความเจ็บปวดจากอาการกำเริบของโรคเกาต์ พอข้อเท้าขวาเริ่มบรรเทา พอจะได้ออกวิ่งสักวันก็ถึงคราวข้อนิ้วซ้ายกำเริบขึ้นมาอีก เอาเป็นว่าหนาวนี้ไม่ได้ดื่มด่ำความหนาวด้วยการออกไปวิ่งเลย กลับต้องมานั่งหาเสื้อกันหนาวหนาๆ มาใส่แล้วอดทนต่อไปแทน

พอจะเริ่มออกวิ่งได้ความหนาวก็หายไปเสียแล้ว วันพุธแล้วถึงได้เริ่มวิ่งอีกครั้ง หมดหวังที่จะทำระยะให้ได้สองร้อยกิโลในเดือนแรก ไม่เป็นไร ผลัดไปเดือนหน้าแทนก็แล้วกัน

พอลองวางแผนให้ว่ิงให้ถึงร้อยกิโลแทน ก็กลายเป็นต้องหยุดวิ่งตอนเย็นไปสองวัน ถึงขาดระยะไปเพียงสิบกิโลเท่านั้นเอง

แถมพอจะลองวิ่งให้ถึงระยะแปดกิโลสักหน่อยก็ดูเหมือนข้อหัวเข่าจะส่งสัญญาณประท้วงว่าอย่าเพิ่งหักโหม เพิ่งกลับมาวิ่งต้องค่อยๆ เพิ่มระยะไปทีละน้อย

น้ำหนักตัวชั่งเมื่อเช้ายังคงอยู่ที่แปดสิบเก้ากิโล แต่ตลาดระยะเวลาที่ผ่านไปโดยไม่ได้ออกกำลังก็ยังสังเกตตัวเองได้ว่าสามารถใส่กางเกงขายาวได้อย่างไม่คับเอวจนเกินไป ช่วยให้คลายความกังวลไปได้มากเลย

สิ่งที่ต้องเคร่งครัดมากเป็นพิเศษก็คงหนีไม่พ้นเรื่องอาหารการกินที่จะทำให้อาการเจ็บข้อกลับมาอีก บอกตัวเองตลอดเวลาเหมือนกันว่าจะต้องแข็งใจไว้ เพียงกำเริบอีกนิดเดียว จะกระทบกันงานมากมายเป็นโดมิโน

แต่สิ่งที่ต้องทดลองก็คือการลดปริมาณยาที่กิน หากสามารถลดได้โดยไม่ทำให้เจ็บข้อเหมือนเดิมก็คงดี เพราะเริ่มจะมียาที่ช่วยรักษาอาการเจ็บคอเข้ามาเสริมทัพอีก ในช่วงหนาวเหน็บ วันไหนใช้เสียงมากก็ส่งผลถึงกับพูดไม่มีเสียงมาแล้ว

งานที่ตั้งใจไว้จะได้เริ่มต้นนับหนึ่งให้ก้าวหน้าไปได้เสียที…

กลัวตัวเองอยู่ไม่น้อยว่าจะเดี้ยงในช่วงต้นเดือนอย่างที่เคยเป็นมาในปีที่แล้วหลายครั้งหรือไม่ กลัวว่าจะกระทบหน้าที่การงานและแผนการต่างๆ

เริ่มต้นสัปดาห์ก็ค่อนข้างดี สามารถเริ่มงานได้อีกครั้ง แม้จะต้องหยุดวิ่งไปถึงสองวันคือในวันอังคารและวันพุธ ในวันพฤหัสก็สามารถกลับมาวิ่งได้เต็มที่ แถมยังสามารถทำเวลาในแผนการวิ่งเจ็ดร้อยแคลอรี่ได้ภายในหกสิบนาทีเสียด้วย แต่บ่ายวันศุกร์อาการเจ็บที่ข้อเท้าขวาก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ทั้งๆ ที่เช้าก็ไม่ได้วิ่งอีกเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยได้เลย

จำเป็นต้องหยุดวิ่งไปเลยเพราะหากไม่รีบบำบัดอาการ อาจกระทบแผนงานในสัปดาห์หน้าที่ค่อนข้างแน่นอีก สัปดาห์นี้จึงทำระยะทางได้เพียงเท่านี้

เผาพลังงานได้น้อยบวกกับยังสนุกสนานกับการกินอยู่อย่างต่อเนื่อง ก็กลัวสิว่าน้ำหนักตัวจะเป็นอย่าง เพราะปล่อยตัวปล่อยใจกับความอร่อยปากไปจนไม่อยากหันหลังกลับ

น้ำหนักชั่งเช้าวันนี้จึงเด้งขึ้นไปอยู่ที่แปดสิบเก้ากิโลแล้ว แม้จะเด้งขึ้นไม่ค่อยแรงแต่ก็ยังเป็นทิศทางขาขึ้น ยิ่งมาบาดเจ็บอยู่อย่างนี้อีก ใจหนึ่งก็ไม่อยากเป็นกังวลมากนักเพราะอาจจะทำให้หายช้าเข้าไปอีก แต่ก็อดกังวลเป็นครั้งคราวไม่ได้

พยายามประมวลเรื่องราวตลอดสัปดาห์ว่าอะไรน่าจะเป็นสาเหตุของอาการบาดเจ็บนี้ ก็เข้าใจว่าคงเป็นมื้อดึกของคืนวันพฤหัสก็ได้ เพราะพอเริ่มนอนไม่หลับก็เริ่มเดินหาอะไรใส่ปาก กระบวนการย่อยอาหารระหว่างนอนหลับตอนกลางคืนคงมีผลต่ออาการข้ออักเสบกำเริบก็เป็นได้

คงต้องควบคุมมื้อเย็นและมื้อดึกให้มากขึ้นไปอีก